บทที่ 109

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันก้มหน้ายืนแน่นิ่งอยู่ที่ประตู ราวกับกำลังต่อสู้กันในใจ

เขากระแอมไอเบาๆ ทำลายความเงียบภายในห้อง

“ช่วงนี้คงต้องลำบากให้เจ้านอนห้องเดียวกับข้าไปก่อน”

“เพื่อรักษาชื่อเสียงของเจ้า ข้าจะรีบแต่งเจ้าเข้าเรือนโดยเร็วที่สุด”

เจี่ยนอันอันฟังแล้วอดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้

นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่จวินสิงที่นอนอยู่บนเตียงอุ่น

นางอยากปฏิเสธการแต่งงานกับฉู่จวินสิง กระนั้นกลับไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี

แม้พวกนางจะรู้จักกันมาได้สักพัก แต่นางไม่ได้มีความรู้สึกเชิงนั้นกับฉู่จวินสิงแต่อย่างใด

นางไม่อยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักเร็วขนาดนั้น

ครั้นนึกถึงว่าสภาพร่างกายของฉู่จวินสิงยังไม่หายเป็นปกติดี เจี่ยนอันอันก็รู้สึกว่าควรรักษาเขาให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน

“ข้า ข้าจะฉีดยาให้ท่านก่อน” เจี่ยนอันอันพูดแล้วนำขวดน้ำเกลือกับยางรัดออกมา

นางเดินมาที่ข้างเตียง คว้ามือของฉู่จวินสิงเพื่อฉีดยาให้เขา

ชั่วพริบตาที่มือของทั้งสองคนแตะเข้าด้วยกัน ทั้งคู่ราวกับถูกไฟดูดก็ไม่ปาน ต้องหดมือพร้อมกันกลับโดยมิได้นัดหมาย

ฉู่จวินสิงรู้สึกว่ามือของเจี่ยนอันอันอ่อนนุ่มและเย็นยะเยียบ

วินาทีที่ถูกนางสัมผัส เขาอดที่จะสูดหายใจดังเฮือกไม่ได้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจี่ยนอันอันสัมผัสเขาแบบนี้

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา ครั้งนี้หัวใจเขาเต้นข้ามจังหวะโดยไม่มีสาเหตุ

อาการของเจี่ยนอันอันไม่ได้ดีไปกว่ากัน

วินาทีที่นางสัมผัสมือของฉู่จวินสิง ฝ่ามืออบอุ่นของเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้า ส่งผลให้มือของนางรู้สึกชา

เจี่ยนอันอันหน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นระรัวขึ้นหลายส่วนอย่างอดไม่ได้

สุดท้ายฉู่จวินสิงต้องกระแอมไอเพื่อทำลายความเงียบ

“ข้าว่าไม่ต้องฉีดยาแล้วล่ะ พักผ่อนอีกไม่กี่วันก็น่าจะหายดีแล้ว”

ฉู่จวินสิงไม่อยากให้เจี่ยนอันอันลำบากใจ เขาสัมผัสได้ว่านางกำลังอึดอัดใจ

เจี่ยนอันอันได้ยิน​ฉู่จวินสิงบอกว่าจะไม่ฉีดยาก็ทำหน้าเครียด