บทที่ 123

เจี่ยนอันกลอกตา หลังจากที่นางหรี่ไฟเตาหลอมยาแล้ว ก็เดินมายังเบื้องหน้าของฉู่จวินสิง

นางถลึงตาใส่ฉู่จวินสิงอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก “นี่ ท่านคิดจะทำอะไรกัน? ที่นี่มีผู้ชายอยู่ตั้งมากมาย ท่านไม่ยอมให้เขาพาไปให้ปลดทุกข์ ทำไมจะต้องเป็นข้าด้วย?”

ฉู่จวินสิงไม่ได้โมโหเพราะว่าคำพูดของเจี่ยนอันอัน มุมปากกลับยกเป็นรอยยิ้มขึ้นมา

เจี่ยนอันอันเห็นว่าฉู่จวินสิงยังคงยิ้มออกมา นางคิดอยากจะเหวี่ยงหมัดต่อยเขากลับไปบนเตียงจริงๆ

ฉู่จวินสิงเก็บรอยยิ้ม แล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง “ข้าไม่ชอบชอบแตะต้องผู้อื่นมาโดยตลอด แม้แต่จะเป็นฉู่อันเจ๋อก็ไม่ได้”

เจี่ยนอันอันโมโหเสียจนอยากจะกระอักเลือดออกมา

อะไรที่เรียกว่าไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องกัน ตลอดทางมานี้ ฉู่อันเจ๋อแบกเขามาไม่น้อย

และเมื่อวานนี้เขายังให้ฉู่อันเจ๋อประคองเขาออกมาจากบ้าน

ในขณะที่เจี่ยนอันอันกำลังจะพูดคำในใจ กลับพบว่าฉู่จวินสิงพูดออกมาด้วยใบหน้าร้อนรน “ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว รีบพาข้าไปปลดทุกข์เถอะ”

เจี่ยนอันอันถูกฉู่จวินสิงทำให้พ่ายแพ้ไป

นางใช้แขนข้างหนึ่งประคองฉู่จวินสิงมาอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก ก่อนจะคล้องลงบนไหล่ของตนเอง

ทั้งสองคนเดินมุ่งตรงไปยังห้องปลดทุกข์ทางด้านหลังเรือน

ฉู่จวินสิงวางน้ำหนักตัวทั้งหมดไปยังกายของเจี่ยนอันอัน

มุมปากของเขาค่อยๆ ยกเป็นรอยยิ้มน่ามองขึ้น

เจี่ยนอันอันถูกกดจนไม่อาจยืดเอวขึ้นตรงได้

นางก้มหน้าลงแล้วพูดออกมาอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก “หึ ข้าว่าท่านจะต้องตั้งใจแน่ๆ”

“หากว่าท่านยังจะกดข้าอยู่แบบนี้อีก ข้าจะโยนท่านลงบนพื้นแล้ว”

ฉู่จวินสิงกระแอมออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า

เขาพูดออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ร่างกายของข้ายังไม่หายดี ทำได้เพียงแค่รบกวนเจ้าแล้ว”

“นอกจากนี้เรื่องที่ข้าไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้อง ทุกคนในจวนต่างก็รู้ดี”

“หากว่าเจ้าไม่เชื่อ ก็ไปถามพวกเขาได้”

เจี่ยนอันอันส่งเสียงฮึดฮัดออกมา และไม่คิดอยากจะพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว

นางประคองฉู่จวินสิงมายังห้องปลดทุกข์

“ท่านเข้าไปเถอะ ข้าจะรอท่านอยู่ด้านนอก”