บทที่ 125

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าฟางอิ๋งมีท่าทีลังเล ก็ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ “พี่สะใภ้ใหญ่มีอะไรจะพูดอย่างนั้นหรือ?”

ฟางอิ๋งเหลือบมองไปยังฉู่จวินหลุน แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“อันอัน ตระกูลในตอนนี้ล้วนแต่ต้องอาศัยเจ้าเพียงแค่คนเดียวคอยจัดการ ข้าที่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่รู้สึกผิดจริงๆ”

เจี่ยนอันอันโบกมืออย่างเร่งรีบ “ไม่เป็นไรเลย ข้าเองก็หวังว่าทุกคนจะสามารถอยู่ดีกินดีก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

ฟางอิ๋งมองไปยังฉู่จื่อซีที่กำลังกินลูกกวาดอยู่ นางก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“จื่อซีเด็กคนนี้ช่างมีชะตาที่น่าสงสารเสียจริง อายุยังน้องก็ต้องมาทนลำบากกับพวกเรา”

“หากไม่ใช่เพราะว่ามีเจ้ารู้ว่าที่เขาเป็นเช่นนี้เพราะว่ามีพิษอยู่ในร่างกายแล้ว”

“เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ของพวกเราก็คงจะต้องอยู่ในความมืดมิดไปตลอดชีวิต”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว ฟางอิ๋งกำลังจะพูดคำขอบคุณกับนาง

นางรีบพูดออกมา “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราตอนนี้เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว คำพูดที่เกรงใจกันเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”

“นอกจากนี้ ข้าเองก็คงจะไม่ให้วันเวลาอันยากลำบากเช่นนี้ดำเนินต่อไปอีก ข้าจะต้องคิดหาวิธี ให้พวกท่านได้หวนกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้งหนึ่งแน่”

ฉู่จวินหลุนไม่คิดเลยว่าเจี่ยนอันอันจะพูดคำเช่นนี้ออกมา

เขามองลึกไปยังเจี่ยนอันอัน เมื่อเห็นว่านางไม่เหมือนจะพูดคำใหญ่โตเกินไปอะไร

เหมือนว่านางคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าภายหน้าจะต้องทำอะไรบ้าง

เขาพูดออกมาเสียงขรึม “อันอัน เจ้าพูดความจริงกับข้ามา เจ้ามีวิธีการใดที่จะให้พวกเรากลับไปยังเมืองจิงโจวอย่างนั้นหรือ?”

เจี่ยนอันอันหันไปมองยังฉู่จวินหลุน “พี่ใหญ่โปรดวางใจได้ ขอเพียงแค่มีข้าอยู่ จะต้องมีวันที่พวกท่านได้กลับไปอยู่เมืองจิงโจวอีกครั้งหนึ่ง”

เมื่อได้ยินคำของเจี่ยนอันอัน ใบหน้าของฉู่จวินหลุนก็เผยความประหลาดใจออกมา

ทว่าเขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อว่าเจี่ยนอันอันจะช่วยครอบครัวของพวกเขากลับไปยังเมืองจิงโจวได้อีกครั้ง

เพราะอย่างไรแล้วนางก็เป็นเพียงแค่คุณหนูใหญ่จวนกั๋วกงเท่านั้น ในมือก็ไม่ได้มีอำนาจอะไร

บวกกับเมื่อออกมานอกเมืองจิงโจว จวนกั๋วกงก็ส่งเพียงสาวใช้ออกมารับใช้เท่านั้น

ในตอนนั้นยังก่อเรื่องจนไม่เป็นที่พอใจกันอีก