บทที่ 94 สาดกาแฟ

"แกหุบปาก!" พิมพ์พิศาพูดอย่างกระวนกระวาย "ระหว่างฉันกับชญตว์จะเป็นยังไงแกไม่ต้องเป็นห่วง!"

รสิกายิ้ม "ฉันไม่ได้อยากเป็นห่วงหรอกนะ แต่สามีเธอชอบมาวนเวียนหาฉัน ฉันก็เอือมระอามากเหมือนกันแหละ เธอกลับไปควบคุมให้ดีแล้วกัน อย่าให้เกิดขึ้นอีก มันจะอึดอัด"

พิมพ์พิศาโกรธจนกรีดร้องเสียงดัง ยกแก้วตรงหน้าขึ้นมาสาดใส่หน้ารสิกา รสิกายังไม่ตอบสนอง ยกมือขึ้นเอียงศีรษะหลบโดยจิตใต้สำนึก แต่แน่นอนว่าหลบไม่ได้ เธอเตรียมใจโดนกาแฟสาด แต่ทันใดนั้นก็มีมือคู่หนึ่งข้างๆ ยื่นออกมาปกป้องเธอเอาไว้ จากนั้นข้างหูรสิกาก็มีเสียงซี้ดเบาๆ ดังขึ้น

รสิกาตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมาอย่างตะลึง เห็นอารณีย์โดนกาแฟสาดใส่หน้า กาแฟนั้นยังร้อนอยู่ ใบหน้าและเปลือกตาเธอแดงรวดเร็วอย่างชัดเจน

ผมและใบหน้าอารณีย์เต็มไปด้วยกาแฟ สภาพย่ำแย่เท่าที่จะเป็นไปได้

เดิมทีแล้วพิมพ์พิศาต้องการสาดใส่รสิกา แต่ไม่คิดว่าอารณีย์จะมาบังไว้ แก้วที่เธอถืออยู่ในมือทำอะไรไม่ถูกแล้ว

"อารณีย์ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" รพีพรรณรีบหยิบกระดาษมาช่วยอารณีย์เช็ดกาแฟบนหน้า แต่มือยังไม่แตะโดนหน้าอารณีย์ก็ถูกรสิกากันออกไป

"อย่าแตะต้องแม่ฉัน" รสิกาจ้องรพีพรรณกับพิมพ์พิศาอย่างเย็นชา วินาทีต่อมาก็ยกแก้วตรงหน้าตัวเองขึ้นมาทันที แล้วสาดใส่หน้าพิมพ์พิศา

"กรี๊ด!" เครื่องสำอางบนใบหน้าพิมพ์พิศาถูกล้างด้วยน้ำ เธอรีบกุมหน้าตัวเอง "รสิกา แกคอยดูเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยแกไป!"

"จะรอนะ" ยังไม่สิ้นคำพูด รสิกาก็พยุงอารณีย์ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

"รสิกานั่นก็ทำเกินไปจริงๆ สาดน้ำใส่หน้าเธอได้ยังไง" รพีพรรณรีบหยิบกระดาษมาช่วยพิมพ์พิศาเช็ดน้ำบนหน้า

"ฉันจะไม่ปล่อยมันไปเด็ดขาด!" พิมพ์พิศากัดปากแน่น มองแผ่นหลังรสิกาที่เดินจากไปอย่างโหดเหี้ยม อยากจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ

"ไม่เป็นไร ต่อไปยังมีโอกาส ไม่ต้องรีบตอนนี้" รพีพรรณเรียกบริกรมาเพื่อจ่ายเงิน จากนั้นก็พยุงพิมพ์พิศาเดินออกไป

หลังจากพวกเธอไปแล้ว คนที่นั่งด้านหลังพวกเธอก็ค่อยๆ ยืนขึ้น มองลงมาจากหน้าต่าง ก็เห็นรสิกากับอารณีย์ขึ้นรถที่จอดอยู่ริมถนนพอดี

วันนี้อนิญญามาที่นี่เพราะรู้สึกเบื่อ แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินอะไรสนุกๆ แบบนี้

รสิกาคนนั้น ไม่คิดเลยว่าจะมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับถนิตจริงๆ

ในตอนแรกอนิญญาได้ยินชื่อรสิกาก็รู้สึกคุ้นหู ต่อมาเห็นรสิกาเดินเข้ามาเธอก็จำได้เลยว่าเป็นใคร

ก่อนหน้านี้เธอนัดถนิตออกมากินข้าว พอถึงครึ่งทางคนที่ปรากฏตัวพร้อมกับนีรชา ก็คือรสิกา

ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกว่าระหว่างรสิกากับถนิตมันไม่ธรรมดา ที่แท้พวกเขาก็คบกันแล้วจริงๆ

อนิญญากำหมัดสองข้างแน่น ใบหน้าสวยฉายแววโหดเหี้ยม

สิ่งที่เธอไม่ได้ คนอื่นก็อย่าคิดที่จะได้!

บางทีผู้หญิงที่ชื่อพิมพ์พิศา อาจจะใช้ประโยชน์ได้

......

หลังจากออกมาจากร้านกาแฟ รสิกาก็ขับรถไปส่งอารณีย์ที่โรงพยาบาล

บนรถ อารณีย์ใช้กระดาษทิชชูเช็ดคราบกาแฟบนใบหน้า ถึงแม้คราบกาแฟจะเช็ดออกแล้ว แต่ส่วนที่ถูกน้ำร้อนลวกก็ยังแสบอยู่

รสิกาหยิบน้ำขวดหนึ่งออกมายื่นให้เธอ "ใช้น้ำประคบเย็นหน่อยค่ะ"

อารณีย์มองเธอ จากนั้นก็รับมา ใช้กระดาษทิชชูชุบน้ำแล้วแปะหน้า

นี่อาจจะนานมากแล้วที่อารณีย์สูญเสียการควบคุมต่อหน้ารสิกาเป็นครั้งแรก

"ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก" อารณีย์พูดขึ้น "เธอไปส่งฉันก็พอ"

รสิกาพูด "คุณอยากกลับไปด้วยใบหน้านี้ให้ชรรินหัวเราะเยาะเหรอ?"

อารณีย์นิ่งไป จริงด้วย ถ้าเธอกลับไปแบบนี้ ชรรินเห็นต้องหัวเราะเยาะเธอนานแน่ๆ

"จริงๆ แล้วก็ไม่สาหัส กาแฟแก้วนั้นไม่ได้ร้อนมากแล้ว"