บทที่ 368 เธอที่เย่อหยิ่ง

บางครั้งการแต่งงานเป็นแค่เพียงเครื่องปรุง ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีหรือแย่กว่าเดิม

แต่พอความสัมพันธ์ถึงจุดๆหนึ่งแล้ว ถึงจะไม่มีงานแต่ง ก็ใช้ชีวิตตามปกติได้

สำหรับรสิกาแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับถนิต ก็ดีมากพอแล้ว

เรื่องอย่างอื่น เธอไม่กล้าขอมาก

ตอนกลางคืนที่นอนอยู่บนเตียง รสิกามองทิมทิมที่นอนอยู่ข้างๆ ในหัวไม่รู้ว่าทำไมถึงนึกภาพกลางวันที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด

ที่จริงทันทีที่สบตากับท่านเฉลิมสิทธิ์นั้น เธอเคยคิดว่าถ้าเขาไม่ได้ออกมา เธอจะรู้สึกผิดที่ไม่ให้ทิมทิมกลับไปที่ตระกูลวัชรเดชานนท์ ทำให้ความปรารถนาของเขาสมหวัง

ที่จริงมาลองคิดดูแล้ว สำหรับจุดพักผิดของทิมทิม คงจะมีโอกาสที่จะสามารถพูดคุยกับท่านเฉลิมสิทธิ์อยู่นะ

เดิมทีทิมทิมก็เป็นลูกของถนิตอยู่แล้ว บนตัวของเขามีเลือดของตระกูลวัชรเดชานนท์ไหลอยู่ ให้เขากลับไปที่ตระกูลวัชรเดชานนท์ ก็ไม่ผิดอะไร

เฮ้อ.....

กลางดึก รสิกาถอนหายใจยาวๆ ทีหนึ่ง

..........

ไม่รู้ว่าอารณีย์ไปได้ยินเรื่องของท่านเฉลิมสิทธิ์มาจากไหน หลังจากที่รู้ว่ารสิกาพาลูกไปที่โรงพยาบาลทุกวัน ก็โทรมาบ่นเธอไม่หยุด

“วันๆ เอาแต่พาลูกไปที่โรงพยาบาล ไม่กลัวว่าทิมทิมจะมีความหลังเหรอ” อารณีย์ว่าเธอ “วันนี้ยังจะไปโรงพยาบาลอยู่ไหม?”

“ก็ต้องไปดูอีกหน่อย” รสิกาพูด

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่จะไปรับทิมทิมจากเธอ” อารณีย์รีบพูดขึ้นมา “ในโรงพยาบาลมีคนเกิดเรื่องมากมายขนาดนั้น ทิมทิมยังเด็กอยู่ เธอก็ให้เขาดูพวกนี้ซะอย่างนั้น”

“แต่ในโรงพยาบาลก็มีคนเกิดมาใหม่เยอะเหมือนกันนิ” รสิกาเถียงเสียงเบาๆ

“เธอพูดอะไรนะ?” อารณีย์หูดีได้ยินคำพูดนั้นของเธอ ก็เลยขึ้นเสียงทันที

“ไม่มีอะไรไม่มีอะไร” รสิการีบพูด “เอาละแม่ ฉันต้องไปทำกับข้าวแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วฉันส่งลูกไปให้ แบบนี้แม่ก็จะไม่ต้องมาเองแล้ว”

“ก็ได้” อารณีย์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถามต่อว่า “ท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นยังไงบ้าง?”

“หลังจากทำการผ่าตัดแล้วก็ไม่มีอะไรมาก” รสิกาพูด

อารณีย์หึทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง “ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดเธอมากเหรอ แล้วทำไมเธอยังไปหาเขาทุกวันอีกล่ะ?”

อารณีย์ไม่ใช่ว่าจะเยาะเย้ย เพียงแต่นึกถึงท่าทีที่ท่านเฉลิมสิทธิ์มีต่อรสิกาในตอนนั้น ก็รู้สึกไม่คุ้มแทน

“ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นปู่ของถนิต” รสิกาถอนหายใจ

“เอาละ ไปทำกับข้าวเถอะ” อารณีย์เหมือนไม่อยากจะพูดอะไรในเรื่องนี้อีกแล้ว “กินข้าวเสร็จแล้วก็รีบส่งทิมทิมมาให้ฉัน”

“รู้แล้วน่า” รสิกาตอบ

อารณีย์ตอนนี้อยู่บ้านคนเดียวทุกวัน บางทีไปอยู่เป็นเพื่อนก็เป็นเรื่องที่ดี

ตอนที่กินข้าวเช้ารสิกาก็ได้บอกเรื่องนี้กับทิมทิม เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าตกลงโดยตรง

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จรสิกาก็นั่งรถส่งทิมทิมไปที่ตระกูลปิติภัทรไพศาล ช่วงนี้รสิกาเอาที่โรงพยาบาลตลอด ผอมไปเยอะมาก ทำให้อารณีย์ที่เห็นเธอก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจขึ้นมาทันที

“เธอจะยุ่งก็ส่วนของยุ่ง อย่าทำให้ร่างกายของตัวเองต้องล้มไปด้วยสิ” อารณีย์พูดอย่างไม่พอใจ

“ก็ยุ่งแค่ช่วงนี้แหละ รอกลับไปพักฟื้นก็พอแล้ว” รสิกายิ้ม