บทที่ 98

เซิ่งฟางถือดาบเดินสาวเท้ายาวๆ เข้าไปหาคนพวกนั้นด้วยความโมโห

ท่าทีของเขาทำให้กลุ่มคนที่กำลังทุบกำแพงต้องหวาดกลัว

พวกเขากำเสียมในมือไว้แน่น ทำท่าจะเข้าปะทะกับเซิ่งฟาง

เดิมทีเซิ่งฟางคิดว่าตัวเองเคยมีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมือง ไม่สมควรเป็นศัตรูกับชาวบ้านเหล่านี้

แต่นี่พวกเขาคิดจะทุบทำลายก็ทุบเลย นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังปรักปรำตนอีกว่าเป็นโจรขายเมือง

เซิ่งเฟิงโมโหเกินกว่าที่จะทนไหวจริงๆ เตรียมจะแทงดาบเล่มคมในมือออกไป

จังหวะนี้เอง เจี่ยนอันอันเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาห้าม

นางดึงตัวเซิ่งฟางเอาไว้ ไม่ให้เขาทำเรื่องที่ต้องเสียใจภายหลัง

เซิ่งฟางหยุดการกระทำของตัวเองและหันไปมองเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันส่ายหน้าให้เขาพร้อมกับกระซิบว่า “ข้าจัดการเอง ท่านอย่าได้ทำอะไรที่จะทำให้พวกเขานำไปต่อว่าได้”

เซิ่งฟางนึกไม่ถึงว่าเจี่ยนอันอันจะรอบคอบขนาดนี้

เขาลดกระบี่ในมือลงแล้วถอยออกไปยืนด้านข้าง

เจี่ยนอันอันพูดกับหญิงผิวซีดตัวผอมนางนั้น “ท่านป้าท่านนี้ พวกข้าจ่ายเงินซื้อบ้านหลังนี้มา แต่แล้วตอนนี้กลับถูกพวกท่านทุบทำลายกำแพง ต้องชดใช้เงินนะเจ้าคะ”

ทั้งที่อายุเพียงยี่สิบแต่กลับถูกเรียกว่าป้า

นอกจากนี้อีกฝ่ายยังบอกว่าต้องชดใช้เงิน หญิงสาวจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที

นางถ่มน้ำลายใส่เท้าของเจี่ยนอันอัน

“ชดใช้เงินรึ? ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ ที่นี่คือหมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกข้า แล้วพวกข้าก็เป็นคนสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาเอง อีกอย่าง เจ้าบอกว่าจ่ายเงินซื้อมา ไม่ทราบว่าจ่ายให้ผู้ใด?”

หญิงสาวพูดแล้วก็หันไปหาบุรุษด้านหลัง “พวกเจ้าได้รับเงินจากนางหรือ?”

บุรุษทุกคนส่ายหน้าตอบว่าไม่ได้รับ

หญิงสาวแค่นเสียงเย็นชาก่อนจะพูดกับเจี่ยนอันอันต่อ

“ได้ยินหรือไม่ พวกข้าไม่เคยรับเงินจากเจ้า ที่นี่เป็นถิ่นของพวกข้า อยากทำลายอย่างไรก็ได้ เจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”