บทที่ 101 ร่วมงานแฟชั่นโชว์

เรื่องที่เกิดขึ้นในงานวันเกิดนีรชานั้นไม่มีใครบอกกับถนิตเลย ที่สำคัญก็เป็นเพราะว่านีรชาไม่มีโอกาสด้วย เธออยากจะบอกกับถนิตมาก เรื่องนี้ดูยังไงก็ต้องมีคนคอยก่อกวนอยู่เบื้องหลัง แต่รสิกาไม่ยอมให้บอก เธอเองก็ไม่มีทางเลือก

วันนี้ พอรสิกาเลิกงานกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นนีรชานั่งอยู่บนโซฟาในบ้านเธอ

ตั้งแต่เป็นแฟนกับถนิตมา นีรชาก็มักจะวิ่งวนไปมาทั้งสองบ้าน

"พี่รุ้ง พี่กลับมาแล้วเหรอ" นีรชากำลังกินมันฝรั่งแผ่นอยู่ พอเห็นรสิกากลับมาก็โยนแผ่นมันฝรั่งทิ้งไป แล้วก็วิ่งมาหาเธอเลย "โรงเรียนเราปิดเทอมแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำแล้วจริง ๆ พี่รุ้ง ที่สตูดิโอพี่ปิดเทอมไหมคะ?"

รสิการู้สึกขำขึ้นมา "ฉันไม่ได้เรียนหนังสือสักหน่อย จะมาปิดเทอมอะไรกัน"

"งั้นวันหยุดตามปกติละคะ? ไม่มีเลยเหรอคะ?" นีรชายังคงถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้

"ก็หยุดสุดสัปดาห์ไง" รสิกาพูดขึ้น "ยังไม่ถือว่าเป็นวันหยุดอีกเหรอ?"

นีรชาเบ้ปากเล็กน้อย แล้วพูดอย่างโศกเศร้าขึ้นว่า "พี่กับพี่ชายนีต่างก็ต้องทำงาน ตอนนี้ฉันปิดเทอมแล้วก็ยิ่งน่าเบื่อมากขึ้นไปอีก น่าเบื่อจริง ๆ น่าเบื่อจังเลย"

รสิกาหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมา "ถ้าน่าเบื่อขนาดนั้นจริง ๆ หรือไม่อีกสักสองวันไปร่วมงานแฟชั่นโชว์กับพี่ไหมล่ะ"

"งานแฟชั่นโชว์เหรอคะ?" ดวงตาของนีรชาเป็นประกายขึ้นมาทันที "เป็นงานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าที่อาจารย์ของพี่รุ้งจัดขึ้นมาใช่ไหมคะ?"

รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ เธอรู้สึกแปลกใจในตัวอาจารย์ฉันมาตลอดเลยไม่ใช่เหรอ ถือโอกาสครั้งนี้ ฉันจะได้แนะนำให้พวกเธอได้รู้จักกัน"

"ดีค่ะ ดีค่ะ!" นีรชารีบพยักหน้าขึ้นมาไม่หยุด "งั้นนีต้องเตรียมตัวอะไรบ้างคะ?"

"แค่ใส่เสื้อผ้าที่สวยที่สุดของเธอไปก็พอ" รสิกาพูดขึ้น

"งั้นฉันจะใส่ชุดที่พี่รุ้งให้ฉันเมื่อคราวก่อนนะคะ!" นีรชารู้สึกมาตลอดว่าชุดนั้นดูเป็นทางการมากเกินไป แล้วเธอก็ไม่ค่อยมีงานที่เป็นทางการให้ไปเข้าร่วมด้วย แถมยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะใส่ชุดนั้นไปงานอะไรดี

"ก็ได้" รสิกาครุ่นคิดเล็กน้อย ชุดออกงานชุดนั้นก็ได้

"ดีจังเลย!" แล้วนีรชาก็วิ่งกลับไปนั่งลงบนโซฟาแล้วมันฝรั่งแผ่นและดูหนังต่อไป

รสิกาจ้องมองท่าทางแบบเด็กสาวของเธอไป แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขำและส่ายหน้าขึ้นมา

ยังไงก็ช่วงเวลาตอนเป็นเด็กสบายที่สุดแล้ว

เธอเอาของของตัวเองเข้าไปเก็บไว้ในห้อง แล้วก็รีบโทรศัพท์หาติรณาด้วยสายหนึ่ง

"งานแฟชั่นโชว์ในอีกสองวันนี้ เธอจะมาหรือเปล่า?" รสิกากับติรณาเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด พอมีเรื่องแบบนี้ ปกติเธอก็จะตามติรณามาด้วย

แต่ว่าปกติติรณามักจะปฏิเสธอยู่บ่อย ๆ แล้วครั้งนี้ ทีแรกรสิกาก็ไม่คิดว่าติรณาจะมาได้จริง ๆ แต่พอเธอบอกกับติรณาไป ติรณาก็ตอบตกลงทันทีเลย

"ได้ซิ อีกสองวันฉันว่างพอดี เธอส่งที่อยู่และเวลาจัดงานมาให้ฉันล่วงหน้าเลย พอถึงตอนนั้นฉันจะขับรถไปที่งานเอง"

"จริงเหรอ?" ตัวรสิกาเองยังรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลย

"ฉันจะไปโกหกเธอทำไม" ติรณาพูดขึ้น "พอดีช่วงนี้เริ่มว่างขึ้นมาแล้ว ฉันก็ต้องให้ตัวเองได้หยุดพักบ้าง ช่วงก่อนหน้านี้เหนื่อยซะขนาดนั้น ถ้ายังไม่ให้ตัวเองหยุดพักอีก ฉันคิดว่าคงจะต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ"

"ถุย ถุย ถุย พูดจาเรื่อยเปื่อยอะไรเนี่ย" พอได้ยินคำว่าตาย น้ำเสียงของรสิกาก็เคร่งขรึมขึ้นมา "คำพูดพวกนี้พูดไม่ได้นะ"

"โอ๊ย รู้แล้ว รู้แล้ว" ติรณารู้สึกขำขึ้นมา "ทางฉันยังมีงานอยู่อีกนิดหน่อย วางสายก่อนนะ เธอรีบส่งเวลาจัดงานและที่อยู่มาให้ฉันเร็ว ๆ ด้วยล่ะ"

"ได้"

พอวางสายไปแล้ว รสิกาก็รู้สึกอารมณ์ดีพอสมควร

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่นีรชาจะไปเท่านั้น แม้แต่ติรณาก็จะไปด้วยเหมือนกัน

แล้วรสิกาก็เอาชุดออกงานที่ตัวเองออกแบบให้กับติรณาก่อนหน้านี้ส่งไปให้เธอด้วยเลย และบอกให้เธอว่าพอถึงตอนนั้นก็ให้ใส่ชุดนั้นไปงานเลย

ถึงแม้ว่าชุดที่นีรชาและติรณาใส่จะเป็นชุดที่เธอออกแบบให้ แต่สไตล์ก็ไม่เหมือนกัน พอสวมใส่อยู่บนตัวนีรชาก็จะออกแนวน่ารัก แต่สวมใส่อยู่บนตัวติรณาก็จะมีภาพลักษณ์ความเป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงแกร่งที่เป็นมืออาชีพ

ถึงแม้จะไม่ตัดเรื่องที่รสิกาอยากให้พวกเธอสองคนเป็นพรีเซนเตอร์ตัวเป็น ๆ ให้กับตัวเองออกไป แต่ว่าพวกเธอสวมใส่แล้วก็ดูเหมาะสมมากจริง ๆ