บทที่ 97 อาจารย์เป็นชายแท้

ตอนเย็นถนิตกลับมา รสิกาก็บอกเขาเรื่องนี้

ถนิตกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ ได้ยินคำนี้ก็หยุดชะงักการกระทำ หันศีรษะกลับไปมองเธอ "ถ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธไปเถอะ"

"ยังไงก็วันเกิดนีรชา เธอเอ่ยปากมาแล้วฉันก็ปฏิเสธไม่ลงอ่า" รสิกาเดินไปข้างหน้า ช่วยเขาเปลี่ยนชุด แสร้งใช้น้ำเสียงผ่อนคลายพูดขึ้น "อีกอย่าง มีคุณกับนีรชาอยู่ด้วย ฉันก็ไม่มีอะไรต้องกลัว"

ปากพูดว่าไม่กลัว แต่เสียงของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มันมีความสั่นอยู่ในนั้น

ถึงแม้ภาพลักษณ์รสิกาต่อภายนอกจะแข็งแกร่งและมั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ แต่เธอก็เป็นผู้หญิง มีสิ่งที่ตัวเองหวาดกลัวเช่นกัน

ถนิตยื่นมือไปโอบเอวเธอแล้วดึงเข้าหาอ้อมกอดตัวเองเล็กน้อย "ไม่ต้องห่วงนะ มีฉันอยู่ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรคุณหรอก"

"แต่ถ้าพรุ่งนี้ปู่คุณทำให้ฉันลำบากใจ คุณก็อย่าเถียงเขาในที่สาธารณะนะ" ถึงแม้รสิกาจะกลัว แต่ก็ไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ระหว่างท่านเฉลิมสิทธิ์กับถนิต "พรุ่งนี้คนที่ไปต้องมีตระกูลวัชรเดชานนท์และคนอื่นๆ ต้องคำนึงถึงชื่อเสียงตระกูลวัชรเดชานนท์ด้วย"

ถนิตได้ยินคำพูดเธอ ก็อดยกยิ้มไม่ได้ "ยังไม่แต่งกับฉันเลย ก็เริ่มเป็นห่วงเกียรติยศตระกูลวัชรเดชานนท์ของเราแล้วเหรอ?"

รสิกาหน้าแดง กำหมัดต่อยเขา "ใครจะแต่งกับคุณฮะ"

"ไม่แต่งกับฉันเหรอ?" ถนิตหรี่ตา "ไม่แต่งกับฉันแล้วคุณจะแต่งกับใครอีก?"

ขณะที่เขาพูด มือที่วางเอวเธอก็ยกขึ้นมาจั๊กจี้เธอทันที ทำจนรสิกาบอกให้หยุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณพอได้แล้ว คุณหยุดได้แล้ว!"

"พูดสิ อยากแต่งกับใคร?" ใครบางคนยังหมกมุ่นกับคำถามนี้อยู่

รสิกาหัวเราะจนจะหมดลมหายใจแล้ว แต่ยังคงโอบคอเขาอยู่ หน้าแดงแล้วพูดด้วยเสียงอู้อี้ทุ้มต่ำ "แต่งกับคุณ"

ถนิตพอใจมาก "ก็แค่นั้น"

"เอาล่ะ รีบไปอาบน้ำเถอะ" รสิกาผลักเขาออก "พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ"

"งานเลี้ยงวันเกิดจัดตอนเย็น ตื่นเช้าทำไม" ถนิตกอดเธอไม่ปล่อยมือ แถมยังอุ้มเธอลอยขึ้นมา แล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป "ยังเช้าอยู่ เรามาทำสิ่งที่เราชอบทำกันเถอะ"

"ถนิต คุณจริงจังหน่อยได้ไหม!" รสิกาใช้ทั้งมือและเท้าต้องการลงมาจากอ้อมกอดเขา แต่แรงเขาเยอะมากทำให้เธอดิ้นไม่หลุดเลย

รสิกาก็ถูกเขาอุ้มเข้าไปจัดการในห้องน้ำแบบนี้แหละ

เดิมทีแล้วในใจเธอยังเก็บกดเกี่ยวกับเรื่องนี้จนนอนไม่หลับ แต่พอถูกถนิตสูบแรงไปจนหมดก็ไม่มีเรี่ยวแรงคิดอย่างอื่นแล้ว จึงล้มลงไปในอ้อมแขนเขาแล้วหลับทันที

แต่สิ่งที่รสิกาไม่รู้ก็คือ หลังจากเธอหลับไป ถนิตยังคงมองใบหน้าหลับใหลของเธอไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

เขารู้ในใจรสิกาไม่ได้สบายใจอย่างที่ใบหน้าเธอแสดงออกมา ที่เมื่อครู่นี้เขาทำแบบนั้นลงไปก็แค่อยากเบี่ยงเบนความสนใจเธอ

......

อาจจะเพราะในใจคิดมาก วันต่อมาพอถึงเวลาร่างกายตื่นรสิกาก็ตื่น เธอเห็นท้องฟ้าด้านนอกสว่างแล้ว จะลุกขึ้นด้วยจิตใต้สำนึก แต่ยังไม่ทันลุกก็รู้สึกว่ามีมือหนึ่งโอบเอวเธอ ทั้งร่างเธอล้มเข้าหาอ้อมกอดถนิต

"นอนอีกหน่อย" ถนิตกอดเธอไว้แน่น พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า

"ฉันขอดูหน่อยกี่โมงแล้ว......" รสิกายื่นมือออกจากผ้าห่มจะควานหาโทรศัพท์ แต่เพิ่งยื่นออกไปก็ถูกถนิตดึงกลับมา

"จะกี่โมงก็ช่างหลับต่ออีกหน่อยนะ"

เขาไม่ให้รสิกาลุกขึ้นจากเตียงอย่างไร้เหตุผล รสิกาก็ไม่มีทางเลือก ทำได้แค่นอนด้วยความไม่สบายใจ

เดิมทีคิดว่าตัวเองนอนไม่หลับ ไม่คิดว่าจะผล็อยหลับไปด้วยความงัวเงียอีกครั้ง

ตื่นอีกครั้งก็สิบโมงแล้ว

รสิกาไปอาบน้ำสระผม จากนั้นฉวยโอกาสตอนที่นีรชากำลังเก็บของก็ไปทำอาหารเช้าเรียบง่าย

ตอนกินข้าวนีรชาได้รับโทรศัพท์จากท่านเฉลิมสิทธิ์ ถามว่าเธอจะไปเมื่อไร