บทที่367 การผ่าตัดสำเร็จ

ไม่รู้ว่าผู้ชายทั้งสองคนคุยอะไรกันบ้าง นีรชานั่งอยู่ในห้องรู้สึกไม่สบายใจเลย รสิกาเองก็ไม่ได้พูดอะไร

ตอนที่นีรชาอยากจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

เธอคิดว่าเป็นพวกถนิตที่กลับมาแล้ว รีบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ มองไปทางประตูอย่างตั้งตาคอย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคนที่เดินเข้ามานั้นเป็นหมอที่ใส่เสื้อคลุมสีขาว

“คุณหมอจณัตว์” รสิกาเห็นจณัตว์ เซอร์ไพรส์เล็กน้อย

จณัตว์กวาดตามองนีรชาทีหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางรสิกาแล้วพูดว่า “ยาถอนพิษทำออกมาแล้ว ไม่มีเวลาทำการทดลองแล้ว ดังนั้นฉันต้องการให้พวกเธอเซ็นชื่อบนเอกสารก่อนผ่าตัดชุดนี้”

เป็นกระบวนการปกติในการเซ็นสัญญาก่อนที่ผู้ป่วยจะเข้าห้องผ่าตัด

นีรชาถามอย่างเป็นห่วงว่า “เปอร์เซ็นต์การผ่าตัดมีเท่าไหร่?”

“ร้อยละ50” จณัตว์พูด

ใครก็ไม่กล้ารับรองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ขนาดเขาเองก็ทำได้เพียงรับรอง50เปอร์เซ็นต์

“มีแค่ร้อยละ50......” มือของนีรชาสั่นเล็กน้อย มองเอกสารในมือของจณัตว์ เธอไม่กล้ายื่นมือไปรับ

เห็นแบบนี้ ก็พูดกับจณัตว์ว่า “คุณหมอจณัตว์ รบกวนคุณรอสักครู่นะ”

เรื่องนี้ คาดว่าต้องให้ถนิตมาตัดสินใจ

รสิกาออกจากห้องเพื่อไปหาถนิต แต่ตรงทางเดินไม่เห็นพวกเขาสองคนเลย ตอนที่เธอกำลังจะเอาโทรศัพท์ออกมาโทรหาอย่างกังวล อยู่ก็เห็นถนิตและบรู๊คเดินออกมาจากทางหนีไฟ

ทั้งสองคนสีหน้าไร้อารมณ์ มองไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน

ตอนนี้รสิกาเองก็ไม่มีเวลาไปคิดมาก เธอรีบวิ่งไปตรงหน้าของถนิต แล้วพูดว่า “คุณหมอจณัตว์มาแล้ว”

ถนิตได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบเดินไปทางห้องผู้ป่วย

รสิกาช้าไปก้าวหนึ่ง หันไปมองบรู๊ค “อาจารย์ เป็นอะไรเหรอ?”

สีหน้าของบรู๊คดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ฉันไม่เป็นอะไร” บรู๊คส่ายหัว

“ถ้าเขาพูดอะไรไป อาจารย์ก็ไม่ต้องใส่ใจมากนะ เขาแค่เป็นห่วงนีรชา” รสิกาพูด

“ฉันรู้” บรู๊คยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่จางๆ

ถนิตเป็นห่วงนีรชาจริงๆ ดังนั้นการที่จะตกลงให้พวกเขาสองคนคบกันนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

........

สำหรับปัญหาการผ่าตัดของท่านเฉลิมสิทธิ์มีข้อตกลงชุดนั้นต้องเซ็นอยู่แล้ว

หลังจากเซ็นเสร็จก็จะจัดการพาเข้าห้องผ่าตัด ระหว่างทางที่ผลักท่านเฉลิมสิทธิ์เข้าไป ได้ตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

เพียงแต่สติยังเลือนราง เขานอนอยู่บนเตียง มองคนรอบๆ ด้วยสายตาที่สับสน ผ่านไปสักพักถึงรู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เขายกมือขึ้นมาอย่างสั่นๆ แล้วจับมือของถนิตไว้

แรงของเขาไม่เยอะ จับไปหลายครั้งก็จับไม่อยู่ สุดท้ายเป็นถนิตที่ไปจับมือของเขาไว้ แล้วพูดว่า “พวกเรารอท่านอยู่ข้างนอกนะครับ”

ไม่มีคำปลอบโยนใดที่สามารถเทียบกับคำนี้ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเฉลิมสิทธิ์เองก็ไม่ต้องการคำปลอบ

เขาอ้าปาก เวลาผ่านไปนานก็พูดอะไรไม่ออกเลย

ถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้ว ทุกคนหยุดลงตรงหน้าประตู มองท่านเฉลิมสิทธิ์ค่อยๆ ถูกส่งตัวเข้าไปในห้องผ่าตัด

ก่อนที่ประตูห้องจะปิดหมด รสิกาเห็นท่านเฉลิมสิทธิ์ทำท่าจะลุกขึ้น ถึงจะลุกได้ไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่เขาจะมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูได้หมด

ไม่รู้ว่าทำไม รสิกาเห็นภาพนี้ ในใจกลับเศร้าเล็กน้อย

จิระศักดิ์และถวัลย์ไม่ได้มาที่โรงพยาบาล รวมไปถึงนันท์นรีด้วย

ครั้งนี้ ไม่ว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะมีความคิดยังไงกับพวกเขา คาดว่าที่เหลือก็มีแค่ผิดหวังอย่างเดียว

หลังจากที่จิรสินเสียแล้ว จิระศักดิ์ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของท่านเฉลิมสิทธิ์ ท่านเฉลิมสิทธิ์น่าจะมีใจจะเลี้ยงดูให้จิระศักดิ์เป็นผู้สืบทอดของตัวเอง เพียงแต่จิระศักดิ์ไม่ว่ายังไงก็ไม่ใช่จิรสิน ไม่ว่าเขาจะหวังยังไง จิระศักดิ์ก็ไม่มีทางเป็นผู้สืบทอดที่เขาหวังได้

จิระศักดิ์เองก็น่าจะรู้ความคิดในใจของท่านเฉลิมสิทธิ์แล้ว ถึงได้ทำอะไรลับหลังแบบนี้