บทที่ 131

เจี่ยนอันอันหยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมาจากในคลังวัสดุยาอีกครั้ง

นางเปิดประตูไปกล่าวกับซ่างชิวว่า “ท่านนำสมุนไพรพวกนี้ไปต้ม จำไว้ว่าต้องต้มโดยใช้ไฟอ่อน”

ซ่างชิวมองสมุนไพรในมือแล้ววิ่งไปต้มยาในครัวโดยไม่ลังเล

ชาวบ้านที่ยืนอออยู่ในลานเรือนเห็นเจี่ยนอันอันเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

พวกเขาอยากชะโงกหน้าเข้าไปดูว่ายามนี้ในห้องเป็นอย่างไรบ้าง

แต่พวกเขายังไม่ทันเห็นอะไร เจี่ยนอันอันก็ปิดประตูลงเสียแล้ว

เจี่ยนอันอันจับชีพจรให้ตงเยว่อีกครั้ง

ยามนี้ชีพจรของตงเยว่เป็นปกติแล้ว

ผ่านไปไม่นาน ตงเยว่ก็ลืมตาขึ้นมา

นางเห็นว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง ขณะที่บิดาของตนไม่อยู่ในห้อง

ตงเยว่ทำท่าจะกระถดหนีไปด้านในของเตียงอุ่นด้วยสีหน้าแตกตื่น

แต่ร่างกายนางอ่อนแอเกินไป ครู่ก่อนอาการป่วยยังกำเริบ

ตอนนี้กระทั่งนางจะพลิกตัวก็ยังยากเย็นแสนเข็ญ

ซ่างตงเยว่เห็นว่าตนเองไม่อาจขยับตัวได้ก็ตกใจจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

เจี่ยนอันอันยิ้มเอ่ยกับซ่างตงเยว่ “เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ใช่คนร้าย พ่อเจ้าเป็นคนเรียกข้ามารักษาอาการป่วยของเจ้า”

ซ่างตงเยว่ไม่เชื่อคำพูดของเจี่ยนอันอัน นางเผยอปากถามเสียงอ่อนแรง “ท่านรู้หรือไม่ว่าพ่อข้ามีนามว่าอะไร?”

เจี่ยนอันอันได้ยินดังนั้นก็นึกขัน

นางนึกแล้วเชียวว่าเด็กคนนี้คงไม่เชื่อตนเองง่ายๆ

นางตอบคำถามกลับไปทันที “พ่อเจ้าชื่อซ่างชิว เป็นช่างก่ออิฐในหมู่บ้านชิงสุ่ย ข้าคงพูดไม่ผิดกระมัง”

ซ่างตงเยว่เห็นว่าเจี่ยนอันอันตอบถูก ความหวาดกลัวในใจค่อยสลายไปตามลำดับ

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ก็มีเสียงคนเคาะประตูห้องดังขึ้นมา

เสียงของซ่างชิวดังมาจากข้างนอก “แม่นาง ยาต้มเสร็จแล้ว”

เจี่ยนอันอันรีบไปเปิดประตู รับถ้วยยามาแล้วบอกให้ซ่างชิวรออยู่ข้างนอก

ซ่างชิวไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนถอนหายใจอยู่หน้าประตู

เขายังคงไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตงเยว่เป็นอย่างไรบ้าง