บทที่ 110

จริงอยู่ที่นางนอนดิ้น แต่นั่นเป็นสิ่งที่นางกระทำออกไปโดยไม่รู้ตัว

นางถลึงตามองฉู่จวินสิงด้วยความโมโห จากนั้นหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากเสวนากับเขา

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันโมโหขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่ได้หยอกล้อนางอีก

ผ่านไปเนิ่นนาน น้ำเกลือในขวดก็ใกล้จะหมดลง

เจี่ยนอันอันจ้องขวดน้ำเกลือ เริ่มคิดถึงครอบครัวในยุคปัจจุบัน

เมื่อนางลืมตาตื่นก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในแคว้นที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

ไม่รู้ว่าตอนนี้ครอบครัวของนางเป็นอย่างไรกันบ้าง

หากพวกเขารู้ว่านางหายไป พวกเขาจะตามหานางอย่างบ้าคลั่งหรือไม่?

ขณะที่เจี่ยนอันอันกำลังคิดเรื่อยเปื่อย เสียงของฉู่จวินสิงก็ลอยเข้าสู่หูของนาง

“น้ำในขวดหมดแล้ว”

เจี่ยนอันอันเพิ่งเห็นว่ายาในขวดน้ำเกลือหมดลงแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ในสายให้น้ำเกลือก็ไม่มีน้ำเช่นกัน

นางรีบลุกไปดึงเข็มออกจากฉู่จวินสิง

“ให้ยาเสร็จแล้ว ท่านพักผ่อนได้แล้วล่ะ”

เจี่ยนอันอันเก็บขวดน้ำเกลือเข้าสู่ห้วงมิติแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

ฉู่จวินสิงเอ่ยปากถาม “เหตุใดเจ้าไม่นอนลง?”

เจี่ยนอันอันกลอกตามองบนใส่ฉู่จวินสิงก่อนจะตอบอย่างหงุดหงิด “ข้ายังไม่ง่วง ท่านนอนก่อนเลย ไม่ต้องสนใจข้า”

มุมปากของฉู่จวินสิงยกโค้งเล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจเจี่ยนอันอันอีก หลับตาแล้วผล็อยหลับอย่างรวดเร็ว

เจี่ยนอันอันนั่งอยู่นานเพียงใดก็ไม่รู้ กระทั่งเมื่อความง่วงเริ่มปกคลุมเข้ามา

นางมุดตัวเข้าผ้าห่มแล้วหลับไปทันที

ผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่ทราบ ฉู่จวินสิงรู้สึกว่าบนร่างตัวเองมีบางอย่างกดทับ ทำให้เขาหายใจลำบาก

ครั้นลืมตามองก็เห็นว่ามีร่างบอบบางนอนซบตัวเองอยู่

เมื่อตั้งใจมองจึงพบว่าเป็นเจี่ยนอันอัน

ฉู่จวินสิงลองดันเจี่ยนอันอันออกแต่กลับได้ยินนางพึมพำเสียงเบาว่า “อย่าแย่งน่องไก่ของข้า”

ฉู่จวินสิงอดยิ้มกับถ้อยคำละเมอของเจี่ยนอันอันไม่ได้

ใบหน้าของเขาค่อยๆ มีรอยยิ้มน่ามองเผยออกมา