บทที่ 140

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันยอมคุยกับตัวเองในที่สุด หัวใจที่ว่างเปล่าของเขาก็เปลี่ยนจากมืดมนมาเป็นสดใสในทันใด

เขานั่งลงข้างเตียงอุ่น กอดผ้าห่มไม่ยอมคืนให้เจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันแค่นเสียงฮึดฮัดแล้วหันหน้าหนี ไม่อยากมองเขา

ฉู่จวินสิงพูดอีกครั้ง “เจ้าหายโกรธได้หรือไม่? จะทุบตีข้าก็ได้ ข้าทนไหว”

ที่ผ่านมาเขาเอาใจผู้ใดไม่เป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพูดเอาใจหญิงสาวอย่างนอบน้อมเช่นนี้

จู่ๆ ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เจี่ยนอันอันถึงค่อยพูดว่า “ท่านมานี่หน่อย”

ฉู่จวินสิงไม่รู้ว่าเจี่ยนอันอันจะทำอะไร ได้แต่ทำตามที่นางบอก

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เจี่ยนอัน จากนั้นพบว่านางหันมาจูบริมฝีปากเขาอย่างแรง

หลังจากที่จูบฉู่จวินสิง ใบหน้าของเจี่ยนอันอันก็แดงก่ำ

“ครานี้พวกเราเสมอกันแล้ว ท่านกลับไปที่เตียงฝั่งของท่านได้แล้วล่ะ”

ฉู่จวินสิงยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง

เขาคิดไม่ถึงว่าเจี่ยนอันอันจะทำแบบนี้

ครั้นเห็นฉู่จวินสิงแน่นิ่งไม่ขยับ ดวงตาเมล็ดซิ่งของเจี่ยนอันอันก็เบิกโพลงขึ้น

“เหตุใดยังไม่กลับไปอีก หรือว่าต้องให้ข้าแทงท่านอีกเข็ม?”

ฉู่จวินสิงได้สติ มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มหล่อเหลา

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเจี่ยนอันอันกำลังเอาคืนที่เขาจูบเมื่อตอนบ่าย

ไม่คิดเลยว่าวิธีเอาคืนของเจี่ยนอันอันจะพิเศษขนาดนี้

ฉู่จวินสิงอารมณ์ดี เขาขยับไปเอนตัวนอนที่ฝั่งของตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก

เจี่ยนอันอันหยิบผ้าห่มมาคลุมถึงศีรษะตัวเอง

ใบหน้าดวงน้อยแดงก่ำไปถึงใบหู

เมื่อครู่นี้นางทำอะไรลงไป น่าขายหน้าชะมัด

……

สามวันต่อมา โรงเก็บของก็สร้างเสร็จในที่สุด

เจี่ยนอันอันมองโรงเก็บของที่สร้างเสร็จเรียบร้อยพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

นางลงไปดูที่ห้องใต้ดิน พบว่าภายในนี้กว้างขวางมาก