บทที่ 116

ฉู่จวินสิงนั่งตัวตรง พูดออกมาอย่างน่าเกรงขาม “ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ก็อย่าพูดถึงมันอีกเลย ทุกคนนั่งลงกินข้าวกันเถอะ”

ฮูหยินใหญ่เองก็เรียกให้พวกเขานั่งลง

ซ่างชิวและคนอื่นๆ เมื่อเห็นฉากนี้เข้า ในใจก็เกิดรู้สึกความอบอุ่นขึ้นมา

หลายปีมาแล้วที่ไม่มีคนปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนี้

ซ่างชิวและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกว่า คนในครอบครัวนี้ล้วนแต่ไม่ใช่คนเลว

พวกเขาคู่ควรแล้วที่จะให้พวกเขาทำงานหนักให้

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว ซ่างชิวหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาก่อน

อีกทั้งสี่คนเมื่อเห็นเข้า ก็หยิบชามและตะเกียบขึ้นมาเริ่มกิน

ในตอนที่พวกเขาเนื้อกระต่ายและเนื้อไก่ฟ้า ดวงตาก็ค่อยๆ แดงรื้นขึ้นมา

หลายปีมาแล้วที่พวกเขาไม่ได้กินเนื้ออร่อยๆ เช่นนี้

และยังมีข้าวชามนี้ อร่อยเสียยิ่งกว่าธัญพืชที่พวกเขากินเสียอีก

ไม่นานอาหารในจานก็หมดไป

หลังจากที่ซ่างชิวและทุกคนกินอาหารกันเสร็จแล้วก็รีบไปทำงาน

รอจนเมื่อทุกคนออกไปแล้ว ฮูหยินใหญ่ถึงได้พูดออกมาข้างหูของเจี่ยนอันอัน

“อันอัน ข้ามองเห็นความตั้งใจของเจ้าแล้ว เจ้าเป็นหญิงสาวที่ดี ลูกชายของข้าสามารถแต่งกับเจ้าได้ ช่างเป็นความโชคดีของเขา”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาก็หันไปมองทางด้านของฉู่จวินสิงโดยที่ไม่รู้ตัว

ถึงแม้น้ำเสียงของฮูหยินใหญ่จะเบามาก แต่ว่าคำของนางก็ยังคงถูกฉู่จวินสิงได้ยินเข้า

เขาอาศัยโอกาสนี้พูดกับฮูหยินใหญ่ว่า “ท่านแม่ ข้าคิดจะรอให้อาการบาดเจ็บของข้าหายดีแล้ว ก็จะแต่งอันอันเข้าบ้าน”

ฮูหยินใหญ่เมื่อได้ยินเข้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมา

นางรอก็เพียงแต่คำพูดนี้ของฉู่จวินสิงแล้ว

ฮูหยินใหญ่ดึงมือของเจี่ยนอันอันขึ้นมา มองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยรอยยิ้ม

แต่ในใจของเจี่ยนอันอันกลับเต้นดังขึ้นมา นางยังไม่อยากแต่งงานกับฉู่จวินสิงเร็วถึงขนาดนั้น

ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่นางสามารถพูดออกมาได้

ภารกิจในห้วงมิติยังคงอยู่ที่นั่น นางยังต้องพัวพันอยู่กับฉู่จวินสิง