บทที่ 111

ฉู่จวินสิงมองแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างปราดหนึ่ง พบว่าล่วงเลยยามเฉิน[1]มาแล้ว

บ่าวรับใช้กำลังทำงานกันอยู่ที่ลานบ้าน

เมื่อพวกเขาเห็นเจี่ยนอันอันเดินออกมาก็ทักทายนางด้วยรอยยิ้ม “เมื่อคืนนี้พระชายาเยียนอ๋องหลับสบายหรือไม่เจ้าคะ?”

เจี่ยนอันอันปัดมือ “ตอนนี้ข้าไม่ใช่พระชายาเยียนอ๋อง พวกเจ้าอย่าเรียกข้าแบบนี้”

“หากถูกผู้ไม่หวังดีได้ยินเข้าจะไม่ดี”

บรรดาบ่าวรับใช้ต่างตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองใช้คำผิด

พวกเขารีบเปลี่ยนสรรพนาม “ฮูหยินน้อยรอง พวกข้าผิดไปแล้ว”

เจี่ยนอันอันเห็นพวกเขาเอาแต่ตอบรับด้วยความเชื่อฟังก็รีบพูดว่า

“ตอนนี้พวกเราอยู่ด้วยกันแล้วก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเจ้าไม่ต้องมาพิธีกับข้าขนาดนั้น”

บรรดาบ่าวรับใช้เห็นเจี่ยนอันอันไม่มีมาดของการเจ้านายแม้แต่น้อยก็พยักหน้ายิ้ม

เจี่ยนอันอันเร่งร้อนไปห้องปลดทุกข์ ไม่ได้สนใจพวกเขาอีก

ห้องปลดทุกข์มีขนาดไม่ใหญ่นัก สร้างอยู่ด้านหลังเรือนหลัก

หลังจากที่เข้าปลดทุกข์เสร็จเรียบร้อย เจี่ยนอันอันก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านหลังเรือนหลักมีสวนหลังบ้านขนาดใหญ่

ที่นี่มีวัชพืชปกคลุมเต็มพื้นที่ หนูตัวผอมแห้งดุจไม้ฟืนสองสามตัวค่อยๆ คลานผ่านหน้านางไป

เจี่ยนอันอันเงยหน้ามองท้องนภา ดวงอาทิตย์กำลังลอยสูง

นางเริ่มเป็นห่วงเสบียงอาหารกับผักพวกนั้น

ตอนนี้เสบียงอาหารและผักที่พวกนางขนมากำลังถูกกองไว้ที่ลานหน้าบ้าน

เมื่อถูกแดดจัด ผักพวกนั้นจะเน่าเสียอย่างรวดเร็ว

ปล่อยไว้ต่อไปคงไม่ได้การ

นางต้องคิดหาวิธีนำผักและเสบียงอาหารพวกนั้นไปเก็บไว้ในที่เย็น

ในตอนนี้เอง มีเสียงเคาะประตูลานบ้านดังขึ้น

เจี่ยนอันอันรีบเดินออกจากหลังบ้าน เห็นว่าบ่าวรับใช้ที่ประตูกำลังมองคนด้านนอกด้วยความเกรี้ยวกราด

ครั้นนางเดินไปดูก็พบว่าซ่างชิวมายืนอยู่ด้านนอก

“ท่านมาทำอะไร?” เจี่ยนอันอันมองซ่างชิวด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรนัก