บทที่ 100 ชื่อเสียง

"นักออกแบบที่ชื่อรสิกา?" มีคนถามขึ้น

แววตาคนนั้นที่มองรสิกาค่อนข้างแปลก

"ใช่ค่ะ" รสิกาตอบแบบไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัว

พอเธอยอมรับ คนตรงหน้าก็ถอนหายใจทันที แล้วหันศีรษะเดินจากไป

"เอ๋ ทำไมไปแล้วล่ะ?" นีรชามีอีกหลายคำยังไม่ได้พูด คนกลุ่มนั้นก็เดินออกไปแล้ว

รสิกามองแผ่นหลังพวกเธอ ขมวดคิ้วเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง

ผ่านตอนสั้นๆ คนทั้งงานเลี้ยงก็เหมือนรู้จักรสิกากันหมดแล้ว หลายคนกำลังแอบมองสำรวจรสิกา และกระซิบกระซาบไม่หยุดหย่อน

"พี่รุ้ง พี่รู้สึกไหมว่ามันผิดปกติมากอ่ะ?" นีรชาเข้าไปข้างหูรสิกา แล้วถามเสียงทุ้ม "ทำไมแววตาคนพวกนั้นที่มองพี่มันแปลกๆ"

"ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" รสิกาพยักหน้า "ดึงสักคนออกมาถามกันเถอะ"

รสิกาก็สงสัยอยู่พอดีว่าสตูดิโอตัวเองโดนทำลายชื่อเสียงได้ยังไง จนถึงตอนนี้ยังไม่มีลูกค้าเลย

"ได้!" นีรชาตอบ จากนั้นก็เดินไปหาสองคนที่อยู่ไกลจากฝูงชนมากที่สุดพร้อมกับรสิกา

สองคนนั้นกำลังคุยอะไรบางอย่างกัน ไม่ได้สังเกตว่ารสิกากับนีรชาเดินมา มีแค่คนที่หันหน้าเข้าหาพวกเธอ ทันทีที่เห็นก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะเรียกเพื่อน ตัวเองก็ยกปลายกระโปรงวิ่งหนีไปแล้ว

และผู้ที่ถูกทิ้งไว้ยังสงสัยว่าทำไมจู่ๆ เพื่อนวิ่งหนี พอหันหลังไป ก็เห็นรสิกากับนีรชายืนด้านหลังตน ทันใดนั้นสีหน้าเธอเปลี่ยนไปมาก โดนทั้งสองคนแนบซ้ายขวาพาออกไปนอกห้องโถงใหญ่โดยที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

พวกเธอพาคนคนนั้นไปที่ลานบ้าน มันเงียบสงบมาก

"นี......นีรชา พวกเธอจะทำอะไร?" เด็กผู้หญิงคนนั้นตกใจกลัวไม่น้อย สีหน้าซีดเซียวถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"เราก็ไม่ได้ทำอะไร แค่อยากถามเธอสองสามข้อ" นีรชายิ้มเล็กน้อยตบบ่าเธอเบาๆ "เกรสฉันรับรอง แค่เธอตอบสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันจะปล่อยเธอไป"

เกรสกลืนน้ำลายอย่างแรง "จริง......จริงเหรอ?"

"จริง......จริงสิ" นีรชาพยักหน้า พบว่าตัวเองติดอ่างตามเกรสแล้ว เธอให้รสิกาถาม ตัวเองจะได้ไม่ติดอ่างไปจริงๆ

"ฉันขอถามเธอหน่อย ทำไมพวกเธอได้ยินชื่อฉันแล้วดูแปลกๆ?" รสิกาถามด้วยเสียงเย็นชา "เธอคิดดีๆ แล้วค่อยตอบ"

"เพราะข้างนอกมีข่าวลือเกี่ยวกับเธอน่ะสิ เธอไม่เคยได้ยินเหรอ?" น้ำเสียงสงบของเธอทำให้เกรสไม่ติดอ่างแล้ว พูดได้อย่างลื่นไหล "ทุกคนบอกว่าเสื้อผ้าในสตูดิโอเธอเป็นของก๊อปเกรดเอ แม้แต่เสื้อผ้าที่เธอออกแบบก็ก็อปมาจากต่างประเทศ ไม่ได้คิดเอง"

สำหรับนักออกแบบ นี่ถือเป็นการโจมตีอย่างรุนแรง สิ่งที่นักออกแบบกลัวมากที่สุดคือคนอื่นบอกว่าตัวเองก๊อป

แต่ตอนนี้คนที่สร้างข่าวลือนั้นไม่เพียงแต่พูดว่ารสิกาก๊อป ยังบอกอีกว่าวัสดุเสื้อผ้าที่เธอทำออกมาเป็นของไร้คุณภาพ เป็นของก๊อปเกรดเอ ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครกล้ามาสั่งออเดอร์ที่สตูดิโอเธอ

"เหลวไหล! ใครมันกล้าสร้างข่าวลือมั่วๆ ข้างนอกเนี่ย!" นีรชาได้ยินถึงตรงนี้ก็ตะคอกขึ้นมา ตะคอกจนเกรสร่างสั่นอย่างรุนแรง แล้วเริ่มพูดติดอ่างอีกครั้ง

"ฉัน......ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าใครพูด......ฉันแค่......ได้ยินคนอื่นพูดแบบนี้ จริง......จริงๆ นะ พวกเธอเชื่อฉันนะ" เกรสกังวลใจจนน้ำตาจะไหล

"เธอไปเถอะ" รสิกาโบกมือให้เธอ

"ปล่อยเธอไปเหรอ?" นีรชามองรสิกา "เราไม่ต้องถามเหรอว่าใครสร้างข่าวลือ?"

แต่เมื่อเกรสได้ยินประโยคนี้ของรสิกาก็รีบวิ่งหนีทันที ความเร็วนั้นไล่ตามไม่ทันจริงๆ

"ถามเธอไปก็ไม่ได้คำตอบ" รสิกาพูด "เธอก็แค่ได้ยินคนอื่นพูดกัน เรื่องนี้มันถูกแพร่เป็นทอดๆ หายากมากเลยว่าใครอยู่เบื้องหลัง"