บทที่ 100

เขาถลึงตาใส่เจี่ยนอันอัน “เจ้าทำอะไรกับนาง?”

เจี่ยนอันอันยักไหล่ตอบอย่างไร้เดียงสา “ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ก็แค่หักข้อมือนาง”

ชาวบ้านต่างตื่นตกใจเมื่อได้ยินดังนี้

เด็กสาวผู้นี้ดูแล้วอายุไม่มาก เหตุใดจึงใจคออำมหิตปานนี้

นับว่าวันนี้พวกเขาเจอของยากเข้าแล้ว

เวลานี้มีคนไปแจ้งท่านปู่เฉินเรียบร้อยแล้ว

ไม่นาน ท่านปู่เฉินก็เดินเข้ามาด้วยความเร่งร้อน

เขามองกำแพงบ้านที่พังเสียหายไปด้านหนึ่ง มองคนสองคนที่กำลังนั่งบนพื้น

ท่านปู่เฉินเข้าใจทันทีและร้องตะโกนว่า “พวกเจ้ากำลังทำอะไร เหตุใดต้องสร้างปัญหาให้บ้านคนอื่นด้วย?”

ซ่างชิวเห็นว่าท่านปู่เฉินมาถึงแล้วก็รีบลุกขึ้นยืน

เขาอดกลั้นต่ออาการปวดแปลบในทรวงอกพร้อมกับพูดกับท่านปู่เฉิน “ท่านปู่ พวกเขาไม่เพียงคิดจะอยู่หมู่บ้านชิงสุ่ยของเราเปล่าๆ แต่ยังใช้ยาพิษกับข้า เกือบทำให้ข้าตายไปแล้ว นอกจากนี้ นังเด็กคนนี้ยังหักข้อมือของอวี้เฟิ่งด้วย”

อวี้เฟิ่งวิ่งร้องไห้คร่ำครวญมาหาท่านปู่เฉิน

“ท่านปู่ ท่านต้องทวงความยุติธรรมให้ข้านะเจ้าคะ!”

ท่านปู่เฉินมองอวี้เฟิ่งที่เอาแต่กุมข้อมือ พบว่าข้อมือของนางบวมแดง

เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ แต่เมื่อครู่นี้มีคนมาฟ้องว่าผู้มาใหม่พวกนี้ทำร้ายคนในหมู่บ้าน

ครั้นท่านปู่เฉินได้ยินดังนั้นก็รีบทิ้งงานในมือและวิ่งมาที่นี่ทันที

เขาไม่อยากตัดสินโทษให้ครอบครัวของฉู่จวินสิงโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ท่านปู่เฉินถามด้วยความสงสัย “เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

อวี้เฟิ่งร้องไห้พลางฟ้องว่า “ท่านปู่ ท่านดูข้อมือข้าสิเจ้าคะ นังเด็กคนนั้นเป็นคนหัก ทุกคนที่บ้านข้าต้องพึ่งพามือคู่นี้ในการหาเลี้ยงชีพ แต่บัดนี้ข้อมือข้าหัก เช่นนี้จะทำงานอย่างไรได้อีก!”