บทที่ 141

“แม่นาง ท่านช่วยเหลือข้ามากขนาดนี้ ข้าไม่รู้ว่าควรพูดอะไรจริงๆ”

เบ้าตาของซ่างชิวแดงพร่าเล็กน้อย ภายในใจรู้สึกผิดต่อเจี่ยนอันอันมากขึ้นไปอีก

เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาพยายามขัดขวางไม่ให้เจี่ยนอันอันกับครอบครัวของนางมาอยู่ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยอย่างสุดกำลัง

ทว่าเจี่ยนอันอันไม่เพียงไม่ถือสา แต่ยังรักษาอาการป่วยให้ลูกสาวของเขาด้วย

เขาคิดว่าตัวเองคงไม่ได้รับค่าแรงใดๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้มาห้าตำลึง

ต่อให้เขาเข้าไปทำงานในเมืองก็ไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนี้ภายในเวลาแค่สามวัน

เจี่ยนอันอันเห็นพวกซ่างชิวมีอาการตื้นตันก็พูด “ต่อไปพวกข้าต้องอยู่ที่นี่อีกนาน”

“ถึงเวลาแล้วคงต้องรบกวนพวกท่าน”

“ค่าแรงนี้เป็นค่าตอบแทนที่พวกท่านสร้างโรงเก็บของ พวกท่านก็รับไว้เถิด”

พวกซ่างชิวไม่รู้จะพูดอะไรดี พวกเขาเก็บเงินแล้วโค้งตัวขอบคุณเจี่ยนอันอัน

หลังจากที่อีกสามคนจากไป มีเพียงซ่างชิวกับอวี๋ว่านที่อยู่ต่อ

เจี่ยนอันอันเห็นว่าซ่างชิวอยู่ต่อก็ถามด้วยความสงสัย “เหตุใดไม่กลับไปพร้อมกับพวกเขา?”

ซ่างชิวเกาท้ายทอยพลางตอบด้วยสีหน้าซื่อๆ “แม่นาง ข้าอยากอยู่ต่อ เผื่อว่าจะมีอะไรให้ข้าช่วย”

เจี่ยนอันอันคิดแล้วพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็อยู่ต่อเถิด”

“ประเดี๋ยวข้าค่อยไปรักษาอาการป่วยให้ลูกสาวของท่านที่บ้าน”

ซ่างชิวพยักหน้าขานตอบ ภายในใจตื้นตันอย่างสุดซึ้ง

สามวันมานี้ เจี่ยนอันอันต้มยาเสร็จแล้วจะให้ซ่างชิวนำกลับบ้านไปให้ตงเยว่ดื่ม

ไม่เพียงเท่านั้น นางยังมอบเสบียงอาหารส่วนหนึ่งให้เขานำกลับบ้านด้วย

ซ่างชิวคิดมาโดยตลอดว่าอยากทำอะไรเพื่อเจี่ยนอันอัน จะได้ตอบแทนบุญคุณของนาง

ตอนนี้เจี่ยนอันอันยอมตอบตกลงให้เขาอยู่ต่อ เขาก็ย่อมดีใจเป็นธรรมดา

เจี่ยนอันอันให้ทั้งสองคนอยู่ที่ลานหลังบ้าน ส่วนตัวเองไปที่รถม้านอกลานบ้าน

ครั้นแน่ใจว่ารอบข้างไม่มีผู้ใดก็ทำการซื้อไม้พะยูงหอมชั้นดีจำนวนหนึ่งในจากร้านค้าในมิติ