บทที่ 119

เมื่อถูกเจี่ยนอันอันพูดออกมาเช่นนี้ ฟางอิ๋งก็ตื่นตกใจเสียนใบหน้าซีดขาว นางอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยกลับไปก้าวหนึ่ง

“เจ้าหมายความว่า เดิมทีคนที่ถูกวางยาพิษ ควรจะเป็นข้า เป็นข้าที่ทำให้จื่อซีกลายเป็นแบบนี้?”

เมื่อคิดว่าฉู่จื่อซีที่ถูกวางยาพิษนั้น สี่ปีมานี้ไม่อาจจะได้ยินเสียงและไม่อาจพูดได้

ที่แท้ผู้ร้ายตัวจริง กลับกลายเป็นนาง!

ทันใดนั้นจมูกก็แสบร้อนขึ้นมา กอดร่างกายเล็กๆ ของฉู่จื่อซีเอาไว้ ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

เสียงร้องของนางดึงดูดให้สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูล พวกเขาต่างก็หันมามองยังฟางอิ๋งอย่างไม่เข้าใจ

“เกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ทำไมถึงได้ร้องไห้ออกมาแบบนี้กัน?” ฮูหยินใหญ่มายังเบื้องหน้าของทั้งสามคนอย่างปวดใจเล็กน้อย

ฮูหยินรองเองก็มองไปยังฟางอิ๋งด้วยใบหน้าเป็นกังวล ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ร้องไห้ออกมาจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

ฉู่จวินหลุนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในลานดังขึ้น ก็เรียกให้เด็กรับใช้แบกเขาออกมา

ฉู่จื่อซีเมื่อเห็นว่าแม่ของเขาร้องไห้ เขาก็รีบเอื้อมมือเล็กๆ ออกมาเช็ดน้ำตาให้กับฟางอิ๋ง

เจี่ยนอันอันเหลือบมองสมาชิกในตระกูลที่อยู่รอบๆ นางรู้สึกว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องบอกกับทุกคน

นางให้ฉู่อันเจ๋อประคองฉู่จวินสิงออกมาจากในห้อง

ทุกคนนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะ รอเพียงแค่ให้เจี่ยนอันอันพูดความจริงออกมา

เจี่ยนอันอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “จื่อซีถูกวางยามาตั้งแต่ก่อนจะคลอดออกมาแล้ว”

เพียงแค่ประโยคเดียว ก็ทำให้สมาชิกในตระกูลที่อยู่ตรงนั้นทุกคนต่างก็ตื่นตกใจอย่างยิ่ง

ฟางอิ๋งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “เรื่องนี้ล้วนแต่เป็นความผิดของข้า เป็นความผิดของข้า ฮือๆ ๆ ...”

ฮูหยินใหญ่รีบถามเจี่ยนอันอันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เจี่ยนอันอันนำบทสนทนาที่เพิ่งจะพูดกันกับฟางอิ๋งเมื่อครู่นี้พูดออกมา

นางถามฟางอิ๋งออกมาอีกครั้ง “ในทุกคืนตอนที่เจ้านอนหลับ ล้วนแต่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดตรงหน้าอก แต่เมื่อผ่านไปไม่นาน อาการเช่นนี้ล้วนแต่หายไปจนหมด?”

ฟางอิ๋งอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าออกมา