บทที่ 137

เจี่ยนอันอันเห็นฉู่จวินสิงปล่อยมือออกก็แทงเข็มเงินในมือเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างแรง

ฉู่จวินสิงรู้สึกเจ็บแปลบ เขาไม่ร้องแม้แต่คำเดียว เพียงหลับตารอให้เจี่ยนอันอันใจเย็นลง

จังหวะที่เจี่ยนอันอันดึงเข็มออก มีโลหิตสีดำไหลออกมา

โลหิตสีดำคั่งค้างอยู่ที่นี่มาโดยตลอด เป็นสาเหตุที่ทำให้ซี่โครงของฉู่จวินสิงไม่หายดีสักที

จริงอยู่ว่าเมื่อครู่นี้นางโกรธเคืองมาก แต่นางไม่ได้อยากทำร้ายฉู่จวินสิงเป็นครั้งที่สอง

เจี่ยนอันอันพูดเมื่อเห็นโลหิตสีดำไหลออกมา “หากมีครั้งหน้า ข้าจะทำให้ท่านนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้ลุกขึ้น”

ฉู่จวินสิงลืมตาขึ้นก็พบว่าเจี่ยนอันอันดูจะใจเย็นลงแล้ว

เขาขานตอบว่า “อืม” แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

เจี่ยนอันอันพบว่ายาในขวดยาหมดลงแล้ว

นางดึงเข็มออกมาแล้วทิ้งขวดยาไว้ในห้วงมิติ

ฉู่จวินสิงรู้สึกว่าหลังจากที่ซี่โครงถูกเข็มแทงเมื่อครู่ ความรู้สึกเจ็บก็มลายหายไป

ไม่เพียงเท่านั้น เขารู้สึกหายใจโล่งขึ้นด้วย

แม้จะเป็นยามที่โมโหสุดขีด แต่เจี่ยนอันอันก็ไม่ได้ฆ่าเขา

การค้นพบนี้ทำให้ภายในใจฉู่จวินสิงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันใด

ความรู้สึกประหลาดที่มีต่อเจี่ยนอันอันยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นไปอีก

เจี่ยนอันอันผูกสายรัดทรวงอกให้ฉู่จวินสิง จากนั้นถลึงตาใส่แล้วไม่อยากสนใจเขาอีก

นางนั่งบนผ้าห่มของตัวเอง ก้มหน้าวาดแบบแปลนรถเข็นด้วยความตั้งใจ

สายลมแผ่วเบานอกหน้าต่างพัดให้ผมข้างแก้มของเจี่ยนอันอันลอยปลิว

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันจดจ่อตั้งใจขนาดนี้ก็ไม่กล้าส่งเสียงรบกวน

ผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่อาจทราบได้ ในที่สุดเจี่ยนอันอันก็วาดแบบแปลนเสร็จ

นางไม่ได้สนใจฉู่จวินสิง สืบเท้ายาวๆ เดินออกไป

ยามที่มาถึงลานหลังบ้าน เจี่ยนอันอันก็เห็นว่าพวกซ่างชิวกำลังขุดห้องใต้ดิน

กำแพงสองด้านที่อยู่นอกห้องใต้ดินได้รับการสร้างเสร็จเรียบร้อย

อ้างอิงจากความเร็วเช่นนี้ พวกเขาจะสร้างโรงเก็บของเสร็จภายในสามวัน