บทที่ 99 เป็นห่วง

นีรชากำลังคุยเรื่องน่าสนใจในอดีตของเธอกับรสิกา เรื่องนี้ทำให้รสิกาอารมณ์ดีขึ้น หลังจากเห็นรอยยิ้มบนหน้ารสิกา เธอถึงได้รู้สึกโล่งใจ

ถึงแม้ปู่ไม่ได้พูดอะไรกับรสิกา แต่ก็ทำเป็นไม่เห็นเธอเลย

ตอนนี้นีรชาเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อวานรสิกาบอกว่าจะไม่มา ที่แท้เธอก็รู้ตั้งแต่แรกว่าพอมาแล้วจะเจอเหตุการณ์แบบนี้

รสิกากำลังเอ่ยปากพูด จู่ๆ หางตาก็เห็นถนิตเดินลงมาจากบันได เธอหันศีรษะมองไป

ถึงแม้ถนิตจะพยายามแสดงออกว่าปกติอย่างมาก แต่รสิกามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเขาผิดปกติ

เธอเข้าใจเรื่องโครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี ก่อนถนิตขึ้นไปกับในตอนนี้แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ไหล่ซ้ายเขากำลังสั่น แถมมีร่องรอยว่ามันยุบลงไปนิดหน่อย

เมื่อครู่นี้ข้างบนต้องเกิดอะไรบางอย่างขึ้นแน่ๆ

รสิกายืนขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหาเขา "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"

"ไม่มีอะไร" ถนิตยังคงแสร้งพูดอย่างใจเย็น

รสิกาขมวดคิ้ว ยื่นมือไปจับมือซ้ายถนิตทันที ขณะที่กำลังจะจับโดนมือซ้ายเขาก็ถูกเขาหยุดไว้ "ฉันไม่เป็นไรจริงๆ" เขาพูดเน้น

"ถ้าไม่เป็นไรจริงๆ งั้นก็ให้ฉันดูหน่อย" รสิกาพูดด้วยเสียงดุดัน

เห็นหน้าเธอจริงจัง ถนิตก็รู้ว่าถ้าวันนี้ตัวเองไม่ให้รสิกาดู ไม่แน่กลับไปจะต้องอารมณ์เสียกับเขาแน่ ไม่มีทางเลือก เขาทำได้แค่พูดว่า "เกิดเรื่องนิดหน่อย แต่ไม่ร้ายแรง คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

"พี่ ปู่ตีพี่ใช่ไหม?" นีรชาเดินตามหลังรสิกามา ได้ยินประโยคนี้ของถนิตพอดี จึงถามขึ้น

สีหน้าถนิตเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วมองนีรชา

แววตาของเขานี้ยิ่งพิสูจน์ว่านีรชาพูดถูกต้อง

"ตีคุณจริงๆ เหรอ?" เบ้าตารสิกาแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ยกมือขึ้นไปแตะไหล่ถนิต ได้ยินเสียงเขาร้องซี้ดเบาๆ อย่างที่คิดไว้ เธอก็รีบชักมือกลับ

"ปู่อารมณ์ร้อน ตกลงแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้จะไม่โมโห!" นีรชากำหมัดแน่นจะขึ้นไปชั้นบน แต่เดินได้ก้าวเดียวก็ถูกถนิตดุ

"กลับมา!"

นีรชาหยุดฝีเท้าทันที เงยหน้ามองถนิต "ปู่ทำเกินไปแล้ว แถมตีพี่เหมือนตอนเด็กๆ นีไม่ยอม!"

"ไม่พอใจแล้วเธอทำอะไรได้? ไปตีคืนแทนฉันเหรอ?" ถนิตมองเธอด้วยดวงตาเย็นชา

นีรชากัดปากที่สั่นระริก ใบหน้าฉายแววคับข้องใจ แต่ไม่พูดอะไร

เธอตีกลับไม่ได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่อยากเห็นพี่ชายตัวเองได้รับความคับข้องใจนี้เหมือนกันนะ

คิดไปคิดมา ดวงตานีรชาก็แดงแล้วเหมือนกัน

เดิมแล้ววันนี้เป็นวันเกิดนีรชา แต่เพราะรสิกาถึงทำให้มันกลายเป็นแบบนี้ ทำให้รสิการู้สึกไม่ดีอยู่ในใจ

"ร้องไห้ทำไม" ถนิตพูดกับนีรชา "เช็ดน้ำตาซะ เดี๋ยวต้องเจอแขกนะ"

นีรชาใช้แขนเสื้อเช็ดหางตา ถึงจะไม่พูดอะไร แต่ก็ยังเชื่อฟังถนิต

"คุณตามฉันมา" ถนิตจูงมือรสิกากลับไปที่ห้อง

หลังจากกลับมาถึงห้อง รสิกาก็ก้มศีรษะพูดขึ้นเสียงเบา "ขอโทษนะ"

เพิ่งสิ้นเสียง รสิกาก็รู้สึกตัวเองโดนถนิตผลัก จากนั้นก็ถอยหลังหนึ่งก้าว หลังชนบานประตู จากนั้นถนิตก็จูบลงมา