บทที่370 ความกลัวก่อนงานแต่ง

ตอนที่รถของถนิตจอดลงที่ข้างตัวของรสิกา เธอคิดว่าตัวเองมองปิดไปซะอีก

มองดูดีๆ เป็นถนิตจริงๆ ด้วย เธอถึงจะยิ้มขึ้นมาอย่างทำอะไรไม่ได้ จากนั้นเปิดประตูแล้วนั่งลงข้างคนขับ

“นายมาได้ยังไงเนี่ย?” รสิกายิ้มถาม

“แค่เดินผ่าน” ถนิตตอบ

เขาพึ่งมาจากบริษัท จะผ่านได้ยังไง

รสิกาเองก็ไม่เจาะคำโกหกที่ไม่เนียนของเขา

“ลูกล่ะ?” ถนิตไม่เห็นทิมทิมเลยถาม

“ส่งไปที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลแล้ว” รสิกา “ต้องไปรับเขาก่อน”

“ได้” ถนิตสตาร์จรถแล้วไปทางตระกูลปิติภัทรไพศาล

ดูออกไดเลยว่า หลังจากเรื่องของท่านเฉลิมสิทธิ์จัดการเสร็จแล้ว ถนิตดูชิวขึ้นมามากเลย คิ้วที่เมื่อก่อนขมวดไว้ตลอดก็ได้คลายออก ดูสบายขึ้นมามากเลย

“หลังจากงานแต่งของติรณา นายจะกลับเมืองเอหรือว่าอยู่ที่นี่ต่อ?” อยู่ๆ รสิกาก็ถาม

คำถามนี้ทำให้ถนิตอึ้งไปสักพัก เขามองเธอแล้วถามว่า “ทำไมอยู่ๆ ถึงถามแบบนี้ลาะ?”

“แค่นึกได้ก็เลยถาม” รสิกาพูด

เธอแค่คิดว่า ถึงแม้ว่าร่างกายของท่านเฉลิมสิทธิ์จะพักฟื้นจนดีขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเก่าได้ ถ้าเขาจะจัดการกับจิระศักดิ์และถวัลย์ ถ้าอย่างนั้นตระกูลวัชรเดชานนท์ก็ต้องให้เขามารับแทน

แต่ร่างกายของเขาในตอนนี้ ยังดูแลบริษัทอีกหนึ่งบริษัทไหวเหรอ?

ดังนั้นรสิกาคิด ท่านเฉลิมสิทธิ์น่าจะจะให้ถนิตกลับมาดูแลตระกูลวัชรเดชานนท์

ความคิดนี้พึ่งมีขึ้นมาในหัวของเธฮ เสียงของถนิตก็ดังขึ้นมา “ฉันจะกลับเมืองเอ”

รสิกาอึ้ง แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็หันไปมองอย่างดีใจ “นายพูดจริงเหรอ?”

“จริง” ถนิตพยักหน้า

เขาไม่ได้หลอกเธอ เขาได้ตัดสินใจที่จะไปเมืองเอตั้งนานแล้ว

ไม่ว่ายังไง เขาก็อยากจะอยู่กับรสิกา ไม่เกี่ยวกับลูก ไม่เกี่ยวกับอย่างอื่น ที่เขาอยากได้ ตั้งแต่แรกก็มีแค่เธอเท่านั้น

ดังนั้นรอให้ร่างกายของท่านเฉลิมสิทธิ์ดีขึ้นมา เขาก็จะจากไป

แม้ว่าเขาจะไม่ได้โกรธท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่ก็ไม่เท่ากับว่าเขาจะตกลงกับข้อแม้ต่างๆ ของท่านเฉลิมสิทธิ์

“แล้วปู่ของนายอยู่ที่เมืองซีคนเดียวไม่เป็นอะไรเหรอ?” อยู่ๆ รสิกาก็เริ่มเป็นห่วงแทนท่านเฉลิมสิทธิ์

“มีนีรชาดูแลอยู่ที่นี่ ไม่เป็นอะไร” ถนิตพูด

“ฉันหมายถึงบริษัทนะ” รสิกามองบนใส่เขา “นายคงไม่ได้คิดว่าหลังจากเรื่องนี้แล้ว ปู่ของนายยังจะให้ถวัลย์สองพ่อลูกนั้นดูแลตระกูลวัชรเดชานนท์หรอกนะ?”

“นั้นเป็นเรื่องของเขา” ถนิตหลี่ตาเล็กน้อย ใช้น้ำเสียงที่แทบจะเย็นชาในการพูดคำนี้ออกมา

รสิกาถอนหายใจอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

มาถึงตระกูลปิติภัทรไพศาลก็ดึกมากแล้ว ทั้งๆ ที่ถึงเวลานอนของทิมทิมแล้ว แต่เขารู้ว่ารสิกาจะมารับ ก็เลยทนไม่หลับ

รสิกากดกริ่งประตูตระกูลปิติภัทรไพศาล สักพักประตูก็ถูกเปิดออกจากข้างใน อารณีย์และทิมทิมเดินออกมาจากข้างใน

“แม่ครับ!” ทิมทิมเห็นรสิกาก็เรียก จากนั้นก็วิ่งมาทางเธอ

รสิกานั่งลงเพื่อรับเขาไว้ ยิ้มแล้วพูดว่า “สร้างปัญหาให้คุณย่ารึเปล่าเนี่ย?”

“ไม่ครับ” ทิมทิมส่ายหน้า

“เด็กดี” รสิกาจับหัวของเขาเพื่อเป็นรางวัล ลุกขึ้นยืน มองไปทางอารณีย์ “แม่ พวกเรากลับก่อนนะ”

“ไปเถอะ” อารณีย์พยักหน้า เธอมองรถที่จอดไว้ข้างถนนทีหนึ่ง คนบนรถไม่ได้ลงมา แต่เธอก็รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับเป็นใคร

รสิกาจูงมือของทิมทิมเตรียมจะจากไป แต่พอเดินไปสองก้าวก็ได้ยินเสียงเรียกของอารณีย์