บทที่ 118

ทว่าแม้แต่ฉู่จวินหลุนในตอนนี้เองก็ยังคิดไม่ออกว่าท้ายที่สุดแล้วใครกันที่จะเป็นวางยาให้กับฉู่จื่อซี

นอกจากนี้แล้ว พวกเขาตอนนี้ยังอยู่ในเมืองอินเป่ย บวกกับไม่อาจตามหาคนวางยาพิษคนนั้นได้

เจี่ยนอันอันก็เป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ภายในคลังยาในห้วงมิติของนาง ทั้งหมดล้วนแต่เป็นยาตะวันตกและยาสิทธิบัตรจีน

หากจะแก้พิษในร่างกายของฉู่จื่อซี จะต้องใช้วัสดุยาที่หายากถึงจะถูก

นางต้องการวัสดุยา ทว่าตอนนี้ไม่มีวัสดุยาที่จะขุดขึ้นมาได้

เจี่ยนอันอันมองไปยังร้านค้าอีกครั้ง และก็ไม่อาจหาวัสดุยาที่จะนำมาแก้พิษได้

และในตอนที่เจี่ยนอันอันกำลังเป็นกังวลอยู่นั้น เบื้องหน้าของนางก็ปรากฏภารกิจห้วงมิติใหม่ขึ้นมา

[จูบฉู่จวินสิง ก็จะได้คลังวัสดุยา ด้านในมีวัสดุยาหายากเป็นจำนวนมาก]

ในตอนที่เจี่ยนอันอันมองเห็นภารกิจของห้วงมิตินี้นั้น มุมปากก็อดที่จะกระตุกขึ้นมาไม่ได้

ห้วงมิตินี้กำลังล้อนางเล่นหรืออย่างนั้น?

ทำไมถึงได้ให้นางทำภารกิจเช่นนี้ จะไม่อาจมอบภารกิจที่ปกติเสียหน่อยให้นางอย่างนั้นหรือ?

ความคิดของเจี่ยนอันอันเพิ่งจะเกิดขึ้น ก็มองเห็นภารกิจของห้วงมิติแสดงข้อความใหม่ขึ้นมา

[ภารกิจทั่วไปดูจะไม่มีความหมายจนเกินไป แบบนี้ถึงจะน่าสนใจ]

บ้าเอ้ย!

ห้วงมิติที่วิปริตนี่ เป็นนางที่วิจัยและพัฒนาขึ้นมาเองจริงๆ หรือ?

เจี่ยนอันอันถูกห้วงมิติทำให้โมโหจนแทบบ้า

แต่ว่าเมื่อมองเห็นฉู่จื่อซีที่ยืนอยู่เบื้องหน้านาง เจี่ยนอันอันก็ปวดใจขึ้นมา

‘เจ้าห้วงมิติวิปริตนี่ คอยดูเถอะ’

เจี่ยนอันอันลอบด่าในใจ

และก็เป็นในตอนนี้ที่ฟางอิ๋งเดินออกมาจากด้านในห้อง

เมื่อนางเห็นว่าฉู่จื่อซีและเจี่ยนอันอันอยู่ด้วยกัน ก็ยิ้มแล้วเดินมายังทั้งสองคน

“จื่อซี เด็กดี อย่าไปรบกวนท่านป้าเลย”

ฟางอิ๋งพูดออกมา พร้อมดึงฉู่จื่อซีไว้

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นฟางอิ๋งเข้ามา ก็พูดถามขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ชายยังคิดไม่ออกหรือว่าใครที่วางยาจื่อซีกัน?”

ฟางอิ๋งส่ายหน้าด้วยความเป็นกังวล “สองวันมานี้ข้ากับจวินหลุนก็พากันนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้น”