บทที่ 95 พ่อพระ

"งั้นก็ได้" อารณีย์ก็ไม่ได้บังคับเธออีก "ขับรถปลอดภัยนะ"

"รู้แล้ว" รสิกาพยักหน้า

"ไปเถอะ ฉันจะดูเธอขับออกไป" อารณีย์ปิดประตูรถ แล้วยิ้มให้เธอ

เห็นรอยยิ้มบนหน้าอารณีย์ ในใจรสิกาก็รู้สึกขมขื่นเฉยเลย

เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วระงับความแปลกประหลาดนั้นไว้ ก่อนสตาร์ทรถขับออกไป

ในกระจกมองหลัง หลังจากไม่เห็นรูปร่างอารณีย์แล้วรสิกาถึงได้ละสายตากลับมาแล้วมองไปข้างหน้า เธอกำลังคิดเกี่ยวกับอารณีย์อยู่ ข้างหน้าจู่ๆ ก็มีรถคุ้นตาคันหนึ่งโผล่มา เห็นได้ชัดว่ารถคันนั้นก็เห็นเธอเช่นกัน เพราะรถตอนแรกอยู่อีกเลนจู่ๆ ก็ขับตรงมาที่เธอ

รสิกาถูกบังคับให้เหยียบเบรก

ธนพจน์ลงมาจากที่นั่งคนขับ จากนั้นก็เดินมาหาเธอ

รสิกากัดปาก เปิดประตูรถลงจากรถ "ธนพจน์ นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ทำแบบนั้นมันอันตรายมาก! ถ้าฉันเหยียบเบรกรถไม่ทันนายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น!"

"มันไม่เกิดขึ้นหรอก" ธนพจน์ยิ้มนิดๆ "ทักษะการขับรถของเธอฉันเป็นคนสอน ฉันเชื่อใจเธอมาก"

ถูกต้อง รสิกาเรียนขับรถตอนอยู่มหาวิทยาลัย ถึงแม้ตอนนั้นเธอสมัครเรียนขับรถ แต่ส่วนใหญ่ธนพจน์เป็นคนสอน......

ช่วงเวลานั้นรสิกาไม่อยากคิดถึงมัน แต่ทุกครั้งที่เจอธนพจน์ เขามักจะใช้วิธีต่างๆ นานาทำให้เธอคิดถึงมัน

"นายมีธุระอะไร?" รสิกาไม่อยากยุ่งกับเขาเรื่องนี้

"นานมากแล้วนะที่เธอไม่ได้กลับไปตระกูลปิติภัทรไพศาล" ธนพจน์พูด

"น้องสาวนายไม่อยากให้ฉันกลับ" มุมปากรสิกายกยิ้มเยาะ

ธนพจน์ขมวดคิ้ว "แอนไม่รู้ประสีประสา เธออย่าทะเลาะกับหล่อนเลย"

อีกแล้ว ประโยคนี้อีกแล้ว

เมื่อก่อนตอนรสิกายังอยู่ตระกูลปิติภัทรไพศาล ทุกครั้งที่ชรรินทำสิ่งที่เกินเลยอะไรบางอย่าง สิ่งที่ธนพจน์พูดอยู่เสมอก็คือแอนยังเด็ก เธออย่าทะเลาะกับหล่อนเลย

ตอนนั้นรสิกาชอบธนพจน์ อดทนกับชรรินเพื่อเขาได้ ทำให้ชรรินคิดว่าเธอรังแกง่ายมาหลายปี ได้คืบเอาศอกขึ้นเรื่อยๆ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว รสิกาเห็นชรรินขัดหูขัดตาก็จะโมโหใส่ โมโหใส่จนเธอร้องไห้ถึงจะหยุด

อย่าทะเลาะกันเลย? ฝันไปเถอะ

"นั่นน้องสาวนาย นายจะปกป้องดูแลเป็นเรื่องปกติ แต่เธอไม่ใช่น้องสาวฉัน มาทำให้ฉันไม่พอใจทำไมฉันต้องไม่หาเรื่องเธอด้วยล่ะ?" รสิกาพูดอย่างเหยียดหยาม "คุณนัด พอได้แล้ว กลับไปอบรมสั่งสอนน้องสาวนายให้ดี อย่าให้เธอว่างแล้วมาวนเวียนอยู่รอบๆ ฉัน"

"รุ้ง คราวก่อนที่แอนโดนลักพาตัว เธอทำใช่ไหม?" เดิมทีแล้วธนพจน์ไม่เชื่อหรอกว่ารสิกาจะทำเรื่องแบบนี้ แต่ตอนนี้เห็นท่าทีรสิกาที่มีต่อชรรินแล้ว เขาก็เริ่มสงสัยนิดหน่อย

รสิกายิ้มเรียบๆ "ใช่แล้ว ฉันลักพาตัวเธอเองแหละ ทำไม? นายจะแก้แค้นแทนเธอเหรอ?"

"ทำไม?" ธนพจน์มีสีหน้าเจ็บปวด "รุ้ง เธอไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องแบบนี้"

"ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ เป็นไง? ชรรินคิดว่าฉันลักพาตัวเธอไป เพราะอะไรล่ะ? อยู่ดีๆ ฉันจะลักพาตัวเธอทำไม?" รสิกาพูดเยาะเย้ย "ไหนๆ นายก็มาถามว่าทำไมฉันลักพาตัวเธอ งั้นฉันขอให้นายกลับไปถามเธอดูนะ ว่ามาทำลายสตูดิโอฉันทำไม ฉันจะขอบคุณนาย"

"หล่อนทำลายสตูดิโอเธอเหรอ?" ธนพจน์สีหน้าแข็งทื่อ "เป็นไปได้ไง......"

"เอาเถอะ เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของนาย ฉันไม่ว่างมาคุยไร้สาระกับนายที่นี่ นายรีบขับรถออกไปได้แล้ว" รสิกาเปิดประตูเบาะคนขับแล้วขึ้นไปนั่ง สตาร์ทรถ เห็นธนพจน์ยังยืนข้างรถเธอไม่ขยับไปไหน เธอก็บีบแตร "ธนพจน์ ขับรถออกไป!"

"นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ......" ธนพจน์ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน มองรสิกาเหมือนพ่อพระ

รสิกาขี้เกียจคุยกับเขาแล้วจริงๆ เข้าเกียร์ถอยหลัง ขับถอยได้ระยะหนึ่งแล้วก็เข้าเกียร์เดินหน้า ขับเลี่ยงธนพจน์และรถของเขาออกไป

ในกระจกมองหลังเธอเหมือนเห็นธนพจน์ยังมองเธอขับออกมาอยู่

รสิกาละสายตากลับมา