บทที่ 96 ยี่สิบห้าล้านบาท

เมื่อรสิกาเรียกถนิตไปที่ห้อง แล้วเอาบัตรธนาคารคืนให้เขา เขาแค่มองเธอ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า "หมายความว่าไง? คุณคิดว่าตอนนี้ฉันต้องการให้คุณเลี้ยงเหรอ?"

ถึงแม้ตอนนี้สิทธิของเขาจำนวนมากในวัชรเดชานนท์กรุ๊ปจะหายไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่ถึงขนาดต้องให้รสิกาเอาเงินให้ตัวเอง

รสิกากลอกตา "คุณดูให้ชัดๆ ก่อนค่อยพูดได้ไหม?"

ถนิตจึงดูอย่างละเอียด สีหน้าก็แย่ขึ้นมาอีกครั้ง "ของที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่มีเหตุผลจะรับคืน"

รสิกาไม่สนใจเขา ดึงมือเขาออกมาทันที ยัดบัตรไว้ในฝ่ามือเขา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่ฉันคบกับคุณไม่ใช่เพราะเงินคุณ บัตรใบนี้ฉันไม่เคยใช้มันเลย เงินในนั้นมีเท่าไรฉันก็ไม่เคยดู งั้นตอนนี้ถือว่าคืนให้เจ้าของแล้วกัน"

"คุณไม่รู้เหรอว่าในนั้นมีเงินเท่าไร?" ถนิตมองเธอ

"มีเยอะเหรอ?" รสิกากะพริบตา

"ยี่สิบห้าล้านบาท"

รสิกา： "......"

"ทำไมคุณไม่บอกเร็วกว่านี้!" รสิกาจ้องเขา "ฉันพกติดตัวตลอด เงินเยอะขนาดนี้ถ้าถูกคนขโมยจะทำยังไง?"

เธออยากตบถนิตให้ตายเลย "ยังไงก็เถอะ อยู่ดีๆ คุณให้เงินฉันมากขนาดนี้ทำไม? กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำเหรอ?"

ถนิตยกมุมปากเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มชั่วร้ายมาก "ใช่แล้ว ว่างมาก......จนไม่มีอะไรทำ"

แค่เห็นสีหน้าเขารสิกาก็รู้แล้วว่าเขาคิดไม่ซื่อ ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด เมื่อเห็นเขายิ้มแบบนี้ เธอเองก็อดยิ้มไม่ได้ "คุณจริงจังหน่อย ฉันกำลังคุยเรื่องจริงจังกับคุณอยู่นะ"

"เงินนี่คุณเก็บไว้เถอะ" ถนิตยัดบัตรกลับไปในมือเธอ "ถือว่าฉันฝากไว้ที่คุณ ไม่ต้องห่วงนะ นี่เงินฉันเอง ไม่เกี่ยวกับตระกูลวัชรเดชานนท์"

เขามองออก รสิกายังคงใส่ใจกับสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์เคยพูด ที่จริงแล้วไม่ว่าใครก็ใส่ใจหมด นับประสาอะไรกับคนที่ภูมิใจในตัวเองอย่างรสิกา

"นั่นฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน" รสิกาปล่อยมือ ไม่รับบัตร

"อย่าดื้อ!" มือถนิตออกแรงนิดหน่อย ให้รสิกากดบัตรธนาคารนั้นไว้แน่น "ถ้าเอาเงินไว้ที่ฉัน ไม่ช้าก็เร็วจะถูกคุณปู่เอากลับไป คุณคงไม่อยากเห็นฉันหมดตัวต้องให้คุณมาเลี้ยงดูหรอกนะ"

ถ้ามีวันนั้นจริงๆ รสิกาก็ยอมเลี้ยงเขานะ

"คุณก็อย่าดื้อกับปู่คุณนักเลย ยังไงเขาก็อายุมากแล้ว ถ้าโกรธคุณจนป่วยเป็นอะไรขึ้นมาจะแย่เอา"

"สุขภาพเขาแข็งแรงมาก" ถนิตพูด "อีกอย่างนะ ตระกูลวัชรเดชานนท์นี่ ตอนนี้ฉันก็ไม่สนแล้ว"

รสิกาประหลาดใจ "ทำไม? คุณเป็นคนทำให้ตระกูลวัชรเดชานนท์ยิ่งใหญ่อีกครั้งจากการใกล้ล้มละลายนะ ถ้าปล่อยมันไป จะไม่น่าเสียดายมากเหรอ?"

"อาศักดิ์ของฉันแล้วก็ถวัลย์ พวกเขาสองคนคอยจับตาดูตระกูลวัชรเดชานนท์อย่างใกล้ชิด ถึงตอนนี้วัชรเดชานนท์กรุ๊ปฉันเป็นคนดูแลอยู่ แต่จริงๆ แล้วคนในบริษัทถูกพวกเขาสองคนควบคุมนานแล้ว" ถนิตไม่รู้นึกถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าก็เย็นชาขึ้นมาทันที "ตอนนี้ฉันก็แค่กำลังคลายการเฝ้าระวังของพวกเขาเท่านั้น"

"งั้นคุณก็ต้องระวังตัวนะ" รสิกาพูด

"ไม่ต้องห่วงนะ" ถนิตบีบปลายจมูกเธอ "ผู้ชายของคุณคือคุณถนิตนะ ถ้าจัดการไม่ได้แม้กระทั่งพวกเขาสองคน งั้นจะเรียกคุณชายไปทำไม"

ไม่ใช่ว่าถนิตสู้จิระศักดิ์สองพ่อลูกไม่ได้ เขาก็แค่......กำลังรอโอกาส

โอกาสที่จะโค่นล้มพวกเขาอย่างแท้จริง ในขณะเดียวกันก็ต้องสืบเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อนให้แน่ใจ

......

สมัยที่นีรชาอยู่เมืองอื่น วันเกิดเธอจัดอย่างเรียบง่าย แต่ปีนี้อยู่เมืองซีแล้ว ถึงแม้เธออยากใช้ชีวิตเรียบง่ายแค่ไหนก็ไม่ได้รับอนุญาต

หนึ่งวันก่อนวันเกิดเธอก็ได้รับสายจากท่านเฉลิมสิทธิ์

"พรุ่งนี้กลับมาสิ" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดขึ้นในโทรศัพท์