บทที่ 122

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันวิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก มุมปากของฉู่จวินสิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามอง

ความอบอุ่นบนริมฝีปากยังคงหลงเหลืออยู่ ฉู่จวินสิงยกมือขึ้น ไล้ไปยังริมฝีปากของตนเอง

เขาไม่เคยจูบกับใครมาก่อน แต่ความรู้สึกนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เลวเลย

เจี่ยนอันอันวิ่งออกไปยังลานบ้าน แก้มของนางเห่อร้อนขึ้น หัวใจก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

นางนั่งอยู่ในลานบ้าน ใช้มือพัดให้ตนเอง

เพียงแค่อยากลบภาพฉากเมื่อครู่นี้ให้หายออกไปจากสมองจนหมดสิ้น

โชคดีที่ท้ายที่สุดแล้วก็สามารถทำภารกิจของห้วงมิติได้สำเร็จ และก็สามารถเลือกวัสดุยาที่ช่วยฉู่จื่อซีแก้พิษได้

และก็เป็นในตอนที่เจี่ยนอันอันเลือกวัสดุยาอยู่นั้น ซ่างชิวที่ทำงานอยู่ด้านหลังเรือนอยู่ตลอดเวลาก็เดินเข้ามา

“แม่นาง น้ำที่พวกเราเอามาไม่เพียงพอใช้ ข้าอยากจะกลับไปเอาน้ำมาอีกสักสองถัง”

เจี่ยนอันอันไม่ได้ห้ามเอาไว้ ปล่อยให้ซ่างชิวกลับไปตักน้ำมา

ซ่างชิวกลับไม่ได้ตักน้ำในเรือนนี้ แต่กลับไปยังบ้านของตนเอง

ไม่นานนัก เขาก็เลือกถังน้ำมาสองถังแล้วย้อนกลับมา

เจี่ยนอันอันเองก็อยากรู้ว่าพวกเขาทำงานกันอย่างไรบ้าง

นางเดินไปยังด้านหลังเรือน ก็พบว่าด้านหลังเรือนนั้นสร้างกำแพงด้านหนึ่งเอาไว้เสร็จแล้ว

จากความเร็วนี้ไม่เกินสามวัน คลังสินค้าก็คงจะถูกพวกเขาสร้างได้เสร็จ

ทั้งสี่คนนั้นล้วนแต่กำลังรอน้ำมา

พวกเขาหยุดงานในมือลง เมื่อเห็นว่าเจียนอันอันเข้ามา ต่างก็ยิ้มให้นางอย่างไร้เดียงสา

เจี่ยนอันอันพูดกับพวกเขาทั้งสี่ “พวกท่านทำงานกันชำนาญมาก ทำให้ดีเถอะ รอจนเมื่อคลังสินค้าสร้างเสร็จแล้ว ข้าจะให้เงินค้าจ้างกับพวกท่าน”

ในใจของทั้งสี่คนยินดีขึ้นมา พวกเขาพากันพยักหน้าขอบคุณเจี่ยนอันอัน

เมื่อเจี่ยนอันอันไม่ได้ดูพวกเขาทำงาน นางก็กลับไปยังด้านหน้าของเรือน แล้วเริ่มต้นศึกษาปรุงยาแก้พิษให้ฉู่จื่อซี

นางพบวัสดุยาหลายชนิดออกมาจากคลังวัสดุยา

ไม่นานนักวัสดุยาหลายชนิดก็ออกมาวางอยู่บนโต๊ะ

เจี่ยนอันอันยังซื้อเตาหลอมยาออกมาจากร้านค้าอีกด้วย

นางมายังมุมหนึ่ง แล้วเริ่มจุดไฟปรุงยาขึ้นมา