บทที่ 132

ครั้นซ่างชิวได้ยินว่าอาการป่วยของลูกสาวเขาสามารถรักษาให้หายดีได้ หัวใจที่เครียดเขม็งก็ผ่อนคลายลงหลายส่วน

“ได้ๆ ๆ ขอเพียงแม่นางสามารถรักษาอาการป่วยของตงเยว่ลูกข้าให้หายดีได้ อย่าว่าแต่หนึ่งปี ต่อให้สิบปีข้าก็รอไหว”

เจี่ยนอันอันยิ้มบางพลางโบกมือ “ไม่นานถึงหนึ่งปีหรอก ท่านให้เวลาข้าสักอาทิตย์ ข้าก็สามารถรักษาตงเยว่ให้หายดีได้แล้ว”

ชาวบ้านบริเวณนั้นล้วนคิดว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เลย

ซ่างตงเยว่ป่วยเช่นนี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว

นางไม่สามารถกระโดดโลดเต้นวิ่งเล่นไปทั่วเหมือนเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านชิงสุ่ย

ในอดีตหมอชราของหมู่บ้านชิงสุ่ยยังบอกว่าอย่างมากซ่างตงเยว่มีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินอายุแปดขวบ

หมอชราของหมู่บ้านชิงสุ่ยรักษาคนมาหลายสิบปีแล้ว

เขาได้รับความนับหน้าถือตาอย่างสูงในหมู่บ้าน

แม้แต่เขายังพูดว่าโรคของซ่างชิวไร้ยารักษา

แม่นางน้อยผู้นี้จะรักษาโรคของซ่างตงเยว่ให้หายดีภายในเวลาสั้นๆ แค่อาทิตย์เดียวได้อย่างไร

นางคงไม่ได้คุยโวหลอกลวงพวกเขากระมัง

แต่ซ่างชิวกลับเชื่อถือคำพูดของเจี่ยนอันอันอย่างมาก

เขารู้สึกว่าเจี่ยนอันอันไม่เหมือนคนที่จะคุยโวโอ้อวด

ยาแก้พิษที่เจี่ยนอันอันให้เขามาก่อนหน้านี้ก็แสดงสรรพคุณให้เห็นนานแล้ว

ตอนนี้พิษในร่างเขาถูกขจัดออกหมดแล้ว

ยามนี้เจี่ยนอันอันบอกว่านางสามารถรักษาโรคของตงเยว่ให้หายดีได้ภายในหนึ่งอาทิตย์

ซ่างชิวคุกเข่าลงตรงหน้าเจี่ยนอันอันเสียงดังโครมโดยไม่คิดเลยสักนิด

“แม่นางโปรดช่วยตงเยว่ลูกข้าด้วย ต่อให้ข้าต้องเป็นวัวเป็นม้าก็จะตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของแม่นางให้จงได้”

เจี่ยนอันอันเห็นอย่างนั้นก็รีบประคองซ่างชิวขึ้นมา

“พี่ซ่างอย่าทำเช่นนี้ ข้าทำแบบนี้เพราะเห็นว่าท่านเป็นคนดี”

“ข้าได้ยินบทสนทนาของท่านกับพี่ชายเหล่านั้นระหว่างสร้างโรงเก็บของแล้ว”

“ท่านเป็นคนเสนอให้ขุดชั้นใต้ดินในเรือนของพวกข้า”

“ลำพังแค่เรื่องนี้ ข้าก็ไม่มีทางนิ่งดูดายไม่ช่วยลูกสาวท่านแล้ว”