บทที่372 แก้เกม

บนโลกนี้ ใจคนซับซ้อนที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

ท่านเฉลิมสิทธิ์เคยเย็นชาไร้น้ำใจ จนไม่แคร์ที่จะทำร้ายหลานชายแท้ๆ ของตน

และคนที่เขาพยายามช่วยอย่างมาก สุดท้ายกลับจะมาฆ่าเขา และมอบยาพิษให้เขากับมือเองเลย

เมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ท่านเฉลิมสิทธิ์แค่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรื่องตลก

เขาเป็นคนส่งตัวเองไปสู่จุดหักหลังและการแยกจากกันเอง และแม้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาตอนนี้ มันก็สายเกินไปแล้ว

เมื่อถวัลย์และนันท์นรีมาถึงโรงพยาบาล นีรชาและรสิกาก็มาถึงแล้วเช่นกัน

ยังไงบรู๊คก็ไม่ใช่คนของตระกูลวัชรเดชานนท์ ดังนั้นเขาจึงจากไปหลังจากส่งนีรชาและรสิกา

ทันทีที่รสิกาก้าวเข้าห้องผู้ป่วย เธอรู้สึกว่าบรรยากาศข้างในแปลกเล็กน้อย และเธอก็อยากจะออกไปโดยไม่รู้ตัว

แต่หลังจากถอยหลังหนึ่งก้าว ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ห้ามไว้

"รสิกา เธอก็เข้ามาด้วย"

รสิกาหยุดฝีเท้ากะทันหัน และมองมาที่ท่านเฉลิมสิทธิ์อย่างแปลกใจ แต่กลับเห็นหน้าเขาไม่มีการล้อเล่นเลย

เธอจึงต้องจำใจเดินเข้าไปกับทิมทิม

ถนิตยังนั่งอยู่บนโซฟา ตบที่ข้างๆ โบกมือให้เธอมานั่ง

รสิกาไม่ปฏิเสธแน่นอน ภายใต้บรรยากาศตึงเครียดเช่นนี้เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงกลาง

แต่หลังจากที่เธออุ้มทิมทิมขึ้นและนั่งบนโซฟา ก็เห็นถวัลย์กับนันท์นรีเดินเข้ามาด้วย

ใบหน้าของนันท์นรีซีดหมดแล้ว ดูเหมือนว่าจะตกใจมาก

แต่ถวัลย์กลับดูไม่เป็นอะไรเลย หน้าเรียบนิ่ง

นันท์นรีเห็นรสิกาที่นั่งอยู่ข้างๆ ถนิตด้วยความตื่นตระหนก และใบหน้าดูแย่ขึ้นมาทันที"เธอมาที่นี่ได้ไง!"เธอถามรสิกา

รสิกากำลังจะตอบ ก็ได้ยินท่านเฉลิมสิทธิ์พูดอย่างเย็นชาว่า"ฉันเรียกมาเอง ทำไม มีปัญหาเหรอ?"

รสิกาประหลาดใจอีกครั้ง นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ปกป้องเธอสินะ?

ไม่เพียงแต่รสิกาเท่านั้น แต่คนอื่นๆ ในห้องผู้ป่วยก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"คุณปู่……"ตาของนันท์นรีแดง

"ฉันยังเป็นปู่ของเธออีกเหรอ?"ท่านเฉลิมสิทธิ์หัวเราะเยาะ

น้ำตาของนันท์นรีไหลออกมา พรุบ คุกเข่าลงหน้าเตียงผู้ป่วยด้วย"คุณปู่ หนูผิดไปแล้วค่ะ……"

อันที่จริง ครั้งแรกที่เธอวางยาให้ท่านเฉลิมสิทธิ์ ก็รู้สึกเสียใจแล้ว เพียงว่าเมื่อบางสิ่งเริ่มต้นขึ้น ก็ยากที่จะจบ ซึ่งทำให้ความผิดพลาดของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่มองเธออีก แต่หันไปหาถนิต และพูดว่า"ทะเบียนสมรสอยู่ที่นายสินะ"

เมื่อเขาถามคำถามนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

ถนิตก็พยักหน้า แล้วตอบครับเบาๆ ภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของทุกคน

นันท์นรีล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงทันที

เธอก็ว่าทำไมเธอถึงหาทะเบียนสมรสไม่เจอ ที่แท้ก็อยู่ที่ถนิต…...

แต่ว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ถามแบบนี้ เพื่ออะไร?

หรือว่า……?

"ถ้านายอยากหย่า ฉันจะไม่ห้ามนาย"ในเวลาต่อมา ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดขึ้นมา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของรสิกาก็สั่นเล็กน้อย

เธอไม่เคยคิดว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะเสนอให้ถนิตหย่ากับนันท์นรีก่อน