บทที่376 แค่อยากให้เธอขอโทษ

ระหว่างพวกเขาได้เคยพลาดหลายสิ่งหลายอย่าง เนื่องจากการทะเลาะวิวาทกัน รวมถึงห้าปีที่ผ่านมาด้วย

ดังนั้น เมื่อวานหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่รสิกาพูด แม้ว่าในใจถนิตจะเครียด แต่เขาก็ยังซื้อตั๋วเพื่อมาเมืองซี หลังจากที่ความโกรธลดลง

เขาไม่อยากเสียเวลาโต้เถียงกับเธออีกต่อไป

"ขอโทษ"รสิกาหลับตาลง "เมื่อวานท่าทีของฉันแย่ไปหน่อย"

เรื่องของชรรินได้ส่งผลต่ออารมณ์ของเธอแล้ว และเมื่อวานเธอพูดประโยคนั้นออกมา เพราะใจร้อนและเครียด และเพื่อไม่ให้ทะเลาะกับถนิต

ถนิตไม่ได้พูดอะไร หรืออาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีแรงที่จะด่ารสิกา

รสิกานั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง"ไม่ใช่ว่าฉันจงใจไม่บอกนาย แค่นายยุ่งทุกวัน และฉันไม่อยากให้นายกังวลเรื่องของฉัน"

ตอนที่ถนิตอยู่ในเมืองเอ เขายุ่งมาก เธอก็ยุ่งมาก และพวกเขาก็ยุ่งมากจนถึงขั้นลืมคุยโทรศัพท์ และลืมเจอหน้ากัน

รสิกาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้าย เธอเจอกับถนิตเมื่อไหร่แล้ว

ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมาที่เมืองเอ พวกเขาได้พบกันเพียงครั้งเดียว

"เธอไม่ให้ฉันรู้ มันก็ทำให้ฉันเป็นห่วงแล้วนะ"ถนิตพูดเบา ๆ

รสิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ และกำลังจะขอโทษอีกครั้ง แต่ถูกถนิตขัดจังหวะก่อนที่จะพูดอะไร

"ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของเธอ ฉันแค่ต้องการท่าทีของเธอ"

รสิกาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขา เขาเข้าใจได้ แต่เขารับไม่ได้ที่เธอทำเหมือนเขาเป็นคนนอก

สำหรับการยืนกรานของถนิต รสิกาได้แต่ต้องยอม"ฉันสัญญา ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรอีก ฉันจะบอกนายล่วงหน้าแน่นอน"

ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ต้องสนับสนุนกันและเดินต่อไป และเธอก็เข้าใจในสิ่งนั้น

ดังนั้นเธอจึงค่อยชินกับการมีถนิตอยู่เคียงข้างเธอ

"มานี่ ขอกอดหน่อย"ถนิตเอื้อมมือไปหารสิกา และกระซิบ

รสิกาไม่ได้ปฏิเสธ นั่งข้างๆเขาอย่างเชื่อฟัง และให้เขากอด

ทั้งสองไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน ถนิตกำลังกอดรสิกาอยู่ ในหัวไม่มีความคิดชั่วร้ายอื่นใดเลย แค่อยากจะนอนเฉยๆ

และเขาก็ทำเช่นนั้นจริงๆ

เขาเหนื่อยมาก ไม่ได้หลับตาทั้งคืน เพื่อรอเจอรสิกา

รสิการู้สึกว่ามีเสียงหายใจดังมาจากคางของเขา ที่วางอยู่บนผมของเธอ คิดว่าคงจะหลับไปแล้ว แต่เธอไม่ขยับ เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาตื่น

คืนนี้ถนิตนอนหลับฝันดีมาก และไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เมื่อเขาตื่นขึ้นจากฝัน เขารู้สึกว่าร่างกายของคนที่เขาอุ้มอยู่นั้นแข็งทื่อเล็กน้อย

เขาคิดว่าเขากำลังฝัน และหลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง ก็ก้มหน้าลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

รสิกาก็ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว แต่ถนิตขยับตัวก็ตื่นขึ้นทันที

"ตื่นแล้วเหรอ……?"รสิกายกคอที่เมื่อยด้วยสีหน้าเจ็บปวด "หลับสบายดีไหม?"

"ฉันหลับไปนานแค่ไหน?"เสียงของถนิตแหบแห้งเล็กน้อย

"ไม่นานเท่าไหร่……"รสิกายกนาฬิกาข้อมือขึ้น และดู"สองสามชั่วโมง"

เธอตอบ โดยลุกขึ้นจากอ้อมกอดของถนิต จากนั้นนวดคอและไหล่ที่แข็งทื่อ

หลังจากอยู่ในท่าเดียวเป็นเวลาหลายชั่วโมง ร่างกายของเธอแข็งทื่อตั้งนานแล้ว

"ทำไมเธอไม่ปลุกฉัน?"ถนิตเห็นท่าทางของเธอ จึงพูดด้วยเสียงบ่นเบาๆ และเริ่มยกมือนวดไหล่แทนเธอ

"นายดูเหนื่อยๆ "รสิกาเอียงหัวมองเขา"นายหลับสบายดีไหม?"

"อืม"เขาตอบ

"งั้นก็ขึ้นไปข้างบนเถอะ"รสิกาดึงมือเขา ยิ้ม เปิดประตูและลงจากรถ