บทที่ 143

เจี่ยนอันอันเดินไปเปิดประตูก็เห็นว่าอวี๋ว่านมายืนอยู่หน้าห้องพร้อมกับถือแบบแปลนของรถเข็นไว้ในมือ

อวี๋ว่านพูดด้วยความเกรงใจเมื่อเห็นเจี่ยนอันอันออกมา “แม่นาง ข้ารู้สึกว่าตำแหน่งของอาวุธลับไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

เจี่ยนอันอันมองแบบแปลน ไม่เข้าใจว่ามีอะไรไม่เหมาะสม?

ฉู่จวินสิงได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนก็เคลื่อนตัวลงจากเตียงอุ่น

เขาเดินมาที่ด้านหลังเจี่ยนอันอันก่อนจะถามเสียงทุ้ม “แบบแปลนมีอันใดไม่เหมาะสมหรือ?”

อวี๋ว่านชี้ไปยังพื้นที่บริเวณหนึ่งในแบบแปลน “เชิญพวกท่านดู นี่เป็นจุดที่จะติดตั้งอาวุธลับ”

“หากใช้งานไม่เหมาะสมก็จะมีความเสี่ยงต่อการติดขัด”

เจี่ยนอันอันไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ นางเพียงแต่วาดแบบแปลนรถเข็นออกมาตามจินตนาการของตัวเอง

นึกไม่ถึงว่าการออกแบบเช่นนี้จะมีความเสี่ยงต่อการติดขัดด้วย

หากอาวุธลับเกิดการติดขัดภายใต้สถานการณ์ที่ต้องเผชิญกับศัตรู เช่นนั้นการยิงอาวุธลับก็จะล่าช้าออกไป

ส่งผลให้ผู้ที่นั่งอยู่บนรถเข็นต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมากเช่นกัน

เจี่ยนอันอันเงยหน้ามองอวี๋ว่าน “พี่อวี๋ ในความเห็นของท่านแล้ว ตำแหน่งอาวุธลับของรถเข็นคันนี้ควรอยู่ที่ใด?”

อวี๋ว่านเกาท้ายทอยพลางตอบอย่างซื่อๆ “ข้ามองว่าตำแหน่งของอาวุธลับควรอยู่ตรงนี้”

อวี๋ว่านพูดแล้วชี้พื้นที่อีกบริเวณหนึ่งในแบบแปลน

“หากเก็บอาวุธลับไว้ตรงนี้ มันไม่เพียงแต่จะไม่เกิดปัญหาเรื่องการติดขัด แต่ยังจะเก็บอาวุธลับได้มากขึ้นด้วย”

“มองจากภายนอกแล้ว รถเข็นคันนี้จะเป็นแค่รถเข็นธรรมดา คนอื่นไม่มีทางมองออกว่ามีอาวุธลับซ่อนอยู่”

เจี่ยนอันอันฟังอวี๋ว่านพูดแบบนี้ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมากขึ้นมาทันที

นางพูดกับอวี๋ว่าน “ถ้าเช่นนั้นก็สร้างรถเข็นตามที่พี่อวี๋ว่าเถิด”

อวี๋ว่านเห็นเจี่ยนอันอันเห็นด้วยกับความคิดของตัวเองก็ขานตอบแล้วแยกไปสร้างรถเข็นโดยพลัน

เจี่ยนอันอันหันกลับไปหาฉู่จวินสิง “ข้าจะไปต้มยามาให้ ท่านกลับเข้าไปพักก่อนเถิด”

เจี่ยนอันอันพูดจบก็จะเดินออกไป

แววตาของฉู่จวินสิงฉายแววเย็นยะเยียบ เขาคว้าตัวเจี่ยนอันอันและดึงนางเข้าสู่อ้อมอก