บทที่ 126

ฉู่จวินหลุนก้มลงมองสองขาของตนเองที่ไร้ความรู้สึก

เขาไม่อยากให้เจี่ยนอันอันรักษา เพราะอย่างไรบาดแผลของเขาอยู่ที่กระดูกสันหลังช่วงล่าง

การจะให้หญิงสาวคนหนึ่งมารักษาให้เขานั้น เขาเอ่ยปากไม่ออกจริง ๆ

ขณะที่เขากำลังจะปฏิเสธ กลับได้ยินเสียงร้องไห้ของฟางอิ๋งดังขึ้น

ฟางอิ๋งสะอื้นพลางเอ่ยขึ้นว่า “จวินหลุน หรือท่านคิดจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิตจริงหรือ ท่านไม่ปรารถนาว่าสักวันหนึ่งจะลุกขึ้นมายืนได้อีกเลยหรือ?”

ฉู่จื่อซีที่กำลังกินลูกกวาดกระตายขาว พอเห็นฟางอิ๋งร้องไห้ขึ้นมา

เขาก็รีบโยนลูกกวาดในมือทิ้ง แล้ววิ่งเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ฟางอิ๋ง

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาขมวดคิ้วตาม เหมือนจะร้องไห้ตามไปด้วย

เจี่ยนอันอันพอฟังเข้าใจก็รู้ว่าขาของฉู่จวินหลุนยังมีโอกาสรักษาให้หายได้

เพียงแต่ตลอดทางที่ผ่านมา ไม่มีใครกล่าวถึงเรื่องนี้กับนาง

นางเองก็ยังไม่ได้จับชีพจรของฉู่จวินหลุน และไม่รู้เลยว่าอาการบาดเจ็บของเขาเป็นเช่นไร

นางเคยคิดมาตลอดว่า ขาทั้งสองข้างของฉู่จวินหลุนนั้นพิการถาวรไปแล้วจากผลของการรักษาครั้งก่อน

เจี่ยนอันอันเอื้อมมือไปลูบหลังของฟางอิ๋งเบา ๆ พลางปลอบโยนว่า “พี่สะใภ้อย่าเพิ่งร้องไห้ ข้าจะหาวิธีรักษาพี่ใหญ่เองเจ้าค่ะ”

ฟางอิ๋งได้ยินเช่นนั้นก็รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พลางหันมามองเจี่ยนอันอัน

“อันอัน เจ้ามีวิธีรักษาขาของจวินหลุนได้จริงหรือ?”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าด้วยความมั่นใจ “พี่สะใภ้วางใจเถิด ข้าจะรักษาพี่ใหญ่ให้หายดีอย่างแน่นอน”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากเจี่ยนอันอัน ฟางอิ๋งก็หยุดร้องไห้ในที่สุด

ทว่าฉู่จวินหลุนกลับรู้สึกไม่สบายใจนัก

เขาเป็นคนที่เคร่งครัดในจารีต จึงยังไม่อยากให้เจี่ยนอันอันรักษาเขา

เพราะอย่างไรเสียบุรุษและสตรีไม่ควรแตะต้องกัน หากต้องให้เจี่ยนอันอันรักษา ก็หมายความว่าเขาต้องเผยร่างกายต่อหน้าเจี่ยนอันอัน

เขาขอยอมเป็นพิการไปตลอดชีวิต ยังดีกว่าต้องให้หญิงอื่นได้เห็นร่างกายของตน

ยิ่งไปกว่านั้น เจี่ยนอันอันยังเป็นว่าที่น้องสะใภ้ของเขาอีกด้วย

เจี่ยนอันอันเองก็พอจะดูออกถึงความคิดของฉู่จวินหลุน

นางไม่ได้รีบร้อนที่จะรักษาฉู่จวินหลุนในตอนนี้ เพราะตราบใดที่ขาของเขายังไม่ถึงกับไร้หนทางรักษา นางย่อมหาวิธีที่ดีกว่านี้ได้