บทที่379 หล่อนบ้าไปแล้วหรือไง

หลังจากอารณีย์ได้ฟังคำพูดของรสิกา อารณีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเธอว่า"ทำไมจู่ๆให้ฉันไปเที่ยวกับลุงชัยล่ะ?"

"แม่ อย่าถามมากเลย ฟังหนูสักครั้ง"รสิกาพูดอย่างไม่มีทางเลือก

“จู่ๆ หนูก็ให้พวกเราไปเที่ยว ถึงยังไงควรบอกเหตุผลกับพวกเราสิ"อารณีย์ยังคงไม่เข้าใจ

"แม่……"รสิกายังคงคิดจะเกลี้ยกล่อมเธอยังไง เธอยังไม่ทันพูดออกมา ก็ได้ยินอารณีย์พูดขึ้นอีกครั้ง

"เกี่ยวข้องกับชรริน ใช่หรือไม่?"

รสิกาตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ"ปิดบังแม่ไม่ได้จริงๆ ใช่ เกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ”

อารณีย์ถามว่า"ฉันยังไม่ถามเลยว่าก่อนหน้าเธอพูดอะไรกับหล่อน หล่อนเพิ่งกลับมา แต่เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย"

แม้แต่อารณีย์ยังสังเกตเห็นว่า ชรรินเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ

"แม่ ตอนนี้ชรรินอันตรายมาก เหมือนที่หนูยังเกลียดหล่อน หล่อนก็เกลียดฉัน ที่หล่อนออกมาครั้งนี้จะไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะแก้แค้นอย่างแน่นอน ตอนนี้หนูไม่ได้อยู่ในเมืองซี หากหล่อนทำอะไรกับแม่ หนูคงหยุดไม่ได้ จึงต้องให้แม่ไป"

"แต่ถ้าพวกเราไปแล้ว แล้วหนูล่ะ ?"อารณีย์พูดเสียงแข็ง

"หนูมีวิธีของหนูเอง" รสิกากล่าว

"แต่ว่า……"อารณีย์ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่รสิกาขัดจังหวะไว้ก่อนจะพูดจบ

"แม่ ตอนนี้หนูเป็นห่วงแม่มากที่สุด ขอแค่แม่ไม่อยู่ หนูจะจัดการกับชรรินได้อย่างสบายใจ"

"ฉันเข้าใจแล้ว……"อารณีย์รู้ตัวว่าตอนนี้เธอจะเป็นภาระของรสิกา เธอถอนหายใจ"ก็ได้ ฉันจะเกลี้ยกล่อมลุงชัยให้ไปกับฉัน แต่หนูเองก็ต้องระวังตัวด้วย หนูยังมีเด็ก "

"วางใจเถอะค่ะ หนูรู้แล้ว"รสิกาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย"นอกจากนี้ หนูไม่ได้อยู่คนเดียวนะ"

เธอยังมีถนิต

มีถนิตอยู่ด้วย ต่อให้ชรรินอยากเอาชีวิตเธอ ก็คงไม่ง่ายดายขนาดนั้น

"ก็ได้"อารณีย์พูด"งั้นเดี๋ยวฉันจะปรึกษากับลุงชัย จะรีบไปโดยเร็ว"

เรื่องนี้ควรทำให้เร็ว ยิ่งยืดเยื้อไปนานเท่าไหร่ จะเป็นผลเสียต่อรสิกา……

สำหรับเรื่องที่กันต์ชัยประกาศ ว่าเขาจะไปเที่ยวกับอารณีย์อย่างกะทันหันนั้น ธนพจน์ไม่มีความคิดเห็นใดๆ แต่ชรรินนั้น หลังจากที่กันต์ชัยพูดจบก็พูดอย่างเงียบ ๆ ว่า"พ่อจะออกไปข้างนอก เป็นเพราะหนูกลับมาใช่ไหม?"

คำพูดของเธอทำให้กันต์ชัยพูดไม่ออก

ผ่านไปสักพัก กันต์ชัยไอสองครั้งแล้วพูดว่า"ก่อนที่หนูจะออกมา เราไม่ไปเพราะยังไม่วางใจ แต่ตอนนี้หนูกลับมาแล้ว และในบ้านยังมีนัด พ่อจึงวางใจมาก"

"งั้นหรือ" ชรรินพูดเบา ๆ "หนูก็คิดว่าเป็นเพราะหนูกลับมา พ่อถึงไป ถ้าเป็นเช่นนั้น หนูสามารถย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ถ้ารู้สึกว่าหนูอับอายขายหน้า หนูสามารถไปต่างประเทศได้"

"แอน!"ธนพจน์ด่า"หนูพูดอะไรกัน เราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะรังเกียจหนูได้อย่างไร?"

"หนูแค่กังวลว่าป้าเห็นหนูแล้วจะโกรธ ยังไงซะ ตอนนั้นหนูทำผิดจริง" ชรรินมองไปที่อารณีย์และพูดอย่างน้อยใจ

อารณีย์กัดฟัน แต่เธอยังคงแสดงสีหน้าที่เฉยเมย"ฉันไม่โกรธ"