บทที่ 121

เจี่ยนอันอันหันไปมองยังฉู่จวินสิง ก็พบใบหน้าเศร้าสร้อยของเขา

ในใจของนางก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างไม่รู้สาเหตุ

นางพึมพำออกมา “ที่จริงแล้ว วัตถุดิบเหล่านี้อยากจะได้มาก็ไม่ใช่เรื่องยากจนเกินไป เพียงแต่ต้องการให้ท่านร่วมมือด้วย”

ฉู่จวินสิงเมื่อได้ยิน ในตาก็เผยร่องรอยแห่งความหวังออกมา

เขาคว้ามือของเจี่ยนอันอันเอาไว้ “ต้องให้ข้าร่วมมืออย่างไร เจ้ารีบบอกออกมาก็พอแล้ว”

เจี่ยนอันอันคิดจะดึงมือกลับมา แต่เมื่อคิดถึงภารกิจของห้วงมิตินั้น นางก็ล้มเลิกความตั้งใจไป

เมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของฉู่จวินสิง ก็สูดลมหายใจเข้าลึก

ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมา “ขอเพียงแค่สามารถจูบกับท่าน ข้าก็จะสามารถได้รับคลังวัสดุยา ที่นั่นมีวัตถุดิบยาที่จะช่วยแก้พิษได้”

ฉู่จวินสิงมองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยสายตาลึกซึ้ง นานกว่าเขาจะพ่นออกมาสี่คำ

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เจี่ยนอันอันไม่รู้ว่าฉู่จวินสิงหมายความว่าอย่างไร เขาเห็นด้วยแล้วหรือว่าจะไม่เห็นด้วยกัน?

เมื่อเห็นว่าฉู่จวินสิงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก มีเพียงแค่สายตาที่จับจ้องเขม็งมายังตนเองเท่านั้น

ใบหน้าของเจี่ยนอันอันก็แดงก่ำไปจนทั่ว

นางรีบพยายามจะดึงมือกลับมา แต่กลับถูกอีกฝ่ายกำเอาไว้แน่น

เจี่ยนอันอันไม่เข้าใจว่าท้ายที่สุดแล้วฉู่จวินสิงหมายความว่าอย่างไรกันแน่

และก็เป็นในตอนที่นางกำลังจะพูดออกมานั้น ร่างกายก็ถูกดึงไปข้างหน้าอย่างแรง

ฉู่จวินสิงดึงเจี่ยนอันอันเข้าไปในอ้อมแขน ทั้งสองคนมองสบตากัน ลมหายใจของทั้งสองราดรดลงบนใบหน้าของกันและกัน

ใบหน้าของเจี่ยนอันอันแดงไปจนถึงใบหูแล้ว

นางคิดจะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของฉู่จวินสิง แต่กลับถูกอีกฝ่ายกอดเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเก่า

“อย่าขยับ” น้ำเสียงของฉู่จวินสิงแหบพร่า

เจี่ยนอันอันตกใจเสียจนไม่กล้าขยับ ทำได้เพียงแค่เบิกตามองไปยังฉู่จวินสิงที่อยู่ใกล้มาก

“ท่านจะทำอะไร?”