บทที่ 142

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันซักไซ้เอาความก็ยักไหล่

“ไม่ได้พูดอะไร แค่บอกว่าไม้พะยูงหอมชั้นดีพวกนั้นเป็นของที่เจ้าขนมาจากบ้านมารดา”

เจี่ยนอันอันต้องไม่เชื่ออยู่แล้วว่าฉู่จวินสิงจะพูดแค่นี้

นางซักไซ้ต่อ “ไม่มีทางที่ท่านจะพูดแค่นี้ รีบบอกความจริงข้ามา ท่านพูดเรื่องที่จะแต่งงานกับข้าให้ฮูหยินใหญ่ฟังด้วยใช่หรือไม่?”

ฉู่จวินสิงรู้สึกว่าเจี่ยนอันอันฉลาดเหนือคนธรรมดาจริงๆ เป็นความจริงที่เขาพูดเรื่องนี้กับฮูหยินใหญ่

ฉู่จวินสิงกระแอมเบาๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ยินดีแต่งงานกับข้า แต่นี่เป็นการแต่งงานที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทาน”

“ตอนนั้นเขาสั่งแล้วว่าเจ้ากับข้าต้องแต่งงานกันภายในหนึ่งเดือน”

คำพูดของฉู่จวินสิงเป็นความจริง เจี่ยนอันอันเข้าใจถึงเส้นตายของการแต่งงานครั้งนี้จากความทรงจำของร่างเดิม

วันที่ครอบครัวของฉู่จวินสิงถูกยึดทรัพย์และเนรเทศก็คือวันสุดท้ายที่นางต้องแต่งงานกับฉู่จวินสิงพอดี

หากวันนั้นไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นเสียก่อน ตอนนี้นางก็คงแต่งงานกับฉู่จวินสิงไปแล้ว

ตอนนี้พวกนางเลยกำหนดเส้นตายที่ต้องแต่งงานมาหลายวันแล้ว

เคราะห์ดีที่สวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล[1] แม้พวกนางจะยังไม่แต่งงานกัน แต่ฝั่งฮ่องเต้ก็ไม่รู้อยู่ดี

เป็นไปได้ว่าเมื่อครู่นี้ฮูหยินใหญ่จะเข้าห้องไปคุยเรื่องนี้กับฉู่จวินสิง

ถึงอย่างไรแล้ว ความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของฮูหยินใหญ่ในตอนนี้ ก็คือการได้เห็นฉู่จวินสิงแต่งงานกับเจี่ยนอันอันในเร็ววัน

ทว่าเจี่ยนอันอันเอาแต่ปฏิเสธมาโดยตลอด ฮูหยินใหญ่จึงไม่อยากบังคับ

ฉู่จวินสิงพูด “ข้าได้ยินที่เจ้ากับท่านแม่คุยกันในลานบ้านเมื่อครู่”

“เพื่อไม่ให้นางสงสัย ข้าจึงบอกไปว่าไม้พะยูงหอมพวกนั้นเป็นของที่เจ้าขนมาจากบ้านมารดา เป็นหนึ่งในสินเดิมของเจ้า”

“และสินเดิมพวกนี้ก็ถูกเจ้าเก็บไว้ในถุงเฉียนคุนและพกมาด้วยกัน”

มุมปากของเจี่ยนอันอันกระตุกเมื่อฟังจบ

ผู้ใดจะใช้ไม้พะยูงหอมเป็นสินเดิมเวลาแต่งลูกสาวกัน

โชคดีที่ฮูหยินใหญ่ไม่ได้คิดอะไรมาก เชื่อตามที่ฉู่จวินสิงบอก

ฉู่จวินสิงเห็นเจี่ยนอันอันยืนนิ่งอยู่ที่ประตูก็ตบเตียงพูดว่า “มานั่งก่อน ข้ายังมีเรื่องจะคุยด้วย”

เจี่ยนอันอันไม่รู้ว่าฉู่จวินสิงจะคุยเรื่องอะไร นางเดินไปที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง

ฉู่จวินสิงพูดว่า “ตอนนี้ร่างกายข้าฟื้นตัวดีขึ้นทุกวัน ข้าเองก็อยากเลื่อนการแต่งงานให้เร็วขึ้น”

“เอาเป็นเร็วๆ นี้ไปเลย ข้าจะพยายามฟื้นตัวให้ไว ถึงเวลาแล้วพวกเราสองคนก็แต่งงานกันเถอะ”