บทที่ 114

ยามที่เจี่ยนอันอันกลับมาถึงลานบ้านด้านหน้า มีเงาร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากบ้าน

เจี่ยนอันอันพบว่าเป็นฉู่จื่อซี

ตัวเขาในตอนนี้ร่าเริงขึ้นกว่าช่วงก่อนมาก

เขาวิ่งออกมาที่ลานบ้าน มองกำแพงที่ซ่อมเสร็จเรียบร้อยแล้วเริ่มเล่นในลานบ้านเพียงลำพัง

ครั้นเจี่ยนอันอันเดินไปดูก็เห็นว่าฉู่จื่อซีกำลังหยิบโคลนบนพื้นมาเล่น

ใบหน้าดวงน้อยเป็นจริงเป็นจังมาก

เจี่ยนอันอันย่อตัวลงถามฉู่จื่อซีอย่างอ่อนโยน “เจ้าคิดจะสร้างเมืองหรือ?”

ฉู่จื่อซีไม่เข้าใจถ้อยคำของเจี่ยนอันอัน จดจ่อกับการเล่นโคลนในมือ

เวลานี้ พี่สะใภ้ใหญ่ฟางอิ๋งเดินออกมาจากในบ้าน

นางเดินมาหาเจี่ยนอันอันและยิ้มว่า “ลูกคนนี้ชอบเล่นโคลน”

“เมื่อวานเห็นว่าที่นี่มีโคลนเยอะก็มีความสุข”

เจี่ยนอันอันลุกขึ้นยิ้มตอบให้ฟางอิ๋ง “เมื่อคืนพี่สะใภ้หลับสบายหรือไม่?”

ฟางอิ๋งเห็นเจี่ยนอันอันเป็นห่วงตัวเองขนาดนี้ก็รีบส่ายมือว่า “เมื่อคืนพวกข้าหลับสบายกันมาก สบายกว่าตอนเดินทางเยอะ”

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน สาวใช้นางหนึ่งก็เดินออกมา

“ฮูหยินน้อยทั้งสอง อาหารเสร็จแล้วเจ้าค่ะ สามารถกินกันได้แล้ว”

สาวใช้พูดจบก็เดินไปยังห้องทั้งสี่เพื่อตามคนด้านในออกมากินข้าว

ฉู่จวินสิงลุกเดินเองไม่ได้ ต้องให้เซิ่งฟางช่วยแบกออกมา

ไม่นาน บรรดาบ่าวรับใช้ก็ขนย้ายโต๊ะในห้องเจ้านายออกมาวางที่ลานบ้าน

เจี่ยนอันอันเห็นว่าที่นี่มีเก้าอี้น้อยเกินไป อีกทั้งโต๊ะก็ไม่ได้ตัวใหญ่มาก

นางทำการซื้อเก้าอี้ยี่สิบกว่าตัวกับโต๊ะยาวอีกหนึ่งตัวใหญ่มาจากร้านค้าในมิติ

ทุกคนรู้สึกอัศจรรย์ใจกันมากเมื่อเห็นเก้าอี้โผล่ออกมาจากอากาศ

แต่เมื่อวานฉู่จวินสิงบอกแล้วว่าเขาได้รับถุงเฉียนคุนมาจากผู้วิเศษ

คิดว่าโต๊ะกับเก้าอี้พวกนี้น่าจะเอาออกมาจากด้านในถุงเฉียนคุน

ทุกคนไม่ได้สงสัยอะไร ทยอยกันไปนั่งที่