บทที่ 378 ความรู้สึกผิดของเธอ

ในตอนที่ชรรินถามประโยคนั้นออกมา รสิกาอยากถามเธอว่าจรณินทร์พูดอะไรในตอนท้าย

แต่เมื่อสงบสติได้จึงเข้าใจ

ไม่ว่าจรณินทร์จะพูดอะไรจริงๆ ก็มีเพียงชรรินเท่านั้นที่รู้ เธอก็จะไม่บอกให้รสิการู้ได้อย่างง่ายดาย

"ฉันไม่อยากรู้"ดังนั้น หลังจากที่รสิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็ระงับความรู้สึกไม่สบายที่พุ่งเข้ามาในหัวใจทันที

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าของชรริน จู่ๆ รสิการู้สึกว่าความคิดของเธอเรียบง่ายเกินไป

คนอย่างชรรินจะขอโทษใครได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่ไม่มีความหมายอะไรต่อเธอเลย

เธอคิดแต่ต้องการให้ชรรินขอโทษจรณินทร์ แต่เธอลืมไปว่าคนที่สามารถทำให้ชรรินขอโทษนั้น คงยังไม่เกิด

รสิกายกมือเช็ดน้ำตาที่ขอบตา และหลังจากเช็ดความชื้นที่ล้นออกมา เธอมองจรณินทร์เป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันหลังกลับ ระหว่างเธอกับชรรินไม่มีอะไรที่จะพูดอีก

ชรรินนั้นพูดถูกคำหนึ่ง ในใจเธอคาดหวังมาตลอดจริงๆ ถ้าชรรินได้ขอโทษจรณินทร์ ถ้างั้นเธอคงสบายใจมากขึ้น

ในใจของเธอรู้สึกผิดต่อจรณินทร์มาตลอด จนถึงตอนนี้ ไม่เคยลดลงเลย

เธอคิดว่าเธอจะต้องอยู่กับความรู้สึกผิดต่อจรณินทร์ไปตลอดชีวิต

หลังจากรสิกาออกจากสุสาน จึงจะโทรศัพท์ไปหาอารณีย์

อารณีย์รอสายจากเธอตลอดพอดี ดังนั้น เมื่อโทรออกสายติด ดังหนึ่งครั้งก็รับเลย"รุ้ง?"

"มันจบแล้ว" รสิกากระซิบเบาๆ

"หนู…...ยังโอเคไหม?" อารณีย์ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ

สำหรับรสิกาแล้ว การพบกับชรรินทำให้รู้สึกไม่ดีอย่างแน่นอน

"ไม่เป็นไรค่ะ"รสิกาตอบ

"งั้นระหว่างกลับ ระวังด้วยนะ"อารณีย์กำชับ

"เข้าใจแล้วค่ะ"

ฟังออกว่ารสิกาไม่ค่อยอยากจะพูด อารณีย์จึงไม่พูดมาก วางสายทันที

รสิกาโยนโทรศัพท์ไปที่เก้าอี้ข้างๆ ใบหน้าของเธอยังคงตึงเครียด

เธอไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาได้ยังไง เธอมึนงงตลอดทางและเกือบฝ่าไฟแดงหลายครั้ง เมื่อเธอกลับถึงอพาร์ทเม้น ตอนที่กุญแจในมือ ไม่ว่ายังไงก็เสียบไม่เข้ารูประตู เธอจึงจับลูกบิดประตู ด้วยความพังทลาย

รสิกาก้มหัวก้มตัว

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายเธอก็เริ่มสั่นเล็กน้อย มีหยดน้ำก็ค่อยๆหยดลงบนพื้น และมีเสียงครวญครางต่ำดังขึ้นพร้อมกัน

รสิกาจำไม่ได้ว่าตัวเองไม่ได้ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้ว แต่เรื่องของจรณินทร์ได้บีบในใจเธอมาตลอดหลายปี ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน หลังจากวันนี้ที่ได้พบกับชรริน ทำให้ความรู้สึกผิดที่มีต่อจรณินทร์ปะทุออกมา ทำให้เธอทนต่อไปอีกไม่ไหว

ขณะที่รสิกากำลังจับลูกบิดประตูร้องไห้อย่างเจ็บทุกข์ จู่ๆ ประตูก็เปิดออก

รสิกาถอยหลังโดยประตูที่เปิดออก เงบหน้ามองขึ้นไปเห็นถนิตยืนอยู่ที่ประตู

วิสัยทัศน์ของเธอพร่ามัวเล็กน้อย ฝืนมองเห็นได้เพียงโครงหน้าของถนิต แต่มองไม่เห็นว่าตอนนี้เขาแสดงสีหน้าอะไร

รสิกาเห็นเขายกมือขึ้น ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเขาดึงเข้าในอ้อมกอด

หลังจากได้กลิ่นที่คุ้นเคยและอุ่นใจจากร่างกายของเขาแล้ว รสิกาผ่อนคลายทั้งตัว และมุดหน้าไว้ในอ้อมกอดของเขาทันที

"ไม่ราบรื่น?" ถนิตถามเธอหลังจากกอดกันสักพัก

รสิกาไม่อยากพูด แค่ส่ายหัวเพื่อบ่งบอกถึงความไม่ราบรื่น

ถนิตลูบหลังเธอ "ฉันคิดว่าเธอคงจะรู้ผลลัพธ์นี้มานานแล้วนะ"

รสิกาเงยหน้ามองไปที่เขาด้วยความสับสน