บทที่ 99

“พวกเจ้ามาถึงหมู่บ้านชิงสุ่ยก็ฆ่าคน พวกข้าจะแจ้งทางการ”

“ใช่ ต้องแจ้งทางการ ให้ทางการมาจับพวกเขาไปตัดหัวให้หมด”

“ท่านปู่เฉินปล่อยให้คนพวกนี้เข้ามาที่หมู่บ้านของเราได้อย่างไร ครานี้มีคนตายแล้ว อย่าคิดว่าเขาจะรอดตัว”

เจี่ยนอันอันแคะหูด้วยความรำคาญใจก่อนจะตวาดลั่น

“หุบปากกันให้หมด หากยังกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะให้พวกเจ้ามีจุดจบแบบเดียวกับเขา!”

ถ้อยคำของเจี่ยนอันอันทำให้ชาวบ้านพวกนั้นเงียบปากกันทันที

พวกเขาจ้องมองเจี่ยนอันอันด้วยสายตาเคียดแค้นแต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้

เจี่ยนอันอันเดินไปที่หญิงสาวนางนั้นแล้วใช้เท้าเตะ

นางพูดกับหญิงสาว “หลีกไป อย่ามานั่งเกะกะขวางทาง หากถอนพิษไม่ทัน เจ้านั่นแหละที่ต้องชดใช้ชีวิตให้เขา”

หญิงสาวโกรธจนตัวสั่น นางกัดฟันกรอดแต่กลับไม่กล้าส่งเสียงใดๆ

นางรู้ทั้งรู้ว่าเข็มเงินนี้เป็นฝีมือของเจี่ยนอันอัน กระนั้นกลับทำได้เพียงถอยไปด้านข้างโดยไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น

หลังจากที่ดึงเข็มเงินออก เจี่ยนอันอันก็นำโอสถถอนพิษเม็ดหนึ่งจากช่องมิติออกมายัดใส่ปากซ่างชิว

โอสถเม็ดละลายในปากอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ซ่างชิวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เขาร้องโอยแล้วกุมศีรษะพลางลุกขึ้นนั่ง

หญิงสาวเห็นซ่างชิวฟื้นแล้วก็รีบเช็ดน้ำตาที่ไหลจากหางตา

นางไม่กล้าเข้าใกล้ กลัวว่าจะถูกเจี่ยนอันอันเตะซ้ำอีกรอบ

บัดนี้นางรู้แล้วว่าเจี่ยนอันอันไม่ใช่คนที่จะล่วงเกินได้ง่ายๆ

นางไม่กล้าร้องโวยวายแบบก่อนหน้านี้แล้วเช่นกัน

ซ่างชิวนั่งที่พื้น พบว่าเจี่ยนอันอันกำลังยืนอยู่ด้านข้าง

เขาแผดเสียงใส่นางด้วยความเดือดดาลทันที “นังเด็กคนนี้ เมื่อครู่เจ้าทำอะไรกับข้า?”

เจี่ยนอันอันแค่นเสียงเย็นชาอย่างเหยียดหยาม “ข้าขอแนะนำว่าอย่าโมโหพร่ำเพรื่อจะดีกว่า มิเช่นนั้นพิษในตัวจะแพร่กระจายเร็วกว่าเมื่อครู่”

ถ้อยคำของเจี่ยนอันอันทำให้ซ่างชิวหน้าถอดสี

เขารู้สึกได้เช่นกันว่าตัวเองมีอาการแน่นหน้าอก นอกจากนี้ยังรู้สึกปวดแปลบเป็นระยะๆ