บทที่ 124

“ข้าเข้าไปได้หรือไม่?” เจี่ยนอันอันเคาะประตูห้อง ไม่นานนักด้านในก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

ฟางอิ๋งเปิดประตู ก็มองเห็นในมือของเจี่ยนอันอันประคองชามยาเอาไว้ ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

นางรีบเชิญเจี่ยนอันอันเข้ามาในห้อง

ตอนนี้ฉู่จวินหลุนกำลังนั่งอยู่บนเตียง เล่นอยู่กับฉู่จื่อซี

ทั้งสองคนเมื่อเห็นว่าเป็นเจี่ยนอันอันที่เข้ามา ก็หยุดเล่นลง

เจี่ยนอันพยักหน้าให้กับฉู่จวินหลุน ก่อนจะส่งชามยาให้กับฟางอิ๋ง

“พี่สะใภ้ใหญ่ นี่เป็นยาแก้พิษของจื่อซี ท่านให้เขาดื่มเสียก่อน ค่ำวันนี้ข้าจะปรุงยาให้เขาอีกชุดหนึ่ง”

ฟางอิ๋งอิ๋งรีบรับชามยามา ก่อนจะกล่อมให้ฉู่จื่อซีดื่มยาที่ขมมากนั้นลงไป

ดีที่ฉู่จื่อซีเป็นเด็กรู้ความ จึงไม่ได้ร้องไห้งอแงออกมาเพราะว่ายาขม

เจี่ยนอันอันชอบเด็กดีว่านอนสอนง่ายอย่างฉู่จื่อซีมาก

นางหยิบขนมลูกกวาดกระต่ายขาวออกมาชิ้นหนึ่ง ส่งให้กับฉู่จื่อซี

“จื่อซีเด็กดี กินยาขมก็ยังไม่ร้องไห้ไม่งอแง ลูกกวาดนี้เป็นรางวัลให้เจ้า กินเสียสิ”

ฉู่จื่อซีรับลูกกวาดกระต่ายขาวมาแล้ว สายตาก็จับจ้องไปยังลูกกวาดในมือ

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยพบลูกกวาดเช่นนี้มาก่อน บนกระดาษห่อลูกกวาดนั้นยังวาดรูปกระต่ายน้อยเอาไว้

ฉู่จื่อซีเงยหน้าไปมองยังฟางอิ๋ง พบว่านางพยักหน้าออกมาเขาถึงได้เปิดกระดาษห่อลูกกวาดออกมา แล้วโยนลูกกวาดในนั้นเข้าปากไป

ลูกกวาดนี้มีรสชาติดีเสียยิ่งกว่าลูกกวาดที่เขาเคยกินมาก่อน

ฉู่จื่อซีกินลูกกวาดกระต่ายขาวแล้วหันไปยิ้มให้เจี่ยนอันอันอย่างอ่อนหวาน

เจี่ยนอันอันยิ่งชอบเด็กน้อยน่ารักอย่างฉู่จื่อซีมากยิ่งขึ้น

นางเอื้อมมือออกไปบีบใบหน้าเล็กๆ ของฉู่จื่อซี แล้วพูดออกมาอย่างใจดี “ลูกกวาดอร่อยไหม?”

ฉู่จื่อซีพยักหน้าอย่างแรง

เจี่ยนอันอันหยิบลูกกวาดกระต่ายขาวออกมาอีกหลายชิ้น ก่อนจะวางเอาไว้บนเตียง

“ทุกครั้งที่จื่อซีดื่มยาเสร็จ ก็กินลูกกวาดกระต่ายขาวนี้ได้”

เมื่อฉู่จื่อซีได้ยินว่าเขายังจะกินลูกกวาดกระต่ายขาวนี่ได้อีก รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างมากขึ้น

เขายิ้มออกมา มุมปากก็เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ น่ามองเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันกำลังจะจากไป ฟางอิ๋งก็รีบพูดออกมา “อันอัน นั่งลงสักครู่ค่อยไปเถอะ”

“เจ้าเดินทางมากับพวกเราตลอดทาง พวกเราสองคนยังไม่เคยได้พูดคุยกันมาก่อนเลย”