บทที่ 369 ความรู้สึกแปลก

ตอนที่รสิกาไปโรงพยาบาลท่านเฉลิมสิทธิ์ยังไม่ฟื้น

เธอนั่งคุยเป็นเพื่อนนีรชา ตอนที่นีรชาบอกว่าคริสต์มาสปีนี้จะไปฝรั่งเศสกับบรู๊ค ตอนที่เธอพูดคำนี้บนหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แต่รสิกากลับไม่ค่อยเห็นด้วย “เธอรู้ว่าอาจารย์ของฉันตอนนี้มีคู่หมั้น ถ้ากลับไปเขาแบบนี้ ฉันกลัวว่าคู่หมั้นของเขาจะทำให้เธอลำบอก”

นีรชาเป็นคนซื่อๆ ที่ดื้อดัน ตอนนี้เธอดูเหมือนรสิกาเมื่อสอบปีที่แล้วเลย

ไม่ชนกำแพงให้ล้ม ไม่ทำให้หัวของตัวเองนั้นแตกจนเลือดอับก็จะไม่ยอมถอย

เธอไม่ใช่ว่าไม่เชื่อบรู๊ค เธอแค่ไม่เชื่อครอบครัวของบรู๊ค

พวกเขาต้องไม่เห็นด้วย ไม่ว่ายังไงก็ต้องให้บรู๊คแต่งงานกับคู่หมั้นของเขา แล้วนีรชาจะทำยังไง?

“ฉันไม่กลัว” นีรชากำหมัดแน่น บนหน้าเล็กๆ นั้นแน่วแน่มาก “พี่รสิกายังสามารถทนแบกรับความกดดันที่ใหญ่ขนาดนี้แล้วอยู่กับพี่ของฉันจนถึงตอนนี้ ฉันจะกลัวอะไรอีก”

เพราะว่ามีตัวอย่างที่เป็นรสิกา นีรชาถึงรู้สึกว่า ขอแค่ตัวเองอดทน ถ้าพยายามเดินต่อไปกับบรู๊ค ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็จะมีผลที่ดี

นีรชาในตอนนั้นใสซื่อมาก เธอคิดว่าทางที่รสิกาเดินนั้นก็เป็นทางของเธอ ผลที่รสิกาได้รับนั้นก็จะเป็นของเธอเช่นกัน

สุดท้ายถึงจะรู้ว่า ที่แท้ก็แค่คิดไปเอง

“ฉันไม่เหมือนเธอ” รสิกาถอนหายใจ เธอควรอธิบายให้นีรชายังไงนะ?

“พี่รสิกา พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันแล้ว” นีรชายิ้มแล้วตบไหล่ของรสิกา “อาจารย์บรู๊คบอกว่าเรื่องทุกอย่างเขาจะเป็นคนขัดการให้ดีเอง”

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าตัวเองเองก็ควรพยายามเพื่อความสัมพันธ์นี้ แต่ว่าเรื่องทางฝรั่งเศสเธอเองก็ไม่คุ้น ได้แต่ปล่อยให้บรู๊คจัดการ

“เฮ้อ” ต่อหน้านีรชาที่ใสซื่อขนาดนี้ รสิกาเองก็ไม่รู้ควรยังไงต่อแล้ว

กลางคืน 7 โมงเป็นเวลาที่ติรณาจะเลี้ยงพวกเขากินข้าว นีรชาจะอยู่ดูแลท่านเฉลิมสิทธิ์ที่โรงพยาบาลไม่ได้ ก็เลยเรียกให้พ่อบ้านมาช่วยดู

มาถึงโรงแรมคอสโมรสิกาถึงรู้ว่า คนที่มานั้นเป็นคนที่ร่วมงานกับพวกมาก่อนทั้งนั้นเลย

มนชิตและน้ำ ศุจิจันทร์และกรานต์

น้ำแม้ว่าจะคลอดแล้ว แต่พอรู้ว่าติรณาจะเลี้ยงกินข้าว ก็เลยมา เพียงแต่สงสารมนชิตที่เป็นห่วงอยู่ข้างๆ

การมาของกรานต์นั้นทำให้รสิกาตพลึงเล็กน้อย

“ทำไมนายมาที่เมืองซีไม่เห็นบอกฉันเลย?” หลังจากรสิกานั่งลงก็ถาม

“พึ่งถึงตอนเที่ยง พี่พี่ติรณาบอกช่วงนี้พี่ยุ่งมาก ก็เลยไม่ได้โทรหาพี่” กรานต์ยิ้ม

เธอจำได้ว่าก่อนที่ตัวเองจะไปได้ยินว่าเขารับมือจัดการเรื่องของบริษัทตัวเอง

ถึงแม้ว่าเขาจะมีวุฒิสองวุฒิ แต่ความสนใจส่วนใหญ่ก็เอาไปไว้กับการออกแบบ พวกการจัดการการเงินนั้นไม่ค่อยคุ้นเคยสักเท่าไหร่

“ยังไหว” กรานต์ถาม เขาเห็นว่าวันนี้รสิกาไม่ได้พาลูกมาด้วย “ทิมทิมล่ะ?”

“ส่งไปที่แม่ของฉันแล้ว” รสิกาพูด

“พี่รสิกา ทำไมพี่ถึงพูดแต่กับกรานต์ล่ะ” จันทร์พูดอย่างไม่พอใจ

เธอพูดแบบนี้ ทุกคนถึงได้เอาความสนใจมาไว้บนตัวพวกเขาสองคน

ถูกทุกคนจ้องแบบนี้ กรานต์กลับไปที่ตำแหน่งของตัวเองก่อนเลย รักษษระยะห่างกับรสิกา เหมือนกับว่ากำลังตัดขาดอะไรเลย

ส่วนรสิกาก็มองหน้าทุกคนอย่างโจ่งแจ้ง “ไม่ได้เจอกันนานเลยคุยเล่นกัน เป็นอะไรเหรอ”

“กินข้าวกันสิ อย่าเอาแต่พูดคุยกัน” ติรณาต้อนรับทุกคน

ความสนใจของทุกคนถูกเธฮดึงดูดไปทันที ต่างไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้แล้ว

แต่ว่าสายตาของติรณาและจันทร์ คนหนึ่งตกอยู่บนตัวของรสิกา อีกคนหนึ่งตกอยู่บนหน้าของกรานต์

เมื่อ 5 ปีก่อนจันทร์ก็ดูออกแล้วว่ากรานต์ชอบรสิกา เพียงแต่ความรู้สึกนี้เขาปกปิดไว้ดีมาก ไม่มีใครรู้เลย