บทที่ 115

เจี่ยนอันอันพูดกับพวกซ่างชิว “พวกท่านนั่งกินข้าวเถอะ”

พวกซ่างชิวยืนอยู่หน้าโต๊ะไม่กล้านั่งลง พวกเขาก้มหน้ากันหมด ไม่กล้ามองคนอื่น

บรรดาสมาชิกในครอบครัวเห็นเจี่ยนอันอันพาพวกซ่างชิวเข้ามาและชวนให้พวกเขานั่งกินข้าว

ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

ฉู่จวินสิงเข้าใจถึงเจตนาของเจี่ยนอันอัน เขาพูดกับพวกซ่างชิวว่า “ในเมื่อบอกให้พวกเจ้านั่งลง เช่นนั้นก็นั่งลงเถอะ”

พวกซ่างชิวเห็นว่าไม่มีผู้ใดคัดค้านก็ยอมนั่งลงด้วยความสบายใจ

เจี่ยนอันอันใช้ตะเกียบคีบเนื้อกระต่ายใส่ชามของฮูหยินใหญ่

“เชิญฮูหยินใหญ่กินก่อนเจ้าค่ะ หากท่านไม่กิน คนอื่นๆ ก็ไม่กล้ากินเช่นกัน”

ฮูหยินใหญ่ยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า ชื่นชมในความกตัญญูและรู้ความของเจี่ยนอันอันในใจ

นางใช้ตะเกียบคีบเนื้อกระต่ายกินหนึ่งคำ คนอื่นๆ เห็นดังนี้จึงค่อยจับตะเกียบแล้วเริ่มกินคำโต

พวกซ่างชิวไม่กล้าขยับตะเกียบ พวกเขาเอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ตามองไปที่อาหารบนโต๊ะ

กลิ่นหอมของข้าวและกับข้าวกระตุ้นความอยากอาหารของพวกเขามานานแล้ว

เป็นความจริงที่เช้านี้พวกเขายังไม่ได้กินข้าว

อาหารที่บ้านไม่พอให้กิน พวกเขาจึงเคยชินกับการไม่กินมื้อเช้า

เก็บเสบียงพวกนั้นไว้ทำเป็นน้ำข้าวต้มดื่มตอนเที่ยงก็พอ

พวกเขามองข้าวกับเนื้อบนโต๊ะแล้วคิดในใจว่า ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขาไม่เคยเห็นข้าวสารที่เยอะขนาดนี้มาก่อน

ไหนจะยังเนื้อพวกนี้อีก บางครั้งพวกเขาก็ไม่ได้กินเนื้อตลอดทั้งปี

หากกินข้าวและเนื้อของครอบครัวคนอื่น เช่นนั้นวันหน้า ครอบครัวนี้จะต้องมีชีวิตที่ยากลำบากแบบพวกเขาเช่นกันแน่นอน

ซ่างชิวพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “ข้าว่า พวกข้าไม่กินดีกว่า”

“ข้ากลัวว่าพวกข้าจะกินเยอะ หากกินเสบียงอาหารของพวกท่านหมด”

“หมู่บ้านชิงสุ่ยของเราปลูกข้าวไม่ค่อยได้ ทั้งยังแห้งแล้งตลอดทั้งปี”

“แต่ละครอบครัวต่างก็อดมื้อกินมื้อ”

“การที่พวกท่านให้การต้อนรับแบบนี้ มันทำให้พวกข้าเกรงใจมากจริงๆ”

บุรุษอีกสี่คนพยักหน้าเห็นด้วย