บทที่ 117

เจี่ยนอันอันนำเสื้อผ้าของฉู่จวินสิงมอบให้ฉู่อันเจ๋อ

“เจ้านำเสื้อผ้านี้มอบให้ฉู่จวินสิงเปลี่ยนเสียเถอะ ข้าว่าเสื้อผ้าของเขาเองก็ไม่อาจสวมใส่ได้แล้ว โยนทิ้งไปเสีย”

ฉู่อันเจ๋อรีบส่งเสียงตอบรับ แล้วหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่เข้าไปในห้องช่วยฉู่จวินสิงเปลี่ยน

เหล่าสาวใช้นำเสื้อผ้าของทุกคนมาซัก

โชคดีที่นางที่สถานที่ตากผ้าอยู่ในสวน หลังจากที่พวกนางซักเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็นำมาตากแดดในสวน

ตอนนี้พวกเขาไม่อาจจะเป็นเหมือนกับก่อนหน้านั้น ที่จะถอดเสื้อผ้าแล้วโยนทิ้งได้ตามใจชอบ

แล้วทำได้เพียงแต่หยิบเสื้อผ้าเก่าๆ ขึ้นมาเปลี่ยน

รอจนเมื่อฉู่จวินสิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เจี่ยนอันอันถึงได้เดินเข้าไปในห้อง

นางตรวจสอบบาดแผลภายนอกของฉู่จวินสิง บนนั้นเริ่มตกสะเก็ดแล้ว

บาดแผลเองก็ไม่มีการเปื่อยเน่า

เจี่ยนอันอันฉีดยาให้กับฉู่จวินสิงอีกครั้ง หวังเพียงแต่ว่าเขาจะดีขึ้นโดยเร็ว

ฉู่จวินสิงมองไปยังเจี่ยนอันอันที่วุ่นวายอยู่กับการฉีดยาให้เขา เขาก็พูดออกมา “เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้าใช่หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าฉู่จวินสิงถามเขาออกมาตรงๆ เช่นนี้ นางก็พูดออกมาตรงๆ “ตอนนี้ข้าไม่อยากแต่งกับท่านจริงๆ เพราะอย่างไรแล้วพวกเราสองคนเพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น ข้ายังไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนั้นกับท่านเลย”

เมื่อได้ยินเจี่ยนอันอันพูดออกมาเช่นนี้ ในใจของฉู่จวินสิงก็เกิดความรู้สึกผิดหวังขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

เขาพูดออกมาเสียงขรึม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่อยากบีบบังคับเจ้า เพียงแต่ทว่าเจ้าเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง อยู่ในห้องเดียวกับข้าทุกวัน จะต้องส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเจ้าเป็นแน่ หรือว่าเจ้าจะไม่ใส่ใจอย่างนั้นหรือ?”

เจี่ยนอันอันก้มหน้าลง อย่างไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาถึงจะดี

ความคิดของฉู่จวินสิงนั้นไม่ผิดเลย ไม่ว่าจะเป็นยุคโบราณหรือว่ายุคปัจจุบัน

หญิงสาวคนหนึ่ง อยู่ในห้องเดียวกับผู้ชายที่รู้จักเพิ่งจะรู้จักกันมาเพียงสองสามวัน

ส่งผลเสียกับชื่อสาวของหญิงสาวจริงๆ

ทั้งสองคนต่างก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา

เจี่ยนอันอันรอจนยาที่แขวนอยู่ในขวดหมดไป จึงช่วยฉู่จวินสิงดึงเข็มออกมา

นางช่วยฉู่จวินสิงตรวจสอบชีพจร แล้วให้เขาพักผ่อนอยู่ในห้องต่อ