บทที่ 138

เวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำอย่างรวดเร็ว

พวกซ่างชิวทำงานกันใกล้เสร็จแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านไปกินข้าวและพักผ่อน

หลังจากที่ครอบครัวของฉู่จวินสิงกินมื้อเย็นกันเสร็จก็ออกมานั่งรับลมเย็นๆ ที่ลานบ้าน

ฮูหยินใหญ่เห็นเจี่ยนอันอันเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันก็พูดด้วยความสงสาร “อันอัน พรุ่งนี้อย่าทำงานหนักขนาดนี้อีกเลย”

“ครอบครัวเรามีบ่าวรับใช้ เรื่องบางเรื่องมอบให้พวกเขาจัดการก็พอ”

ฮูหยินรองที่เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปากพูดเช่นกัน “พี่หญิงพูดถูก อันอัน พรุ่งนี้อย่าทำแบบนี้อีก”

“เจ้ายังไม่ตบแต่งกับจวินสิงแต่กลับทำงานหนักขนาดนี้ มันทำให้พวกข้าเกรงใจ”

เจี่ยนอันอันส่งยิ้มให้ทั้งสองคน “รอให้สร้างโรงเก็บของเสร็จแล้วข้าค่อยพักเจ้าค่ะ”

ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองต่างก็มองเจี่ยนอันอันด้วยสีหน้าปลื้มใจ

พวกนางรู้สึกว่าเจี่ยนอันอันไม่มีความบอบบางไม่สู้งานของคุณหนูใหญ่แม้แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น เจี่ยนอันอันยังคอยดูแลทุกอย่างมาตลอดหลายวัน

หากให้นางเป็นผู้ดูแลครอบครัว เช่นนั้นต้องดูแลบ้านให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้แน่นอน

ทั้งสองคนต่างก็หวังว่าฉู่จวินสิงจะได้แต่งเจี่ยนอันอันเข้าเรือนในเร็ววัน

หลังจากที่เจี่ยนอันอันนั่งได้สักพักก็ไปต้มยาให้ฉู่จื่อซีกับฟางอิ๋ง

นางซื้อหม้อโอสถอีกใบเพิ่มจากร้านค้าในมิติ

เลือกสมุนไพรสองสามชนิดจากคลังวัสดุยาออกมาแล้วเริ่มต้มยา

ฟางอิ๋งเห็นดังนี้ก็รีบเดินเข้ามา

“จะให้น้องสะใภ้ต้มยาเพียงคนเดียวได้อย่างไร ให้ข้าช่วยอีกแรงเถอะ”

เจี่ยนอันอันไม่ได้ปฏิเสธ นางส่งพัดด้ามหนึ่งให้ฟางอิ๋ง

ทั้งสองคนคอยควบคุมกำลังไฟ คุยกันไปด้วย ต้มยาไปด้วย

เดิมทีเจี่ยนอันอันหมายจะต้มยาให้ฉู่จวินสิงเช่นกัน แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายก็โมโหมาก

นางจงใจไม่ต้มยาให้ฉู่จวินสิง จะไม่สนใจเขาสักหนึ่งวันค่อยว่ากันใหม่

ไม่นาน ยาของฉู่จื่อซีก็ต้มเสร็จ เจี่ยนอันอันเทยาในหม้อลงในถ้วยใบใหญ่

รอให้ยาเย็นตัวลงเล็กน้อยแล้วค่อยให้ฟางอิ๋งนำไปให้ฉู่จื่อซีดื่ม