บทที่ 136

หัวใจของเจี่ยนอันอันเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อต้องมาถูกบุรุษหน้าตาดีมองแบบนี้

นางรีบก้มหน้าลงในทันใด ไม่กล้ามองฉู่จวินสิงอีก

“เมื่อครู่ข้ามือหนักไปหน่อย ขออภัย”

เจี่ยนอันอันพูดโดยไม่หยุดมือ

ขณะที่นางกำลังทายารักษาให้ฉู่จวินสิง มือของนางก็ถูกมือหนาข้างหนึ่งกุมเอาไว้

เจี่ยนอันอันอยากชักมือกลับแต่ต้องพบว่าอีกฝ่ายกุมแน่นกว่าเดิม

“นี่ ท่านคิดจะทำอะไรอีก เมื่อครู่ข้าก็ขอโทษไปแล้ว อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”

เจี่ยนอันอันพูดแล้วเงยหน้าขึ้นทันควัน

ที่นางไม่รู้ก็คือ ใบหน้าของฉู่จวินสิงขยับเข้ามาใกล้มาก

ครั้นนางเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากของทั้งสองจึงประกบเข้าด้วยกันพอดี

เจี่ยนอันอันรีบถอยหลังกรูดประหนึ่งโดนไฟดูด

แต่นางบังเอิญนั่งอยู่ที่ขอบเตียงพอดี เมื่อถอยหลังเช่นนี้จึงเกือบร่วงตกพื้น

ฉู่จวินสิงตาไวมือไว เขาโอบเอวของเจี่ยนอันอันเอาไว้

“ระวังหน่อย” ฉู่จวินสิงพูดแล้วโอบเจี่ยนอันอันที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเข้ามาไว้ในอ้อมอกตัวเอง

ครั้นเจี่ยนอันอันคืนสติ นางก็รีบผลักฉู่จวินสิงอย่างแรง

“ฉู่จวินสิง คนเลว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

หน้าอกของฉู่จวินสิงเจ็บจากการถูกผลัก แต่เขาไม่อยากปล่อยเจี่ยนอันอันทั้งอย่างนี้

เจี่ยนอันอันเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยก็โมโหขึ้นมาทันที

หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าฉู่จวินสิงกำลังบาดเจ็บ นางคงใช้เข็มแทงให้เขาเห็นไปแล้วโลหิตแดงฉานเพียงใด

เจี่ยนอันอันถลึงตาใส่ฉู่จวินสิงด้วยความโมโห “ฉู่จวินสิง ท่านมันคนชั่ว หากยังไม่ปล่อยอีก ข้าจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ!”

ฉู่จวินสิงมองเจี่ยนอันอันที่มุ่ยปากเพราะโมโห

เขาก้มศีรษะลงไปจูบอย่างห้ามใจไม่ไหวในที่สุด

“อื้อ…”

เจี่ยนอันอันรู้สึกเพียงว่าหัวสมองขาวโพลน แม้แต่ลมหายใจก็ติดขัด

นางออกแรงผลักฉู่จวินสิง ทว่าอีกฝ่ายกลับกอดแน่นยิ่งขึ้น