บทที่ 98 วันเกิดนีรชา

ทั้งๆ ที่เป็นคำเรียบง่ายสองคำ แต่ทำให้หัวใจรสิกาดิ่งสู่ก้นบึ้งในพริบตาเดียว

ถึงแม้เธอจะพยายามทำให้ตัวเองสงบนิ่งอย่างมาก แต่เมื่อลงจากรถเห็นตระกูลวัชรเดชานนท์ ในใจก็สั่นสองครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

ขณะที่เธอประหม่าจนน่องจะเป็นตะคริว หลังมือเย็นเฉียบก็มีมือใหญ่อบอุ่นข้างหนึ่งกุมเอาไว้ เหมือนมอบพลังที่มองไม่เห็นให้เธอ

รสิกาเงยหน้าขึ้นไป เห็นใบหน้าหล่อเหลาของถนิตพอดี "เตรียมพร้อมหรือยัง?" เขาถาม

แน่นอนว่ารสิกายังไม่พร้อม แต่ตอนนี้ถูกถนิตกุมมือไว้ เธอรู้ว่าตัวเองทำได้

"ไปกันเถอะ" เธอยกยิ้มเล็กน้อย "ฉันพร้อมแล้ว"

"go go go!" นีรชากำหมัดสองข้างแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ไม่ต้องห่วงนะพี่รุ้ง มีฉันอยู่ข้างๆ พี่ ปู่ฉันไม่กล้าทำอะไรพี่หรอก"

รสิกาแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์อยากทำอะไรกับรสิกาจริงๆ นีรชาก็หยุดไม่ได้หรอก

พวกเขาสามคนค่อยๆ เดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลวัชรเดชานนท์ ตอนนี้แขกยังไม่มา ยังไงเจ้าภาพก็เพิ่งมาถึง

พอพวกเขาสามคนเดินเข้าไป ผู้คนจำนวนหนึ่งที่กำลังพูดคุยในห้องรับแขกก็สงบนิ่งพร้อมกัน แล้วมองมาทางพวกเขา

ภายในห้องรับแขกมีท่านเฉลิมสิทธิ์ จิระศักดิ์ และผู้ชายอีกคนที่อายุใกล้เคียงกับถนิตกำลังนั่งอยู่ นั่นคงจะเป็นพี่ถวัลย์ที่ถนิตเคยบอกเธอก่อนหน้านี้

"เฮ้ เจ้าของวันเกิดเรากลับมาแล้ว" ถวัลย์พูดขึ้นคนแรก เขายืนขึ้นมาจากโซฟา ยิ้มให้กับนีรชาแล้วพูดขึ้น "นี ไม่เจอกันนานเลยนะ"

"พี่ถวัลย์" นีรชาตอบสนองเรียบเฉยมาก สีหน้าตื่นเต้นก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว

"คุณผู้หญิงท่านนี้คือ?" ถวัลย์เลื่อนสายตาไปมองหน้ารสิกา สุดท้ายก็เห็นมือเธอกับถนิตประสานกัน ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นถนิตพาผู้หญิงกลับมาตระกูลวัชรเดชานนท์

"นี่เพื่อนนีค่ะ ชื่อรสิกา" นีรชาแนะนำ จากนั้นก็พูดกับท่านเฉลิมสิทธิ์ที่ไม่เอ่ยปากเลย "ปู่คะ หนูบอกแล้วว่าจะพาเพื่อนมา พี่รุ้งคือเพื่อนนีค่ะ"

เหมือนเธอกลัวท่านเฉลิมสิทธิ์จะทำให้รสิกาอับอายในที่สาธารณะ จึงพูดอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกที่รสิกาก้าวเข้ามาในบ้านก็อยากชักมือตัวเองกลับมา แต่ถนิตจับไว้แน่นมาก จนกระทั่งยืนต่อหน้าพวกเขาก็ยังคงจับมือเธอไว้แน่น

"นั่งสิ"

เหนือความคาดหมาย ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ได้พูดอะไร แค่พูดประโยคเรียบๆ

"พี่รุ้ง มานั่ง" นีรชารีบพารสิกาไปนั่ง

ในที่สุดมือถนิตก็ปล่อยรสิกา ขณะที่เขากำลังตามไปนั่งด้วย ท่านเฉลิมสิทธิ์กลับยืนขึ้นมาแล้วพูดกับเขาว่า "แกมากับฉันหน่อย"

ขณะที่พูดเขาก็เดินขึ้นไปชั้นบน

ถนิตมองรสิกา ถึงจะไม่พูดอะไร แต่รสิกามองออกถึงความเป็นห่วงเธอในแววตาเขา มันทำให้ในใจรสิกาอบอุ่น

เธอยิ้มให้ถนิต บ่งบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง ถนิตถึงได้ตามฝีเท้าท่านเฉลิมสิทธิ์ขึ้นไปชั้นบน

"คุณรสิกากับถนิตคบกันเหรอ?" ถวัลย์เอามือข้างหนึ่งยันหลังโซฟา มืออีกข้างวางบนตัก แตะมันเบาๆ แล้วยิ้มตาหยีถามขึ้น

"ใช่แล้ว พี่รุ้งกำลังคบกับพี่ฉัน ทำไมเหรอ?" รสิกายังไม่ทันเอ่ยปากก็ถูกนีรชาแย่งตอบ

ถวัลย์มองเธอ "ฉันไม่ได้ถามเธอสักหน่อย"