บทที่374 หล่อนจะออกจากคุกแล้ว

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ กรานต์กับรสิกาก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้

แต่ว่ารสิกาไม่เป็นห่วงการเรียนของทิมทิมเลย เขาเป็นเด็กที่ทำให้คนหมดห่วงมาตลอด

"จัดการเรื่องของตระกูลวัชรเดชานนท์หมดแล้วเหรอ?" จู่ๆ การนต์ก็ถามขึ้นมา

"จัดการแล้ว"รสิกาพยักหน้า "ทำไม จู่ ๆ ถึงเป็นห่วงเรื่องของตระกูลวัชรเดชานนท์ขึ้นมาล่ะ?"

"เปล่าไม่มีอะไร แค่ถามเฉยๆ "กรานค์หัวเราะแห้ง

รสิกาจึงไม่คิดอะไรมาก

กรานต์กำลังพูดคุยหยอกล้อกับทิมทิม ราวกับจะซ่อนความอัดอัดของเขา

รสิกาแค่นั่งมองดูพวกเขาข้างๆ

เมื่อเห็นทิมทิมคุยกับกรานต์ด้วยรอยยิ้ม ความคิดของรสิกาก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ทิมทิมจะเข้ากับถนิตแบบนี้ได้

…...

กลับมาที่บ้าน รสิกาวางของลง ก็ได้รับโทรศัพท์จากถนิต

เมื่อเห็นชื่อของเขาปรากฏบนโทรศัพท์ ก็ตกตะลึงครู่หนึ่ง เธอวางทุกสิ่งที่อยู่ในมือ และไปรับสายที่ห้องนั่งเล่น

"ฮัลโหล?"เธอรับสาย

"ฉันหย่าแล้วนะ"เสียงของถนิตถังมาจากปลายสาย

"นันท์นรีไม่ได้โวยวายกับนายเหรอ?"รสิกายกยิ้มมุมปาก และถามขึ้น

"โวยวายแล้ว"ถนิตพูด

เธอโวยวายจนรู้ทั้งอำเภอแล้ว แต่สุดท้ายก็เซ็นชื่ออย่างเชื่อฟัง

การแต่งงานแบบไม่มีสถานะยาวนานห้าปีของพวกเขา สิ้นสุดลงในที่สุด

ในขณะที่ได้รับใบหย่า หัวใจของถนิต ก็สบายอย่างไม่รู้จบ

ราวกับว่าในที่สุดกุญแจมือหนักๆ ก็ถูกเปิดออกจากหัวใจของเขาแล้ว

"ยินดีด้วยนะ"รสิกาพูดพร้อมกับหัวเราะ"กลับไปโสดอีกแล้วนะ"

ถนิตเงียบไปครู่หนึ่ง และพูดว่า"อันที่จริง เธอไม่จำเป็นต้องสนใจคำพูดของปู่ฉัน"

รสิกาตกตะลึง และหลังจากกัดริมฝีปาก จึงพูดว่า"ฉันคิดว่า สักวันหนึ่งแกคงจะยอมรับฉันได้จริงๆ "

มันเป็นความคิดที่ไร้เดียงสา แต่เธอต้องคิดอย่างนั้น

เป็นเวลาหลายปี ที่มันเป็นเพียงความหมกมุ่น

เธอรอจนกระทั่งท่านเฉลิมสิทธิ์ เสนอให้ถนิตหย่ากับนันท์นรี ดังนั้นหากเธอตกลง ความหวังมันจะมาในไม่ช้า

"โอเค"ถนิตดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ แต่ก็ตอบตกลง"ฉันจะกลับไปพรุ่งนี้"

"ค่ะ"รสิกาพูดว่า"จริงสิ นีรชาเป็นยังไงบ้าง?"

"หล่อนไม่เป็นไร"

"ดีแล้ว"

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างสองคน ได้ยินเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของกันและกันเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ถนิตก็พูดขึ้นก่อน"ไปทำงานเถอะ"

"ได้"รสิกาตอบ แล้ววางสาย

เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ และเดิมทีอยากจะเข้าไปจัดของต่อ แต่หลังจากลังเล เธอก็คลิกที่ปฏิทิน

วันที่ 10 ของเดือนหน้า เธอทำเครื่องหมาย เพื่อเตือนเธอว่าจะมีเรื่องอะไรในวันนั้น

สองเดือน ในที่สุดก็ผ่านไป

ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือน ก่อนที่ชรรินจะได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำ

รสิกาล็อคหน้าจอสีดำ และถือไว้ในมืออย่างเงียบๆ

ถ้าทิมทิมออกมาในเวลานี้ จะได้เห็นออร่าสีดำบนใบหน้าของรสิกาอย่างแน่นอน และแม้แต่ดวงตาเหล่านั้นก็มีความมืดมนเล็กน้อย