บทที่ 130

ทั้งสี่คนต่างมองหน้ากัน แล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ

หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ตอนแรกในหมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกเรายังมีหมออยู่ เด็กคนนี้ก็ได้รับการรักษาจากหมอคนนั้น”

“แต่หมอท่านนั้นแก่ชรามากแล้ว และเสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน”

“คนในหมู่บ้านชิงสุ่ยก็ไม่มีหมอคอยรักษาอีก ถ้าอยากจะไปรักษาที่ตำบล แต่ก็ไม่มีเงิน ทุกคนก็เลยได้แต่ทนเอาเช่นนี้แหละขอรับ”

อีกคนกล่าวเสริมว่า “พวกเราถ้าแค่ป่วยเล็กน้อยก็ทนเอาแบบนี้ล่ะ”

“แต่ถ้าใครป่วยหนักจริง ๆ ก็ต้องเอาข้าวของเพียงน้อยนิดไปแลกเงินที่ตำบลเพื่อรักษา”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้วว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร นางจึงวางชามข้าวลง แล้วหันไปพูดกับคนหนึ่งในนั้นว่า “เจ้าพาข้าไปดูที่บ้านของซ่างชิวหน่อย”

นางยังบอกให้คนที่เหลือสามคนกลับไปนั่งกินข้าวกลางวัน แล้วนางก็เดินตามชาวบ้านคนนั้นไปที่บ้านของซ่างชิว

ฉู่จวินสิงเห็นว่าเจี่ยนอันอันยังไม่ได้กินข้าวก็ออกไป เขาจึงสั่งให้บ่าวรับใช้เก็บอาหารไว้

รอให้เจี่ยนอันอันและซ่างชิวกลับมากิน

เมื่อเจี่ยนอันอันและชาวบ้านคนนั้นมาถึงหน้าบ้านของซ่างชิว ก็เห็นบ้านที่ทรุดโทรมและมีชาวบ้านหลายคนยืนอยู่

เมื่อพวกเขาเห็นเจี่ยนอันอันเดินเข้ามา ใบหน้าก็ฉายชัดถึงความแปลกใจ

เจี่ยนอันอันไม่สนใจชาวบ้านเหล่านั้น นางรีบก้าวเข้าไปในบ้านทันที

ข้างในบ้านมีเพียงเตียงอุ่นหนึ่งเตียงและโต๊ะหนึ่งตัวเท่านั้น

ภายในบ้านมีกลิ่นอับชื้นอย่างรุนแรง แถมยังมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

ขณะนั้นซ่างชิวกำลังยืนอยู่หน้าเตียงอุ่นด้วยสีหน้าวิตกกังวล ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เจี่ยนอันอันรีบเดินเข้าไป นางดันตัวซ่างชิวให้หลีกทาง จากนั้นก็มองเห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงอุ่น

เด็กคนนั้นดูเหมือนอายุเพียงหกหรือเจ็ดขวบ ร่างกายซูบผอมจนแทบไม่มีเนื้อหนัง

ใบหน้าเล็กซีดเซียวอย่างยิ่ง ริมฝีปากก็เป็นสีม่วงคล้ำ

ร่างกายของเด็กหญิงกำลังชักเกร็งไม่หยุด ดวงตาก็กลอกขึ้นเห็นแต่ตาขาว

เจี่ยนอันอันรีบตรวจชีพจรให้เด็กหญิงอย่างเร่งด่วน และพบว่าอาการป่วยของนางหนักมาก

หากยังไม่ได้รับการรักษาทันที เกรงว่าในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาก็อาจจะไม่รอดแล้ว