บทที่375 ความรู้สึกผิด5ปี

"ก็ได้ งั้นตกลงตามนี้นะ ส่งข้อมูลเที่ยวบินให้ฉัน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปรับเธอ"แม้ว่าติรณาจะไม่เห็นด้วยกับวิธีการของเธอสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

"ได้"รสิกาตอบ

เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ได้คิดที่จะบอกถนิตอยู่แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้รับโทรศัพท์จากถนิต หลังจากวางสายติรณาไป

เมื่อเห็นชื่อของเขา ลางสังหรณ์ของรสิกาได้บอกว่า ต้องเป็นเรื่องที่พรุ่งนี้จะกลับไป

หลังจากรับสายแล้ว ก็ได้ยินถนิตพูดว่า"พรุ่งนี้จะกลับไปเหรอ?"

รสิกายิ้มอย่างช่วยไม่ได้"ฉันมีความลับต่อคุณด้วยเหรอ?"

"ฉันกำลังรอให้เธอบอกเรื่องนี้กับฉันเองกับปาก"ถนิตพูด"แต่เธอจองแม้กระทั่งตั๋วแล้ว ก็ยังไม่เริ่มโทรหาฉันเลย"

ฟังออก ว่าน้ำเสียงของเขามีความโกรธอยู่ในนั้นด้วย

เขาโกรธ อาจเป็นเพราะว่ารสิกาไม่ได้คิดว่าเขาเป็นแฟนเลย

ปกติผู้หญิงพบเจออะไรก็จะพูดคุยกับแฟนไม่ใช่หรือ

รสิกาอาจจะไม่ต้องการใครสักคน มาพูดคุยถึงสิ่งที่ควรทำ แต่บอกเขาสักหน่อย จะได้ไหม?

"ขอโทษนะ"รสิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ

"แค่นี้เองเหรอ?"เขาถาม

แค่นี้เอง คำขอโทษง่ายๆ แล้วไม่มีคำอธิบายเลยเหรอ?

"ถนิต นี่เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย"รสิกาพูดช้าๆ "ฉันมีความแค้นส่วนตัวกับชรริน และฉันไม่อยากให้นายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"

"ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน?"เสียงของถนิตเบาลงเล็กน้อย "จนถึงตอนนี้แล้ว เธอยังจะพูดแบบนี้อยู่อีกเหรอ?"

เมื่อก่อน ทั้งสองคนทะเลาะกันบ่อย เพราะรสิกาไม่พึ่งพาเขาเลย จะจัดการเรื่องของเธอเองด้วยตัวเอง

บางทีการที่รสิกาไม่อยากรบกวนเขา ในใจของเขานั้น มันถูกตีความผิดว่า เธอไม่คิดว่าเขาเป็นแฟนของเธอเลย

เพียงแต่ว่านิสัยรักอิสระนี้ฝังแน่นอยู่ในใจรสิกาแล้ว เมื่อ 5 ปีที่แล้วเป็นเช่นนี้ และ 5 ปีต่อมา ตอนนี้กลับเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

เธอไม่เคยชินกับความรู้สึกที่ต้องพึ่งพา

รสิกาเม้มปาก และพูดว่า"ถนิต ตอนนี้ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายในสาย มีเรื่องอะไรรอฉันกลับไปค่อยคุย"

การทะเลาะทางโทรศัพท์นั้นมันไร้สมอง อย่างน้อยรสิกาก็คิดอย่างนั้น

พูดคำนี้จบ เธอก็วางสายทันที

เธอไม่ได้ปิดเครื่อง เพราะเธอเดาว่านิสัยของถนิตจะไม่โทรมาอีกแน่นอน

เรื่องจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ไม่มีสายเรียกเข้าจากถนิต จนกระทั่งตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น ไม่มีแม้แต่ข้อความ

รสิกาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

ยี่สิบนาทีต่อมา เธอแต่งตัวเสร็จ แต่งหน้าบางๆ ใส่โทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า และออกจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

จนกระทั่งเธอต้องปิดอุปกรณ์มือถือตอนขึ้นเครื่องบิน รสิกาก็ยังไม่ได้รับสายของถนิตเลย

เธอหรี่ตาลง ซ่อนความผิดหวังไว้ในดวงตา

จากเมืองเอไปยังเมืองซีเพียงไม่กี่ชั่วโมง และมันยากมากนะที่รสิกาจะไม่นอนบนเครื่อง แต่กลับลืมตาคิดเรื่องต่างๆ ตลอด

เธอกำลังคิดว่าจะพูดอะไรเป็นประโยคแรก ในตอนที่เจอชรรินพรุ่งนี้

ไม่ได้เจอกันนาน หรือถามหล่อนว่าอยู่ในคุกสบายดีไหม?

รสิกาคิดถึงความเป็นไปได้หลายประการ และในที่สุดเธอก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้

เขายิ้ม และหางตาเปียกเล็กน้อย