บทที่377 ความเปลี่ยนแปลงของชรริน

รสิกาจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน ว่าจะได้พบกับชรรินเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี

ไม่เคยนึกเลยว่ามันจะสงบสุขขนาดนี้

ประตูเหล็กขนาดใหญ่ของเรือนจำเปิดและปิด ส่งเสียงดังแสบหู และผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูถือกระเป๋าใบเล็ก ไม่ใช่ชรรินตอนนั้นอีกต่อไป

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ชรรินหยิ่งทะนง และร้ายเอาแต่ใจ เธอมักมีสีหน้าที่ทำให้คนอยากทุบตีเธอ

แต่ตอนนี้ สีหน้าของเธอนิ่ง และในตามีความสงบ

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าของเธอยังเหมือนในความทรงจำ รสิกาจะรู้สึกว่าเข้าใจว่าตัวเองจำคนผิด

ชรรินเปลี่ยนไปมากจากห้าปีที่แล้ว ไม่เพียงแต่รูปร่างหน้าตา แต่ยังรวมถึงกระดูกของเธอด้วย

คนที่ขยับก่อนคือชรริน ถือกระเป๋าเล็กๆ เดินไปหารสิกาช้าๆ

เธอหยุดห่างจากรสิกาสามเมตร"ไม่นึกเลยว่า คนที่มารับฉันจะเป็นเธอ"

เสียงของชรรินไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แค่เพิ่มความแก่ไปหน่อย

"ฉันไม่ให้พวกเขามาเองแหละ"รสิกาพูดเบา ๆ "ชรริน เธอน่าจะรู้ว่าฉันมาทำไม"

"แน่นอนฉันรู้" เธอกล่าว

"งั้นไปกันเลย"

มีรถจอดอยู่ข้างถนนไม่ไกล เป็นรถของถนิต ก่อนที่รสิกาจะออกไปตอนเช้า เขาได้ให้กุญแจกับเธอ และให้เธอขับรถไป

รสิกาหยิบกุญแจ และปลดล็อคเข้าไปนั่งที่คนขับ ชรรินเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ และนั่งลง

รถขับออกไปครู่หนึ่ง โดยไม่มีการพูดคุยระหว่างทั้งสอง และชรรินยังคงเป็นคนพูดก่อน

"เธอน่าจะเกลียดชังฉันมาก ในช่วงหลายปีที่อยู่ต่างประเทศสินะ"เธอหันหน้ามองรสิกา และพูดเบา ๆ

น่าจะเกลียดเธอมากจริงๆ ถึงได้มาในวันที่เธอได้รับการปล่อยตัวจากคุก

"ฉันบอกไม่เกลียดเธอเชื่อไหม?"รสิกาไม่ได้มองเธอ และมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่มองเธอ

"แล้วเธอคิดว่าฉันเกลียดเธอไหม?" แล้วจู่ๆ ชรรินก็ยกริมฝีปากขึ้น และยิ้ม แม้ว่าส่วนโค้งจะเล็กมาก แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอดูแปลกมาก

แน่นอนว่า รสิกาไม่เห็นสีหน้าของเธอ

เพื่อระงับความเกลียดชังในหัวใจของเธอ เธอทำได้เพียงพยายามอย่างมากที่จะไม่มองชรริน

"นั่นมันเรื่องของเธอ"รสิกาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดอย่างเฉยเมย

"ตอนแรก ฉันเกลียดเธอจริงๆ และแทบอยากจะให้เธอตาย"ชรรินหยุดมองเธอ และค่อยๆ ละสายตาออกไปนอกหน้าต่าง "แต่ความคิดของฉันเปลี่ยนไปในอีกสองปีหลัง"

รสิกาไม่ได้เบื่อขนาดไปตอบเธอ

เธอรู้สึกว่าชรรินมีเรื่องจะพูดอีก แต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้พูด

รสิการอมาสักพัก แล้วนางก็นิ่งไป

เธอเหลือบไปมองข้างๆ โดยไม่ตั้งใจ และเห็นว่าชรรินหันหน้ามองเธอ

ดวงตาของทั้งสองชนกันในอากาศ

แม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วครู่ รสิกาก็มั่นใจได้ว่า เมื่อกี้เธอเห็นเจตนาฆ่าในสายตาของชรริน

เจตนาฆ่าเธอ

เมื่อรสิกาสังเกตเห็นสิ่งนี้ เธอก็หัวเราะในใจทันที

มันดูเหมือนกับที่เธอคิดไว้