บทที่ 135

“เจ้าหมายความว่าขาพี่ใหญ่สามารถรักษาให้หายดีได้?”

เจี่ยนอันอันบอกเล่าคำพูดที่ฟางอิ๋งเคยพูดไว้ให้ฉู่จวินสิงฟัง

หลังฉู่จวินสิงได้ฟังแล้ว ความรู้สึกก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมา

ปีนั้นตอนอยู่ในสนามรบ พี่ใหญ่ถูกธนูยิงก็เพราะปกป้องเขา

ตอนนั้นเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน

กว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาก็เป็นห้าวันหลังจากนั้น

เขารู้จากผู้ใต้บังคับบัญชาว่าอาการบาดเจ็บของฉู่จวินหลุนไม่สามารถรักษาได้

สุดท้ายก็ต้องพิการไปชั่วชีวิต

เขารู้สึกละอายใจมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองทำผิดต่อพี่ใหญ่

แต่คิดไม่ถึงว่าที่สองขาของพี่ใหญ่ไม่สามารถยืนขึ้นได้เป็นเพราะถูกฉู่ชางเหยียนทำร้าย

ตอนนี้เขาเองก็ถูกฉู่ชางเหยียนลดขั้นเป็นสามัญชน คนทั้งครอบครัวถูกเนรเทศมาที่นี่

ฉู่จวินสิงยิ่งคิดก็ยิ่งมีโทสะ มือทั้งสองกำเป็นหมัด อยากกลับเมืองจิงโจวไปคิดบัญชีกับฉู่ชางเหยียนเสียเดี๋ยวนี้ใจจะขาด

เจี่ยนอันอันนำสมุดกลับมาก้มหน้าวาดรูปต่อไป

นางเอ่ยโดยไม่เงยหน้า “วิญญูชนแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย ตอนนี้ท่านไม่ต้องคิดอะไรมาก ความแค้นนี้จะต้องได้ชำระไม่ช้าก็เร็ว”

ฉู่จวินสิงคิดไม่ถึงว่าเจี่ยนอันอันจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เขาจ้องมองเจี่ยนอันอันตาไม่กะพริบ ความหวั่นไหวซัดโหมในใจ

ฉู่จวินสิงกล่าวขึ้นอย่างอดไม่อยู่ “เจ้าคิดได้หรือยังว่าจะแต่งงานกับข้าตอนไหน?”

คำพูดของฉู่จวินสิงทำให้เจี่ยนอันอันตกตะลึง

นางหันหน้ากลับมาจึงพบว่าฉู่จวินสิงอยู่ใกล้ตนเองถึงเพียงนี้

“นี่ ท่านมาอยู่ใกล้ข้าขนาดนี้ทำไม กลับไปอยู่ฝั่งของท่านเลยนะ”

เจี่ยนอันอันว่าพลางออกแรงผลักเขาออกไป

แต่กลับได้ยินฉู่จวินสิงร้องซี้ด สูดลมหายใจหนาวเหน็บเข้าเฮือกหนึ่ง ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมา

เจี่ยนอันอันค่อยตระหนักว่าเมื่อครู่นี้ตนเองผลักถูกซี่โครงของฉู่จวินสิง

กระดูกซี่โครงเขาหักไปสี่ซี่ยังไม่สมานกันดี เมื่อครู่ยังถูกนางออกแรงผลักไปแบบนั้น