บทที่ 134

อวี๋ว่านบอกความคิดในใจออกมา

เจี่ยนอันอันฟังแล้วก็โบกมือเบาๆ “ไม่ต้องไปตัดต้นไม้ให้ยุ่งยากหรอก ข้ามีวัสดุไม้อยู่แล้ว”

อวี๋ว่านได้ยินว่าเจี่ยนอันอันมีวัสดุไม้ก็ตอบตกลงทันที “เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา”

“ท่านบอกข้ามาว่าอยากได้เก้าอี้รถเข็นแบบไหน ข้าจะทำเก้าอี้รถเข็นให้ท่านคืนนี้เลย”

เจี่ยนอันอันกล่าว “ไว้ข้าวาดแบบให้ท่านก่อน ถึงตอนนั้นท่านแค่ทำออกมาตามแบบก็ใช้ได้แล้ว”

“แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนทำภายในคืนนี้หรอก ตอนกลางคืนมันมืด ทำตอนกลางวันดีกว่า”

อวี๋ว่านรับคำอย่างซื่อๆ แล้วเริ่มกินข้าว

เจี่ยนอันอันหันกลับไปทางซ่างชิวอีกครั้ง เอ่ยกับเขาว่า “ท่านเองก็ไม่จำเป็นต้องสงสัยในความสามารถของข้า ข้าบอกว่าสามารถรักษาให้หายดีภายในหนึ่งอาทิตย์ได้ก็ย่อมสามารถทำเช่นนั้น”

ซ่างชิวตระหนักว่าคำถามเมื่อครู่ของตนเองไม่ค่อยเหมาะสมนัก

เขารีบเอ่ยว่า “เมื่อครู่ข้าพูดมากเกินไปแล้ว แม่นางโปรดอย่าเก็บไปใส่ใจ”

หลังคนทั้งสามกินข้าวเสร็จแล้ว ซ่างชิวกับอวี๋ว่านก็ไปทำงานต่อที่ท้ายเรือน

เจี่ยนอันอันกำลังจะเก็บถ้วยชามบนโต๊ะก็เห็นเหล่าสาวใช้เดินออกมา

พวกนางรีบแย่งถ้วยชามในมือเจี่ยนอันอันแล้วนำไปล้างในครัว

สี่เอ๋อร์ยิ้มให้เจี่ยนอันอัน “ฮูหยินน้อยรอง ท่านรีบไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ตรงนี้เดี๋ยวพวกข้าจัดการกันเอง”

เจี่ยนอันอันก็รู้สึกเหนื่อยแล้วเหมือนกันจึงกลับห้องไปพักผ่อน

ขณะนั้น ฉู่จวินสิงกำลังนั่งอยู่บนเตียงอุ่น

เขาเห็นเจี่ยนอันอันเดินเข้ามา ดวงตาก็พลันฉายแววอบอุ่น

เจี่ยนอันอันจับชีพจรให้ฉู่จวินสิงอีกครั้ง เห็นว่าร่างกายเขาไม่เป็นไรแล้วก็ให้ยาแก้อักเสบกับเขาอีกขวด

“เมื่อไหร่ข้าจะหายดี?” ฉู่จวินสิงมองขวดยาที่แขวนอยู่เหนือศีรษะพลางเอ่ยถาม

เจี่ยนอันอันรู้ว่าฉู่จวินสิงร้อนใจ เขาเป็นผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง แต่กลับต้องอุดอู้อยู่ในห้องไม่ได้ทำอะไรทั้งวัน

เจี่ยนอันอันครุ่นคิดแล้วตอบว่า “แค่ฉีดยาแก้อักเสบให้ท่านออกจะช้าไปบ้าง”

“ถ้าท่านสามารถดื่มยาขม ข้าสามารถต้มยาให้ท่านได้”