บทที่ 133

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซ่างชิวถึงเดินออกมาจากในห้อง

ชาวบ้านบริเวณนั้นล้วนถามเขาด้วยความวิตกกังวลว่าตงเยว่เป็นอย่างไรบ้าง?

“ตงเยว่หลับไปแล้ว นางไม่เป็นไรแล้ว”

ขณะที่ซ่างชิวกล่าววาจานั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมา

ชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้นเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ทุกคนเห็นว่าที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็แยกย้ายจากไป

เจี่ยนอันอันพาซ่างชิวและชาวบ้านที่มาทำงานคนนั้นกลับมาที่บ้าน

เวลานั้น ฉู่จวินสิงนั่งอยู่ในลานเรือนมาตลอด ไม่ได้กลับห้องไปพักผ่อน

เห็นเจี่ยนอันอันกลับมา จิตใจที่เขม็งเกลียวของเขาค่อยผ่อนคลายลงทีละน้อย

เจี่ยนอันอันคิดไม่ถึงว่าฉู่จวินสิงจะยังคงนั่งอยู่ในลานบ้าน

อากาศร้านขนาดนี้ เขาไม่รู้สึกว่าแดดเผาบ้างเลยหรือ?

เขาอย่าบอกนางเชียวนะว่าเขานั่งตากแดดแบบนี้เพื่อรับแคลเซียมน่ะ

“ไยท่านไม่กลับไปพักผ่อนในห้อง มานั่งตรงนี้ทำไม?”

เจี่ยนอันอันกล่าวพลางเดินมาถึงตรงหน้าฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงชี้ไปที่ห้องครัว “ข้าให้สาวใช้เก็บอาหารไว้ให้ เจ้าให้บ่าวรับใช้ยกออกมากินเถอะ”

ฉู่จวินสิงพูดแล้วก็ค้ำโต๊ะลุกขึ้นยืน เดินกลับเข้าห้องไปทีละก้าว

เจี่ยนอันอันเห็นว่าฉู่จวินสิงสามารถเดินกลับห้องเองได้แล้ว นางก็ประหวัดนึกถึงเรื่องที่ประคองเขาไปเข้าห้องปลดทุกข์ก่อนหน้านี้ขึ้นมา

คนผู้นี้เดินเหินได้แล้วยังต้องให้นางช่วยประคองอีก

ตาบ้านี่ เขาจงใจนี่นา!

เจี่ยนอันอันเรียกซ่างชิวและชายที่มาทำงานอีกคนมากินข้าวด้วยกัน

นางยกอาหารที่เหลือไว้ให้นางโดยเฉพาะออกมาจากในครัว

พวกซ่างชิวมองหน้ากัน พวกเขาก็หิวเหมือนกัน

บวกกับเจี่ยนอันอันยังเชื้อเชิญให้พวกเขามากินข้าวอย่างมีน้ำใจ คนทั้งสองไม่กล้าปฏิเสธจึงนั่งลงหน้าโต๊ะ

ขณะที่คนทั้งสามกินข้าวอยู่ ซ่างชิวก็ถามขึ้นอย่างไม่วางใจ “แม่นาง ท่านสามารถรักษาโรคของลูกสาวข้าให้หายดีภายในอาทิตย์เดียวได้จริงๆ หรือ?”